Η επόμενη μέρα

Εμείς τη λέμε ζωή την πιάνουμε απ'τα χέρια

Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν*

Όλα είχαν πάει τόσο όμορφα σήμερα. Μέρα ζεστή, απλόχερη, κόσμος πολύχρωμος, ζωντανός, ενθουσιασμένος. Ποτάμι ακατασίγαστο. Ζεστασιά, αλληλεγγύη, συντροφικότητα, το έβλεπες παντού, στα μάτια τους, στις αγκαλιές τους, “σαν μια γιορτή”, πέταξε κάποιος. Ήταν απαραίτητο όλο αυτό; Όλοι το ξέραμε, το απευχόμαστε, το φοβόμαστε, και προς στιγμή, παρασυρμένοι στη μέθη της αδελφοσύνης, το ξεχάσαμε, και προχωρούσαμε.

Και συ το μόνο που είχες να πεις ήταν “μεγαλειώδης”;

Και συ είσαι αυτός που πιστεύεις ότι έχεις λαϊκή εντολή;

Και συ είσαι εκείνος που αναρωτιέσαι αν και πόσο έφταιξες;

Και συ μιλάς ακόμα;

Και συ σιωπάς ακόμα;

Γύρισα στο πατρικό, η μάνα με περίμενε με ζεστό φαγητό. Αυτό είναι αγάπη, σκέφτηκα. Οι τηλεοράσεις έπαιζαν σκάι, όλη η έμφαση στα επεισόδεια, μην τους ακούτε, φωνάζω. Σκέφτομαι να κατέβω κάτω στην πολυκατοικία και να κολλήσω ένα χαρτί: ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΣΑΣ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ. Επανέκτησα το θυμό μου. Πώς μπορούν να αμελούν όλον αυτόν το λαό; Που άφησε δουλειές, μεροκάματο, οικογένεια και κατέβηκε στο κέντρο; Που ζητά μια πιο δίκαιη ζωή και μοίρα; Πώς με τόσα ψέματα και παραπληροφόρηση φέρνουν τούμπα τα πάντα; Με ποιο δικαίωμα μπορούν να σου τσαλαπατούν τον αγώνα και σου ροκανίζουν τα φτερά;

ΠΑΜΕ πλατεία;

Ένα τέτοιο κείμενο στους ασθμαίνοντες καιρούς που ζούμε είναι ήδη παρωχημένο, γιατί η ομάδα που ξεκίνησε αυθόρμητα τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες της χώρας παίρνοντας ως έρεισμα τις συγκεντρώσεις στην Ισπανία έχει αποκτήσει πλέον και λόγο και δύναμη και δημοσιότητα. Την ονόμασαν κίνημα, την παραλλήλισαν με το Μάη του 68, της έδωσαν τη γνωστή ταμπέλα “οι αγανακτισμένοι”, προσπάθησαν να την υποβαθμίσουν και να την παρακάμψουν. Η πραγματικότητα, όπως πάντα, τους διαψεύδει. Έτσι και σιγά-σιγά όλοι την “αγκάλιασαν”-όχι πάντα με αγαθούς και προφανείς σκοπούς, τα μίντια και ο τύπος, οι πολιτικοί, τα κόμματα, ο κόσμος, ο λαός, οι δυνατοί και οι αδύνατοι, τα συνδικάτα και οι οργανώσεις.

Παρόλα αυτά κι επειδή τις τελευταίες δέκα μέρες έχω κάνει πολλές σχετικές συζητήσεις, επειδή υπήρξα λαθρακουστής στο μετρό και στην πλατεία, επειδή παρακολούθησα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, λαϊκή συνέλευση, επειδή διάβασα αποφασισμένα μανιφέστα , ειλικρινή ποστ και όμορφα κείμενα, επειδή έχω την πολυτέλεια να γράφω ότι πιστεύω σε τούτο εδώ το μπλογκ, επειδή δεν ανήκω πουθενά παρά μόνο στον εαυτό μου, επειδή δεν έχω συγκεκριμένο λόγο και στόχο, εκτός από όλους αυτούς που προανέφερα, θα τολμήσω να (απο)γράψω μερικούς από τους λόγους για τους οποίους κατεβαίνουμε στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες.

Μερικοί θα ακουστούν κοινοτοπίες και φορμαλισμοί, μερικοί ρομαντικοί ή ίσως υπερβολικοί, και μερικοί απλά ανθρώπινοι. Άλλωστε πιστεύω στη βιοποικιλότητα και στη διατήρησή της. Στη φύση και στην προστασία της. Στα χρώματα  όταν τα μοιράζεσαι . Στο ότι μέσα από κάθε καλό υπάρχει και το κακό, και το ανάποδο. 

Στο Σύνταγμα: