Δραπετεύουμε

Χθες το βράδυ, μπήκα στο τραίνο.

Στη Νέα Ιωνία μια παρέα γέμισε ασφυκτικά το βαγόνι. Εξηντάρηδες, φρεσκοσυνταξιούχοι με τις γυναίκες τους.

Οι παρέες του είδους, συνήθως αυξάνουν το ειδικό βάρος του αέρα.

Όμως όχι αυτοί. Όχι οι χθεσινοί μου συνταξιδιώτες.

Το ύφος τους ήταν τόσο σκανδαλιάρικο, τόσο ανάλαφρο και συνωμοτικό όσο και των εφήβων που το ‘σκασαν για την πρώτη τους κοπάνα.

Από σταθμό σε σταθμό, τα βαγόνια γέμιζαν κι άλλο. Νέοι με παράξενα σκουφιά, μαμάδες και μπαμπάδες με παιδάκια, άνθρωποι όλων των ηλικιών και των σχημάτων, μόνοι και σε παρέες. Kανείς δεν δυσφορούσε. Είχαμε όλοι συνειδητοποιήσει τον κοινό μας προορισμό. Χαμογελούσαμε αναγνωρίζοντας τη σπανιότητα της στιγμής, την πολυτιμότερη όλων των νομισμάτων του κόσμου.

Δεν θέλω να ξέρω

Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που η ιδέα τους για ένα ικανοποιητικό μέλλον είναι στην πραγματικότητα μια επιστροφή στο εξιδανικευμένο παρελθόν

Ρόμπερτσον Ντέηβις

Το πόσος κόσμος απεργεί, το πόσοι θα κατέβουν στις συγκεντρώσεις το ψυχανεμίζομαι από την ατμόσφαιρα μόλις ξυπνήσω το πρωί. Από τους ελάχιστους θορύβους και τις λιγότερες φωνές στη γειτονιά, που υποδηλώνουν αργία ή απεργία. Κι όταν αρχίσουν οι οικιακές ή κηπευτικές εργασίες, να σέρνονται τα τρόλεϋ της λαϊκής, επιβεβαιώνω ότι είναι απεργία. Γιατί τότε προκύπτουν όλες οι δουλειές στο σπίτι. Δεν θέλουν να ξέρουν τι συμβαίνει πέρα από το σπιτικό τους. Πετάνε τα σκουπίδια στο σκουπιδοτενεκέ του γείτονα, γιατί ο δικός τους πρέπει να παραμείνει καθαρός. Κι όσο πιο μιαρά τα σκουπίδια, τόσο πιο μακριά τα μεταφέρουν. Ας τα βρει ο δήμος. Αν  όχι, ίσως και να βρουν χρόνο για να διαμαρτυρηθούν στη συνέχεια. Δεν θέλω να ξέρω ποιος και πως θα τα μαζέψει όμως, ή που θα πάνε.

Το ποσοστό συμμετοχής στην απεργία που σχηματίζεται μέσα στο μυαλό μου το επιβεβαιώνει η λειτουργία του ταχυδρομείου της γειτονιάς. Δεν απεργείτε, ρωτάω. Άλλα καταστήματα μπορεί, ναι, εμείς εδώ όχι. Έχετε ιδιωτικοποιηθεί και φοβάστε; Όχι, ακόμη στο ενιαίο δημόσιο είμαστε.

Η Τουρκία, τα τραίνα και οι άλλοι

Η πλατεία Ταχρίρ, η πλατεία Ταξίμ, η πλατεία Συντάγματος. Διαφορετικοί λόγοι; Διαφορετικοί. Διαφορετικοί άνθρωποι; Ίσως. Δεν μπορώ να πω τίποτα για τις ειδικές συνθήκες που αγνοώ. Μπορώ όμως να κάνω κάποιες παρατηρήσεις στις ομοιότητες. 
Η αντιμετώπιση, η καταστολή-η αστυνομική βία- τ' απαξιωτικά σχόλια των κυβερνώντων, δείχνουν πως υπάρχουν κοινοί τόποι στα γεγονότα των γειτονικών χωρών.
Πέρα όμως απ’ τους εκάστοτε κυβερνώντες, υπάρχουν κι άλλα κοινά στις πλατείες που γεμίζουν μ΄ ελπίδα κι αδειάζουν απ’ τα χημικά.
Οι Έλληνες που έχουν πάρει μέρος στις -κατά βάση- ειρηνικές διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων, βλέπουν τον Τούρκο που εκτελείται από ένα κανόνι νερού και βαραίνει η καρδιά τους. Παρατηρούν την ομίχλη των δακρυγόνων στην Πόλη και τους πιάνει δύσπνοια.
Εκείνοι πάλι, που θεωρούν αυτού του τύπου τις αντιδράσεις εξαρχής άσκοπες κι αναποτελεσματικές, ανασηκώνουν τους ώμους και -κρυφά ή φανερά-προσδοκούν στην αποτυχία των εξεγερμένων. Ακόμα κι εκείνοι που απεχθάνονται τις θεωρίες συνωμοσίας, ακουμπούν για παρηγοριά στους συνωμοσιολόγους προκειμένου να εφεύρουν υποκινητές. Ελπίζουν πως οι εξεγέρσεις, όλες οι εξεγέρσεις θα πνιγούν σε πηχτό, ταπεινωτικό αίμα. Πως θα αποκαλυφθούν τα ταπεινά κίνητρα των "δήθεν" επαναστατών. Όσο ηχηρότερη η πτώση των αιθεροβαμόνων, όσο πιο εφετζίδικη, τόσο πιο νανουριστική θα είναι για τις συνειδήσεις τους. Τόσο πιο καθησυχαστική για τη μεριά εκείνη του μυαλού, που μετράει τις μέρες με βλέμματα που χάνονται στο κενό. Με ώρες που ποτέ δεν σε κοιτούν στα μάτια, με την κυρίαρχη σκέψη του –Δεν Υπάρχει Εναλλακτική- να στρογγυλοκάθεται σε κάθε όραμα που δεν αφορά τις μικρές ζωές τους και μόνο. Αν η τούρκικη εξέγερση πετύχει, θα πουν πως αυτό οφείλεται στη διαφορετικότητα των συνθηκών. Αν αποτύχει, θα πρέπει να παραδειγματίσει όλους, γιατί οι επαναστάσεις ίδιες είναι. Κυρίως οι αποτυχημένες. Κάτι σαν τους πρωινούς σεισμούς που σε ξυπνούν στο καλύτερο κομμάτι του ονείρου. Ενοχλητικές, κομματάκι τρομακτικές κι ας γνώριζες για τα χάσκοντα ρήγματα κι ας είχες ειδοποιηθεί για τα γλιστρήματα των λιθοσφαιρικών πλακών. Win-win θα χαρακτηρίσουν τη θέση τους, οι αυτοαποκαλούμενοι συνετοί, αν και κανείς δεν ξέρει γιατί νιώθουν κερδισμένοι. Πιστεύουν για τους εαυτούς τους, πως είναι εξαίρετοι δάσκαλοι. Πώς πρέπει να τους προσέχεις την ώρα που σου κουνούν το δάχτυλο. Όλοι δάσκαλοι λοιπόν. Κι οι μαθητές;

Ένα κοινό πρόβλημα  είναι πως αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι στην πλειοψηφία μας, μαθητές είμαστε . Ένα άλλο κοινό πρόβλημα είναι που δεν μαθαίνουμε με τους ίδιους ρυθμούς. Άλλοι βλέπουν το τραίνο να έρχεται από μακριά κι άλλοι περιμένουν να αστοχήσει τη στιγμή που τους πατάει.

Αγάπη μου, πρέπει να σου πω πως δεν είναι συμπονετικά τα τραίνα.
(Τα τραίνα όμως, είναι οι δάσκαλοι.)

20 Φλεβάρη

Πριν από κάθε πορεία παίζουμε αγκωνιές με κάτι τσιριχτές φωνούλες. Έχουν χροιά μεταξύ Άδωνι και Ναγκίνι, του φιδιού του Βόλντεμορ. «Μην πας!» μου λένε, «η αστυνομία γίνεται όλο και πιο βίαια. Και τι ξέρεις εσύ απ’ αυτά; Μην πας! Δεν ξέρεις πως θα γυρίσεις.» Και πηγαίνω. Δεν είναι αποτελεσματικό, αλλά έχω μαλώσει με την αποτελεσματικότητα.  Κι εγώ και όλη η χώρα. Δεν πάω κόντρα στην πατρίδα, μην με ζορίζεις.

Η πορεία της 20^ης Φεβρουαρίου ελάχιστα τροφοδότησε τις τσιριχτές φωνές με φρέσκο τρόμο. Λίγος κόσμος –λίγος σε σχέση με τον τυφώνα που μας χτυπάει- ελάχιστος παλμός, κανείς παρών από τους θυμωμένους συναδέρφους. Κάπου βρήκαν ξύδι φαίνεται και τους πέρασε η οργή για το πετσόκομμα των μισθών και την κατάργηση των συλλογικών μας συμβάσεων.

Εγώ ξύδι δεν βρήκα, συνάντησα όμως φίλους και χαζέψαμε, κουβεντιάσαμε, γκρινιάξαμε, φιληθήκαμε. Πράγματα απ ‘ τα παλιά δηλαδή. Τιμαλφή για τις μουτρωμένες μέρες μας.

Κι εκεί που η πορεία κόντευε να τελειώσει, με ελάχιστες εκρήξεις και μια αμελητέα αποφορά δακρυγόνου, σταμάτησε για λίγο μπροστά μας ένα αραιωμένο μπλογκ. Ένα πανό και πίσω του μερικοί σκόρπιοι, σαν μέλη φευγάτου συγκροτήματος. Ένας πιτσιρικάς με στρογγυλό πρόσωπο γεμάτο ακμή, παραζαλισμένο βλέμμα, σακάκι και πολύχρωμο κασκόλ, ανέμισε δυο σημαίες μιας διεθνιστικής συνιστώσας κι άρχισε να φωνάζει μόνος, ή μάλλον ν’ απαγγέλει με τάση προς  το τραγούδι, κάποια γνωστά συνθήματα, τα περισσότερα αντιφασιστικά. Τα ‘χε μέσα του κι ήθελε να τα πει. Μας κοίταζε όλους στα μάτια, όπως κοιτάνε τα πολύ μικρά παιδιά κι οι μεθυσμένοι. Κι εμείς τον κοιτάγαμε όπως κοιτάς τα πολύ μικρά παιδιά και τους μεθυσμένους.  Με ένα ανεκτικό χαμόγελο-φράχτη. Ως εδώ και μη παρέκει. Ένας κύριος του ζήτησε τη μία απ’ τις δύο σημαίες κι ο νεαρός του την έδωσε πρόθυμα. Ο κύριος απομακρύνθηκε ενθουσιασμένος ανεμίζοντας το λάβαρο της διεθνιστικής συνιστώσας. Ένας άλλος κύριος δίπλα μου, επέπληξε το νεαρό, γιατί κατά τη γνώμη του, τα άλλα έθνη δεν έχουν λόγο να βρίσκονται στη χώρα. «Εμείς εδώ είμαστε έλληνες», του είπε. Ο νεαρός απάντησε νηφάλια, συντρίβοντας τις υποψίες μου πως ήτανε φτιαγμένος: «Όλα τα έθνη χωράνε παντού. Κι όλες οι αντιλήψεις είναι αποδεκτές». Χαμογέλασε κιόλας, αποκαλύπτωντας μια οδοντοστοιχία που θα 'κανε τους ορθοδοντικούς να τρίβουν τα χέρια τους.

Ο κύριος δίπλα ξαναβούτηξε στην ξινίλα του κι ο νεαρός ξανάπιασε να φωνάζει ή ν’ απαγγέλλει ή μάλλον να τραγουδάει τ' αντιφασιστικά του συνθήματα. Και πάλι μόνος. Ανεμίζοντας την αστεία του σημαία και κοιτώντας στα μάτια τον ξινό διπλανό μου.

Κι εγώ τον κοίταξα όπως κοιτάμε τα πολύ μικρά παιδιά. Με θαυμασμό και κάποια νοσταλγία.

Χθες βράδυ στο Σύνταγμα

Μπορείς να τ’ αφήσεις να περάσει. Μπορείς να παρακολουθήσεις τη συζήτηση στη Βουλή, παγωμένος στον καναπέ σου, ή στο σπίτι φίλων-να βρίζετε μαζί, ή στο καφενείο να θυμώνεις πάνω απ΄ το τάβλι.  Και μετά να πας για ύπνο. Φαρμακωμένος κι ανήμπορος.

Ή μπορείς να κατέβεις στο Σύνταγμα τη μέρα που ψηφίζονται τα μέτρα. Να ψηφίσεις κι εσύ με το κορμί σου. Να είσαι εκεί όταν παίρνονται οι αποφάσεις. Μια κουκίδα στο βίντεο, μια θολή φιγούρα σε μια φωτογραφία. Μια πινελιά ανάμεσα στους ζωντανούς. Όλοι οι πίνακες, από πινελιές σχηματίζονται κι αν τα χρώματα αποφασίζανε να γίνουν αόρατα–γιατί τι να σου κάνει ένα μικρό κόκκινο κι ένα τόσο δα γκρι κι ένα απειροελάχιστο κίτρινο-οι μουσαμάδες των ζωγράφων θα ήταν άδειοι.

Athens by night

Φωτό από το den-borw-na-kserw-e.blogspot.com 

Η Αθήνα είναι μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, χτισμένη γύρω απ’ τoν ιερό βράχο της Ακρόπολης του χρυσού αιώνα. Μια πόλη  πολύ ενδιαφέρουσα –εκτός των άλλων- από τουριστικής πλευράς. Το ενδιαφέρον, όπως γνωρίζετε, έχει πολλές και όχι πάντα θετικές ερμηνείες, αλλά σίγουρα δεν είναι βαρετό.
Εσείς που είστε γενναίοι και τολμηροί τουρίστες, ελάτε μαζί μου για μια βόλτα στην πόλη. Άλλοι τη λένε άσχημη, άλλοι τη λατρεύουν, άλλοι ψάχνουν και δεν βρίσκουν την έξοδο, αλλά εσείς πρέπει να τη δείτε σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες (με τη διευρυμένη σημασία του όρου) στιγμές της: Τη μέρα του συλλαλητηρίου κατά της ψήφισης του νιοστού μνημόνιου παράδοσης της χώρας στους δανειστές της. Γιατί μια εθνική κυριαρχία δεν παραχωρείται με τη μία. Κόβεται κομμάτια και ξεπουλιέται σε όλο και χαμηλότερες τιμές. Με όλο και περισσότερους δουλοπάροικους δώρο.
Ξεκινάμε τη βόλτα μας απ’ το σταθμό του Ηλεκτρικού στη Νερατζιώτισσα. Η ώρα είναι οκτώμισι το βράδυ και ξέρουμε όλοι, ότι χημικά πέφτουν κατά των συγκεντρωμένων από τις πέντε τ’ απόγευμα. Τσεκάρετε και πάλι τις μάσκες και τα ριοπάν που σας μοιράσαμε στο ξενοδοχείο.

Η επόμενη μέρα

Εμείς τη λέμε ζωή την πιάνουμε απ'τα χέρια

Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν*

Όλα είχαν πάει τόσο όμορφα σήμερα. Μέρα ζεστή, απλόχερη, κόσμος πολύχρωμος, ζωντανός, ενθουσιασμένος. Ποτάμι ακατασίγαστο. Ζεστασιά, αλληλεγγύη, συντροφικότητα, το έβλεπες παντού, στα μάτια τους, στις αγκαλιές τους, “σαν μια γιορτή”, πέταξε κάποιος. Ήταν απαραίτητο όλο αυτό; Όλοι το ξέραμε, το απευχόμαστε, το φοβόμαστε, και προς στιγμή, παρασυρμένοι στη μέθη της αδελφοσύνης, το ξεχάσαμε, και προχωρούσαμε.

Και συ το μόνο που είχες να πεις ήταν “μεγαλειώδης”;

Και συ είσαι αυτός που πιστεύεις ότι έχεις λαϊκή εντολή;

Και συ είσαι εκείνος που αναρωτιέσαι αν και πόσο έφταιξες;

Και συ μιλάς ακόμα;

Και συ σιωπάς ακόμα;

Γύρισα στο πατρικό, η μάνα με περίμενε με ζεστό φαγητό. Αυτό είναι αγάπη, σκέφτηκα. Οι τηλεοράσεις έπαιζαν σκάι, όλη η έμφαση στα επεισόδεια, μην τους ακούτε, φωνάζω. Σκέφτομαι να κατέβω κάτω στην πολυκατοικία και να κολλήσω ένα χαρτί: ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΣΑΣ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ. Επανέκτησα το θυμό μου. Πώς μπορούν να αμελούν όλον αυτόν το λαό; Που άφησε δουλειές, μεροκάματο, οικογένεια και κατέβηκε στο κέντρο; Που ζητά μια πιο δίκαιη ζωή και μοίρα; Πώς με τόσα ψέματα και παραπληροφόρηση φέρνουν τούμπα τα πάντα; Με ποιο δικαίωμα μπορούν να σου τσαλαπατούν τον αγώνα και σου ροκανίζουν τα φτερά;

Κοίτα αλλού!

Κοίταξε αλλού!

Δες τα πρόσωπα των παιδιών, μύρισε τα κεφάλια τους, κοίτα τον αγαπημένο σου, εστιάσου στα χέρια του, θυμήσου τα ταξίδια τους. Γέλα με τους φίλους σου. Μην μιλάτε γι αυτά που λένε οι ειδήσεις. Ετοίμασε κάτι όμορφο να φάτε. Όχι ακριβό και σου χαλάσει τη διάθεση. Κάτι μοσχοβολιστό, να κάθεται πάνω στη δυσοσμία του δρόμου. Κρεμμύδι και σκόρδο και μπαχαρικά και μια πρέζα αλάτι, να διώχνει το κακό το μάτι και ζάχαρη στη μύτη του κουταλιού, ν’ αναρωτιούνται όλοι πού τη βρήκε τόση γλύκα το κοκκινιστό. Να οσφραίνονται οι γείτονες και να λένε μπράβο στη χρυσοχέρα.

Καλύψου! Κρύψου! Αν δεν δεις το τέρας, παίζει και να τη γλυτώσεις. Θα στραφεί στους άλλους που του φωνάζουν, στους ηλίθιους. Αυτούς που ποτέ δεν καταφέρνουν τίποτα, γιατί είναι λίγοι, λίγο κι αυτό που κάνουν, λίγος ο σκοπός τους. Άντε να φάνε καμιά ανάποδη και να το κάνουν μεγάλο θέμα.

Κοιμήσου! Αφαιρέσου! Άσε τους άλλους να σκεφτούν για σένα! Ποιος ή ποια είσαι εσύ που θα λύσεις τα άλυτα; Ένα ασήμαντο τίποτα. Εσένα περιμένανε όλοι αυτοί οι σοφοί και ακριβοπληρωμένοι, όλοι αυτοί που σου εξηγούν πόσο έφταιξες; Εντάξει, έφταιξες! Δεν παρκάρεις παράνομα και μάλιστα κατ’ εξακολούθηση; Δεν δέχτηκες να νομιμοποιήσεις το υπόγειο στο χωριό; Δεν πήρες δάνειο να πας διακοπές σε κείνο το νησί που αναβόσβηνε χρόνια σε τηλεοράσεις και περιοδικά; Φταις και το έχεις αποδεχθεί πως πρέπει να πληρώσεις.

Γι αυτό κοίτα αλλού! Κοίτα το μεροκάματο. Είναι πολύτιμο όσο και να 'χει μείνει. Σφίξε το στην αγκαλιά σου.

Κοίτα τα παιδιά σου. Δεν είναι περιφρόνηση αυτή στα μάτια τους. Δες τον αγαπημένο σου. Μοιάζει, αλλά δεν είναι ταπείνωση αυτή στον τρόπο που καμπουριάζει. Γέλα με τους φίλους σου, ακόμα κι όταν δείχνουν πολύ σοβαροί. Μαγείρεψε κοκκινιστό. Ρίξε ότι βρεις στο ψυγείο και στο ντουλάπι. Σημασία έχει να μυρίζει όμορφα. Σφίξε το πορτοφόλι στην τσέπη μην στο βουτήξει ο ..."λωποδύτης αλλοδαπός".

Κοίτα αλλού...

Μην κοιτάζεσαι στον καθρέφτη! 

ΠΑΜΕ πορεία;

Απαριθμώντας μερικούς λόγους για τους οποίους κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας σε συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις-τελευταία ολοένα και περισσότερο, αφού υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι λόγοι για να το κάνω, αναφέροντας ή υποδηλώνοντας και τους λόγους για τους οποίους κάποιοι άλλοι δεν θέλουν (τολμούν;) να κατέβουν.

 

v     Γιατί στις μνήμες μου έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα οι τεράστιες, μαζικές και ειρηνικές πορείες της μεταδικτατορικής ΕΦΕΕ ως το απαύγασμα αγωνιστικότητας.

v     Γιατί παρόλο που συνδικαλισμός είναι πλέον κατά κανόνα ιδιοτελής ή έχει (ξε)πουληθεί σε συσκευασία βολέματος η διαδήλωση είναι το συμπύκνωμα των αιτημάτων του.

v     Γιατί έχω την πολυτέλεια να μπορώ να κάνω απεργία και παρόλο που αναγνωρίζω το «αναγκαστικό» συνδικαλιστικό κάλεσμα σε γενική απεργία των ηγεσιών-συνδικαλιστών στο όνομα των «αυθεντικών» απεργιών και αγώνων με υπαρκτά και δίκαια αιτήματα, δεν θα κοιμηθώ ήσυχα αν καθίσω σπίτι μου ή/και κάνω τις δουλειές μου.

v     Γιατί κάποιοι φίλοι μου θα είναι εκεί και θα μου πιάσουν το χέρι, άμα χρειαστεί (πάντα).

v     Γιατί παρά το γεγονός ότι ειρηνικές πορείες δεν θα ξαναγίνουν (και κατά συνέπεια μαζικές πορείες δεν θα ξαναγίνουν και η κρίσιμη μάζα δεν θα δημιουργηθεί), το δικαίωμα του να ελπίζω σε αυτό κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει.

v     Γιατί –φευ-πιστεύω ακόμη στη συλλογικότητα και προσπαθώ να βάλω το λιθαράκι μου στη δημιουργίας μιας κρίσιμης μάζας.

v     Γιατί πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί και πρέπει να κάνει μια μικρή διαφορά.

Γιατί μαμά πας στην πορεία;

Κάθε φορά αυτό με ρωτάνε οι γιοι μου. Φοβούνται. Στην τηλεόραση οι πορείες ερμηνεύονται με εικόνες ξύλου και φωτιάς. Δεν συμπαθούσα τις διαδηλώσεις. Όχι λόγω των επεισοδίων. Θεωρούσα πως οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν ταπεινά ερείσματα μια και σχετίζονταν με οικονομικές διεκδικήσεις. Αν αξίζεις αύξηση, θα σου τη δώσουν σκεφτόμουν τότε. Δεν φταίει ο τρόπος που μεγάλωσα. Δικιά μου ήταν η σκέψη αν και πρέπει να με επηρέασαν οι πολλές χολιγουντιανές ταινίες. Ένας άλλος λόγος ήταν πως δεν μου πολυάρεσε να περπατάω στο κέντρο της πόλης. Έχει πολύ καυσαέριο. Επίσης, στραβοκοίταζα τις συλλογικές αντιδράσεις και κυρίως τα κομματικά μαντρώματα. Δεν έχει καμία αξία η σκέψη αν δεν ξεπηδάει απ’ το δικό σου νου, έλεγα λες και τ’ ανθρώπινα μυαλά είναι απομονωμένα νησιά.

Οι μόνες πορείες όπου είχα πάρει μέρος, πριν την επίσημη εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, είχαν ειρηνιστικά και οικολογικά αιτήματα. 

Εδώ και ένα χρόνο, τίποτα πια δεν είναι ίδιο. H φευγάτη προοπτική, αυτή που κουνάει το μαντήλι στο αύριο των παιδιών, είναι μια εικόνα απ’ την κόλαση για κάθε μαμά. Ή τουλάχιστον είναι για μένα. Το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω, είναι να πάω σε μια πορεία.

Ήταν να μην ξεκινήσω.