Κυριακή, 8 Μαρτίου 2020

Οι γυναίκες του τρένου

Στο τρένο αγαπώ τις γυναίκες που κοιμούνται καθώς μόλις σχόλασαν από μια δουλειά που τις κόβει μικρά μικρά κομμάτια. Οι γυναίκες διαλύονται λίγο περισσότερο από τους άνδρες, που επιστρέφουν απλώς κατηφεις. Κλείνουν τα μάτια και τα κομμάτια γλιστρούν στις χαρακιές της σκληρότητας. Ούτε που τα παίρνουν είδηση που κρύβονται κάτω απ'το κάθισμα, που τα πατούν οι απρόσεκτοι επιβάτες. Θα γυρίσουν σπίτι λιγότερες. Θα προσπαθήσουν να τα φτιάξουν όλα. Χωρίς μεγάλη επιτυχία, αλλά θα συνεχίσουν γιατί όλοι περιμένουν απ' αυτές να συνεχίζουν. Δεν θα τις ρωτήσουν πώς πέρασαν τη μέρα τους, εκείνες όμως θα βρουν λίγο χρόνο να ονειρευτούν πώς θα ήθελαν να την περάσουν.
Θέλω να τις πάρω αγκαλιά αλλά έχουν μάθει να τρομάζουν εύκολα.

Mommy, I Want To Be Good Now - Mima Museum

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

Παιδικός έρωτας


Το παρακάτω είναι ένα κειμενάκι που έγραψα πρόχειρα στο facebook καθώς ήθελα να κρατήσω ζωντανή την γλύκα μιας συζήτησης. Ο αγαπημένος Τσαλαπετεινός μου ζήτησε να το μεταφέρω εδώ, στο σκονισμένο μπλογκ. 
Το ίδιο περί σκόνης παράπονο είχε εκφράσει χθες  κι  συννεφοξαδέρφη Μαμαδοπούλου. 
Πώς να τους χαλάσω χατίρι;
Ευτυχώς, δεν με περίμεναν απλήρωτοι λογαριασμοί κάτω απ΄την πόρτα.

Χθες βράδυ κουβέντιαζα στο τηλέφωνο με την αγαπημένη θεία.
Τις περισσότερες ιστορίες που διηγείται, τις έχω ακούσει πιτσιρίκι από τη μητέρα μου, όμως η μικρότερη αδερφή της, προσθέτει πάντα ένα γκλιτερ μαγείας.

Μου μίλησε λοιπόν για τον πρώτο έρωτα της μαμάς μου.

O κύριος δεξιά, ήταν ο πρώτος ο έρωτας της μαμάς
Είναι ΒΠΠ στην Αλεξάνδρεια που βομβαρδίζεται  μεν, έχει αγγιχτει ωστόσο πολύ λιγότερο από τον πόλεμο σε σχέση με την Ελλάδα. Ειναι ένα ζεστό μεσημέρι κι οι δύο αδερφές μαλώνουν στο κοινό παιδικό δωμάτιο για το αν η μικρή (η θεία ντε) θα ψηλώσει ή θα παραμείνει στούμπος όπως της επεσημαίνει η γλυκούλα μαμά μου. Η μικρή, αν και κοντούλα, δεν μασάει. Για να αποδείξει πόσο μεγάλωσε, φοράει την στολή του γυμνασίου της αδερφής της κι εκεί που επιχειρηματολογεί πως ψήλωσε τόσο ώστε να μην πατάει τη φούστα, χτυπάει το κουδούνι. Οι γονείς κοιμούνται κι η μικρή στέλνεται ν' ανοίξει την πόρτα με κίνδυνο της ζωής της (να μπουρδουκλωθει με την στολή και να σαβουριαστει σε κάθε βήμα).
Στην είσοδο αντικρίζει πόδια. Σηκώνει το κεφάλι και τα πόδια συνεχίζονται. Κάπου στο ύψος του ήλιου ανακαλύπτει ένα πολύ ξανθό φακιδομουρικο κεφάλι.
(Όχι ο τύπος μου επισημαίνει η θεία που σαφώς και γνώριζε στα 8 ποιος άντρας είναι ο τύπος της.)

Ο κάτοχος του κεφαλιού θέλει τον μπαμπά (τον παππού μου).
Η οικογένεια συγκεντρώνεται στο σαλόνι όπου η ταλαντούχα κόρη (η μαμά μου) καλείται να παίξει πιάνο. Παίζει και ερωτεύεται τον Σκωτσέζο φακιδομουρη αξιωματικό. Ακαθόριστο αν την εντυπωσίασε ο ίδιος ή η στολή του. Σύμφωνα με τη θεία, ο Σκωτσέζος κάτι καταλαβαίνει και πυκνώνει τις επισκέψεις μάλλον διασκεδάζοντας με την αμηχανία, τα κοκκινίσματα και τις παθιασμένες εκτελέσεις του Σοπέν.

Ο παππούς αντιλαμβάνεται πως η μεγάλη αγάπησε. Μπορεί να διαθέτει τα σφουγγαράδικά του για την κρυφή μεταφορά συμμαχικών δυνάμεων στα Δωδεκάνησα, αλλά δεν θέλει η κόρη του να γλυκοκοιτάει κοκκινοκωλους, όπως συλλήβδην χαρακτηρίζει τους Βρετανούς. Οι επισκέψεις θα γίνονται πια στο γραφείο.

Ραγισμένη καρδούλα. 

Η κοντή μικρή αδερφή παρηγορεί τη μεγάλη και ψηλώνει λίγο στα μάτια της. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, θα ψηλώσει κι άλλο. Όχι κυρίως σε πόντους αλλά σε ψυχή. Αυτή όμως είναι μια άλλη ιστορία.

Η μητέρα μου δεν θα ξεχάσει ποτέ τον πρώτο της έρωτα και πάντα θα μιλάει τρυφερά για τον ήρωα του πολέμου. Εγώ θα βαριέμαι τις σχετικές διηγήσεις μέχρι χθες το βράδυ, που θες γιατί η κουβέντα ήταν ένα μνημόσυνο της μαμάς διανθισμένο με αστεία- όπως δηλαδή πρέπει να γίνονται τα μνημόσυνα- θες που άκουσα την εκδοχή από το αγεραστο πειραχτηρι της οικογένειας, ήταν σαν να έστελνα μια αγκαλιά. Κι ένα χαμόγελο. Κι ένα: τι γλυκούλα που ήσουν μαμά.

Στην πιο κάτω φωτογραφία, ένα αμφίβιο αρσενικό ψαράκι προσπαθεί να σαγηνεύσει το θηλυκό πετώντας λίγο, πετώντας πάνω από τη λάσπη, πετώντας όμως, στην υπηρεσία του έρωτα.


Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2019

Ερπετό γλυκόπικρο

Δεν αναγνωρίζω καμμιά υποχρέωση παρά το να ερωτεύεσαι
Α. Καμύ


Ήταν μια περιπατητική παράσταση για τη βίωση του έρωτα από γυναίκες δημιουργούς και εκτελεστές, ένα bootcamp, όπως οι ίδιες το χαρακτηρίζουν, ένα εντατικό πρόγραμμα εξάσκησης ενορχηστρώνοντας μια ωδή στον αέναο κύκλο του έρωτα. Μία παράσταση που αν και πλήρως ενταγμένη στον αστικό ιστό αντιστεκόταν στο τρέχον μοτίβο της αποξένωσης και του εκ-τοπισμού, διαρρηγνύοντας τα βλέμματα των θεατών - τι θα ήταν άλλωστε η τέχνη αν, στη σημερινή εποχή, δεν μπορεί να μεταφερθεί στο δρόμο;
Έτσι καταφέραμε να αφουγκραστούμε τη θηλυκή κραυγή μέσα σε ένα ολοζώντανο και σε διαρκή εξέλιξη αστικό τοπίο: άστεγοι και μετανάστες παρακολουθούν μαζί μας, ποδήλατα και δρομείς μάς διασχίζουν, τα σκυλιά αναχαιτίζουν την πορεία τους κι επιστρέφουν διψασμένα για ποίηση στα αφεντικά τους, τα παπαγαλάκια από δέντρο σε δέντρο αλλάζουν συνεχώς τις γωνίες θέασής τους, τα μωρά μπουσουλάνε προς το κέντρο μιας αθέατης σκηνής, τα παιδιά απομένουν να μαζεύουν τα πεσμένα νεράντζια ενώ γλυκοκοιτάζουν τις μπάλες της παράστασης...
Ανάμεσα στην άμπωτη και τη ροή της κίνησης καταλήξαμε στη συνειδητότητα μιας τέχνης που φαίνεται να "μπορεί να πάρει θέση στο πλευρό των πολλών και να αποθέσει τη μοίρα τους στα ίδια τους τα χέρια". 
Σταθήκαμε ακριβώς εκεί όπου τα όρια ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη μπλέχτηκαν γλυκά κι αφήσαμε το απαλό βοριαδάκι να συνομολογεί πως η φύση, εντέχνως παρούσα, παρά, ή μάλλον εξαιτίας της ανθρώπινης παρέμβασης, παραμένει αστείρευτη πηγή έμπνευσης. 

Στο σημείο 1 το προσωπικό είναι πολιτικό: Ξεκινώντας από το άγαλμα της Αθηνάς, σύμβολο της πόλης που ανακαταλαμβάνεται, ιππεύσαμε τη λέαινα, θηλυκό σύμβολο υπεροχής ανακράζοντας: “όμως το ξέρω πως δε γίνεται ποτέ κανείς να ελπίζει σε ολάκαιρη την ευτυχία· ένα μικρό μερίδιο να προσδοκάει μονάχα· κει που δεν το περιμένει”*

Στο σημείο 2 νοιώθουμε την επιθυμία που γίνεται λαχτάρα, δεν ήτανε ανάγκη βασίλισσα να με κάνεις του ΠερούΑνάγκη ήτανε να σκύψεις από πάνω μου, να δω στα μάτια σου εκείνα τα δυο φωσάκια”**
Το πάθος εκπληρώνεται στο σημείο 3 και στον πικροδαφνοστόλιστο χώρο μπροστά από το μνημείο του Ιερού Λόχου γευόμαστε“την πιο ηδονική αφή που έχει το σταφύλι το πρωί, σαν είναι δροσερό και σκεπασμένο με κείνη την άχνη τη λεπτή”**

Στον πυρήνα του άλσους, στο σημείο 4 κάτω στο μαρμαρένιο αλώνι, η καταληκτική απώλεια αλαφραίνει∙ τα παιδιά σταματάνε την ξέφρενη πορεία τους, ξεπεζεύουν από τα ποδήλατα και παρατηρούν τις περφόρμερ πάνω στα πατίνια, αναρωτιώνται για αυτές τις δυσανάλογες φιγούρες πάνω στα παιδικά πλαστικά ποδηλατάκια, μετράνε τους πήδους τους στο σχοινάκικαι σκάνε χαμόγελα σαν τις βλέπουν να κυνηγάνε μπουρμπουλήθρες∙
Έγιναν κρίματα και βάρυναν πολύ, κι ό,τι πονά,

για πάντα εδώ, για πάντα μένει, κακό φιλί, για
πάντα το κακό σημάδι του, παραφροσύνη δίχως γυρισμό, φοβέρα σκιάζει, μια ιερή σαρκοφαγία που εξαντλεί***



Για να καταλήξουμε στους ροδώνες, θνήσκουσες τριανταφυλλιές σε φυσική παρακμή―δεν θα μπορούσε να βρεθεί καταλληλότερο σημείο «αποδοχής»―το ερπετό ξεδιπλώθηκε και στραφτάλισε στο δειλινό, λιγοψύχησε και χάθηκε στο ξερό ποτάμι, εγκαταλελειμμένο αρδευτικό χαντάκι για τους ρεαλιστές∙ θα μείνει εκεί μέχρι τον αναπόφευκτο επόμενο έρωτα.

Εξαιρετική απόδοση της ποίησης της Σαπφούς*, της Μάτσης Χατζηλαζάρου** και της Τζένης Μαστοράκη*** σε ένα απόγευμα αναψυχής για μας τους πρίγκηπες-θεατές που με τα φανταστικά καλειδοσκόπιά μας ξαναβρήκαμε τον φωτεινό κόσμο στο κέντρο-απόκεντρο της μητρόπολης. Κι ως εραστές της ζωής, κλείσαμε το δικό μας κύκλο ευτυχίας, χθες, στο κεντρικό πνεύμονα της πόλης, μόνο που, φευ, δεν μπορώ να συστήσω να πάτε τη δείτε, αφού επρόκειτο για την τελευταία παράσταση. 
Σε αναμονή λοιπόν της επόμενης δουλειάς τους, αγαπάμε άλλωστε να παρατείνουμε τις προσδοκίες μας. 

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Άντζελα ΔεληχάτσιουΣυνδημιουργοί – Ερμηνεύτριες: Κατερίνα Δρακοπούλου, Κατερίνα Κλειτσιώτη, Μάγδα Κρυσταλλινού, Ιωάννα Κυρίτση, Βασιλική Νομίδου, Νατάσσα Νταϊλιάνη, Δήμητρα ΣκέμπηΕνδυματολόγος:Μαργαρίτα ΔοσούλαΣύμβουλος δραματουργίας: Νατάσσα ΝταϊλιάνηΠρωτότυπη μουσική: Άντζελα ΔεληχάτσιουΒοηθοί σκηνοθέτη: Ιωάννης Βασιλόπουλος, Δήμητρα ΛούπηΓραφιστική επιμέλεια: Ιωάννα ΚυρίτσηΦωτογραφίες:Σπύρος ΑγριανίτηςΕπικοινωνία:Στέλλα Πεκιαρίδη

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Αμόρ

Είναι ο γιος μου, περηφανεύτηκε η Αφροδίτη, είμαι ο πατέρας του, είπαν ταυτόχρονα ο Άρης και ο Ήφαιστος, είναι ο ακόλουθός μου, ξεκαθάρισε ο Διόνυσος / Έρημος δείχνει ο Όλυμπος χωρίς τον έρωτα, παρατήρησε ο von Kleist / Η ψυχή μου όταν αγκάλιαζα τον Αγάθωνα ανέβαινε στα χείλη μου, σάμπως η δύστυχη να έμελλε να κάνει πανιά για αλλού / είδα την κάβλα να βγαίνει από τα μάτια του, γράφει κάπου ο Μαρκήσιος / μα τι πράγμα είναι αυτός ο έρωτας, αναρωτήθηκε ο Καμπανίλε / έρως ανίκατε μάχαν, διαμήνυσε ο Σοφοκλής, omnia vincit amor συμφώνησε o Βιργίλιος και ζωγράφισε ο Carravaggio / έρως είναι ένα επιτυχημένο doodle, είπε η Google, Έρως εστί…σουβλάκι, είπε η Καλλιθέα και το Μαρούσι αντέτεινε την Eros pizza του / on ne badine pas avec l’ amour, τόνισε αυστηρά ο Musset / αγαπώ την ελευθερία στον έρωτα, βροντοφώναξε ο Δον Ζουάν / Μίλα ψιθυριστά, αν μου μιλάς γι' αγάπη, ψιθύρισε ο Γουίλιαμ / Κέλομαί σε Γογγύλα, αναφώνησε η Σαπφώ / Λότε! Λότε! Οι αισθήσεις μου ταράζονται, πάνε οχτώ μέρες που δεν έχω τη δύναμη να σκεφτώ, τα μάτια μου είναι γεμάτα δάκρια, δεν είμαι καλά πουθενά και είμαι καλά παντού, δεν επιθυμώ τίποτε, δεν ζητώ τίποτε, παραπονέθηκε ο νεαρός Βερθέρος / Love is in the air, ακούστηκε από τα μεγάφωνα, την πήρε να χορέψουν ένα ταγκό, φορούσε το κόκκινο φόρεμα-είχε ξεβάψει η καρδιά του / Αν πιστέψω το ημερολόγιο, αγαπημένη μου φίλη, λείψατε δυο μέρες, αν πιστέψω την καρδιά μου, λείψατε δύο αιώνες, της έγραψε ο κόμης Βαλμόν / L'amour est un oiseau rebelle que nul ne peut apprivoiser, τραγούδησε η Κάρμεν / το μεγαλύτερο μέρος της libido, μεταβιβάζεται στο αντικείμενο, το οποίο παίρνει τη θέση του εγώ, διευκρίνισε ο Φρόυντ / Η αγάπη δεν γνωρίζει κανόνες, αντέτεινε ο San Girolamo, μεθερμηνεύοντας τη Βίβλο...
Ακούγοντας όλα αυτά το παιδί, τρόμαξε, μπήκε "στο καράβι του με την αμεριμνησία των μελτεμιών του και φλόκο την 
ελπίδα του", κι όταν έφτασε, έγειρε κι αποκοιμήθηκε, κράτησε μόνο το ανέμελο, ίσως και λιγάκι πονηρό χαμόγελο...

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018

Το έτος 2018 - πανηγυρικώς

Μέσα στο 2018 που αποχαιρετούμε σε λίγο γιορτάσαμε, τιμήσαμε, μνημονεύσαμε:

50 χρόνια από την εξέγερση και τις διαδηλώσεις του Γαλλικού Μάη
100 χρόνια από την επανόρθωση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας (έτσι ορίζεται επίσημα)
250 χρόνια του Εθνικού Τυπογραφείου της Πορτογαλίας
250 χρόνια του Βοτανικού Κήπου της Ajuda, στη Λισαβώνα
Για πρώτη φορά η 20 Μάη ως Παγκόσμια Μέρα Μέλισσας
25η επέτειος του Συντάγματος της Ανδόρρας
100 χρόνια από το θάνατο των Gustav Klimt, Egon Schiele, Koloman Moser και Otto Wagner
500 χρόνια από τη γέννηση του Τιντορέττο
100 χρόνια από τη γέννηση του Χέλμουτ Σμιτ
75η επέτειος του θανάτου του Κωστή Παλαμά 
70 χρόνια από την Ένωση της Δωδεκανήσου με την ηπειρωτική Ελλάδα
70 χρόνια από τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών
150 χρόνια από τη γέννηση του Raul Brandão, Πορτογάλου ποιητή και δημοσιογράφου
50 χρόνια χωρίς τον πρώτο και πιο δημοφιλή Πάπα Πίο, τον άγιο Πάπα, αφού 100 χρόνια πριν και όταν ήταν 31 ετών απέκτησε τα «σημάδια» του Θεού
150η επέτειος του Συντάγματος του Λουξεμβούργου 
70η επέτειος του Συντάγματος της Ιταλίας
100 χρόνια από τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου [CentenaryoftheendofWorldWarI
100 χρόνια από την ίδρυση της Αυστρίας
100 χρόνια από την ίδρυση της Τσεχοσλοβακίας και 25 χρόνια από την ίδρυση της Δημοκρατίας της Σλοβακίας
100 χρόνια από την ίδρυση της Πολωνίας
100ηεπέτειος των Βαλτικών Χωρών
100ηεπέτειος της Δημοκρατίας της Εσθονίας 
100η επέτειος της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας
τα 50α γενέθλια του βασιλιά Φιλίππου της Ισπανίας
η χρονιά που η σωρός της Simone Weil περνάει στο Γαλλικό Πάνθεον
50 χρόνια από την εκτόξευση του δορυφόρου ESRO-2B(IRIS)
420η επέτειος από τη γέννηση του Ιταλού γλύπτη Gian Lorenzo Bernini
140η επέτειος του Wimbledon
20α γενέθλια της Google
100 χρόνια Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Από τον Απρίλη του 2018 η Αθήνα είναι η Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του Βιβλίου
την Αθήνα ως Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα Καινοτομίας
την Βαλέτα, ως Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης
τα 60 χρόνια του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
200 χρόνια από δημοσίευση της ιστορίας του Φρανκεστάιν από τη Mary Wollstonecraft Shelley
80 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Ζαχαριάδη
220 χρόνια από την ανακοίνωση της απομόνωσης του ατόμου πολωνίου και του ραδίου από τους Μαρί και Πιερ Κιουρί
100 χρόνια από τη γέννηση του Γιαννούλη Χαλεπά
500 μείον 1 χρόνια από το θάνατο του Leonardo DaVinci
40 χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του Tom Waits στη μεγάλη οθόνη
50 χρόνια μετά τη σφαγή διαμαρτυρόμενων φοιτητών στο Tlatelolco του Μεξικού, 300 νεκροί κανείς ποτέ δεν καταδικάστηκε
1 χρόνο από την είσοδο σε τροχιά του διαστημοπλοίου του Cassini γύρω από τον Κρόνο
230η επέτειος της γέννησης της Mary Prince, εθνικής ηρωίδας των Βερμούδων 
180 χρόνια από τη Βρετανική πράξη κατάργηση της σκλαβιάς που απελευθέρωσε πάνω από 800.000 σκλάβους στις Βερμούδες
70 χρόνια ανεξαρτησίας της Σρι Λάνκα (Κεϋλάνης)
Γιορτή Περαχέρα στο Κάντι
40 χρόνια της ανακήρυξης του Κίτο και των Γκαλαπάγκος ως Μνημεία Κληρονομιάς
10 χρόνια TVXS
10 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου
75 χρόνια από την ίδρυση της Γιουγκοσλαβίας, οι έξι σοσιαλιστικές δημοκρατίες που την αποτελούσαν έχουν πλέον αυτονομηθεί
44 χρόνια διαγαλαξιακού ραδιομηνύματος του Arecibo
Ο Leonard Bernstein το 2018 θα γινόταν 100 χρονών 
90α γενέθλια της Maya Angelou-θα γιόρταζε αν ζούσε
185ηεπέτειος από τη γέννηση του Αλεξάντερ Πορφυγιεβιτς Μποροντίν
40 χρόνια από την ανακήρυξη της Λίμνης Τικιτάκα ως Εθνική Προστατευόμενη Περιοχή
105 χρόνια από την κατάκτηση του Ολύμπου από τους F.BoissonnasD.Baud-Bovy και Χρήστο Κάκκαλο
50 χρόνια μετά τις μαζικές φοιτητικές ταραχές στο Βελιγράδι, μερικά αιτήματα των φοιτητών-τελικά-ικανοποίησε ο Τίτο
100 χρόνια γιορτάζει το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης στην Αθήνα
100 χρόνια από τη θεσμοθέτηση του εκλέγειν και εκλέγεσθαι για τις γυναίκες του Ηνωμένου Βασιλείου, η πρώτη ψηφοφορία των γυναικών
20 χρόνια Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
50 χρόνια από την Άνοιξη της Πράγας

(7 χρόνια λειτουργίας αυτού του συνεταιριστικού ιστολογίου, που ψυχορραγεί, αλλά ποτέ δεν πεθαίνει)