Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Γιόζμου


Ήταν η πιο ψηλή απ’ όλους μας. Η πιο καλλίκορμη ακόμα και στα βαθιά της γεράματα. Περίεργη καθώς ήμουν από μικρή, έψαχνα τα πράγματά της κι είχα ερωτευτεί μια χοντρή πλεξούδα μαλλιών. Την είχε κόψει στα νιάτα της, όταν αποφάσισε να υιοθετήσει ένα πιο μοντέρνο λουκ καρέ. Λαμποκοπούσε στο χρώμα του κοκκινελιού. Τόσο όμορφο κόκκινο δεν έχω δει σε δειγματολόγιο βαφών. Ούτε σε καμιά διαφήμιση.
Ούτε στη μητρική της γλώσσα, τα ρώσικα, ήξερε να γράφει και να διαβάζει. Ελληνικά δεν έμαθε ποτέ σωστά κι ας ήταν χρόνια στη χώρα. Παράκουγε λιγάκι κι αυτό την έκανε να χάνει και τις ηχητικές αποτυπώσεις των λέξεων. Έτσι η μοτοσυκλέτα γινόταν μοντσυκλέτα, ο άνθρωπος, άτρωπος, ο Θεός, ατεός και ο αητός, ατός.

Απ’ όλες τις λέξεις που πρόφερε λάθος, μια την αγαπούσα πολύ. Το γιόζμου. Έτσι απέδιδε η γιαγιά μου το δυόσμο. Της άρεσαν πολύ τα φυτά. Η μάνα μου, που ποτέ δεν χώνεψε την πεθερά της, έλεγε πως αγαπούσε τις γλάστρες πιο πολύ από μας. Η γιαγιά σχολίαζε την κακία μ’ ένα «Χμ…» κι ένα ρούφηγμα της μύτης. Αν η κακία είναι άστοχη, δεν πονάει και δεν χρειάζεται ν’ ασχοληθείς.
Τ΄ αγαπούσε  όμως πολύ τα λουλούδια. Στο στενό μας μπαλκονάκι έθαλλαν δεκάδες κεραμικές γλάστρες με δαντελένια χείλια και τα πιατάκια τους γεμάτα νερό. Να μην της διψάσουν ποτέ τα παιδιά της. Απ’ όλα τα λουλούδια, το πιο χαϊδεμένο   ήταν ο γιόζμου. Κι όταν του έκοβε φυλλαράκια για ν’ αρωματίσει τους κεφτέδες, έσκυβε και του ψιθύριζε μυστικά στα καταπράσινα αυτιά . Κρυφάκουγα.  Δεν καταλάβαινα. Στα ρώσικα του τα ‘λεγε. Αλλά κι αν δεν έπιανα τα λόγια, το λόγο της αδυναμίας  τον ήξερα. Καμουφλάζ ήταν η παραφθαρμένη λέξη. Γιος μου ήθελε να πει και μας κορόιδευε. Στον μπαμπά μου ψιθύριζε τα γλυκόλογα. Στο μοναχοπαίδι της, μα δεν ήθελε να πυροδοτήσει παραπάνω  ζήλειες. Το ήξερε κι εκείνος και της έριχνε εκείνες τις συνωμοτικές ματιές όταν καθόμαστε γύρω απ' το τραπέζι. Μισά χαμόγελα κι αστεία στη γλώσσα τους που κανείς δεν μπορούσε να ξεκαρδιστεί μαζί τους, παρά μόνο εκείνοι οι δυο. Νομίζω πως γελούσαν με την προσφυγιά και την ορφάνια τους. Με τη φτώχεια και το θάνατο. Με όλα αυτά απ΄ τα οποία είχαν γλυτώσει. Με τα χαμόγελα του Χάρου που του ξέφυγαν μέσα απ’ τα δόντια. Και τους κοιτάζαμε κι  εμείς σαν χαζοί τρώγοντας μυρωδάτους κεφτέδες.



Τα θυμάμαι όλα αυτά όταν χαμογελάω στο δυόσμο. Του εξήγησα την ιστορία όταν έκοβα φυλλαράκια για να φτιάξω το λικέρ που θα πιούμε με τους φίλους.
Ελπίζω να με συγχώρεσε.

20 σχόλια:

  1. Μα τι τρυφερός ο τρόπος της γιαγιάς :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με τη Λένα όταν μαγειρεύουμε βάζουμε πάντα φυσωντας το μαγικό μας υλικό, την αγάπη κι έτσι γίνονται τα φαγητά μας τέλεια. Έτσι και το λικέρ σου, με την αγάπη που φύσηξες του γιοζμου θα γίνει υπέροχο! Πολύ όμορφο και τρυφερό το ποστ :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το λικέρ ελπίζω να το δοκιμάσουμε σύντομα ;)

      Διαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Όχι Τσαλαπετεινέ. Δεν ξέρω τι σου θύμισα, αλλά θέλω πολύ να μας πεις.

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα, καλώς σε βρίσκω! ❀~✿

    Τόσο τρυφερό, νοσταλγικό κείμενο... τόση αγάπη ν' αναδύεται σαν άρωμα γιόζμου...

    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄ευχαριστώ πολύ Ιωάννα.
      Καλώς ήρθες, αλλά σε προειδοπιώ. Δεν είναι όλα μας τα κείμενα έτσι. :)

      Διαγραφή
  5. Τι ιστορίες κρύβονται πίσω από τους δυόσμους. Και τα λικέρ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα μου βγει το όνομα τελικά. Σύννεφο αλκοόλης. ;)

      Διαγραφή
  6. Кто - то может надеть намек, чем бабушкой высшего качества Вы станете

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, μακάρι να ήξερα ρώσικα. Μακάρι να έβγαζα νόημα από το google translate. :)

      Διαγραφή
  7. 'Ωρες ώρες (και με τη βοήθεια του λικέρ δυόσμου) σκέφτομαι ότι δεν μπορεί να πάνε στραβά τα πράγματα όταν υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς εκεί έξω. Μπορεί από 'δω να περνάω μόνο σιωπηλά, η γλύκα σας όμως πάντα με ακολουθεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ βρε σιωπηλέ επισκέπτη. Κι ότι ήθελα να δοκιμάσεις το λικεράκι. Μισό ούζο-μισό τσίπουρο. :)

      Διαγραφή
  8. "Κάποιος μπορεί να πάρει μια ιδέα του τι σούπερ γιαγιά θα γίνεις κι εσύ", ήταν η αρχική πρόθεση του ρώσσικου κειμένου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :)) Σ' ευχαριστώ πολύ-πολύ.
      Η φιλοδοξία μου είναι η ίδια με αυτήν της δικής μου πεθεράς: Ν' αρέσω στις νύφες μου.

      Διαγραφή