Δεν θέλω να ξέρω

Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που η ιδέα τους για ένα ικανοποιητικό μέλλον είναι στην πραγματικότητα μια επιστροφή στο εξιδανικευμένο παρελθόν

Ρόμπερτσον Ντέηβις

Το πόσος κόσμος απεργεί, το πόσοι θα κατέβουν στις συγκεντρώσεις το ψυχανεμίζομαι από την ατμόσφαιρα μόλις ξυπνήσω το πρωί. Από τους ελάχιστους θορύβους και τις λιγότερες φωνές στη γειτονιά, που υποδηλώνουν αργία ή απεργία. Κι όταν αρχίσουν οι οικιακές ή κηπευτικές εργασίες, να σέρνονται τα τρόλεϋ της λαϊκής, επιβεβαιώνω ότι είναι απεργία. Γιατί τότε προκύπτουν όλες οι δουλειές στο σπίτι. Δεν θέλουν να ξέρουν τι συμβαίνει πέρα από το σπιτικό τους. Πετάνε τα σκουπίδια στο σκουπιδοτενεκέ του γείτονα, γιατί ο δικός τους πρέπει να παραμείνει καθαρός. Κι όσο πιο μιαρά τα σκουπίδια, τόσο πιο μακριά τα μεταφέρουν. Ας τα βρει ο δήμος. Αν  όχι, ίσως και να βρουν χρόνο για να διαμαρτυρηθούν στη συνέχεια. Δεν θέλω να ξέρω ποιος και πως θα τα μαζέψει όμως, ή που θα πάνε.

Το ποσοστό συμμετοχής στην απεργία που σχηματίζεται μέσα στο μυαλό μου το επιβεβαιώνει η λειτουργία του ταχυδρομείου της γειτονιάς. Δεν απεργείτε, ρωτάω. Άλλα καταστήματα μπορεί, ναι, εμείς εδώ όχι. Έχετε ιδιωτικοποιηθεί και φοβάστε; Όχι, ακόμη στο ενιαίο δημόσιο είμαστε.

Χθες βράδυ στο Σύνταγμα

Μπορείς να τ’ αφήσεις να περάσει. Μπορείς να παρακολουθήσεις τη συζήτηση στη Βουλή, παγωμένος στον καναπέ σου, ή στο σπίτι φίλων-να βρίζετε μαζί, ή στο καφενείο να θυμώνεις πάνω απ΄ το τάβλι.  Και μετά να πας για ύπνο. Φαρμακωμένος κι ανήμπορος.

Ή μπορείς να κατέβεις στο Σύνταγμα τη μέρα που ψηφίζονται τα μέτρα. Να ψηφίσεις κι εσύ με το κορμί σου. Να είσαι εκεί όταν παίρνονται οι αποφάσεις. Μια κουκίδα στο βίντεο, μια θολή φιγούρα σε μια φωτογραφία. Μια πινελιά ανάμεσα στους ζωντανούς. Όλοι οι πίνακες, από πινελιές σχηματίζονται κι αν τα χρώματα αποφασίζανε να γίνουν αόρατα–γιατί τι να σου κάνει ένα μικρό κόκκινο κι ένα τόσο δα γκρι κι ένα απειροελάχιστο κίτρινο-οι μουσαμάδες των ζωγράφων θα ήταν άδειοι.

ΠΑΜΕ πλατεία;

Ένα τέτοιο κείμενο στους ασθμαίνοντες καιρούς που ζούμε είναι ήδη παρωχημένο, γιατί η ομάδα που ξεκίνησε αυθόρμητα τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες της χώρας παίρνοντας ως έρεισμα τις συγκεντρώσεις στην Ισπανία έχει αποκτήσει πλέον και λόγο και δύναμη και δημοσιότητα. Την ονόμασαν κίνημα, την παραλλήλισαν με το Μάη του 68, της έδωσαν τη γνωστή ταμπέλα “οι αγανακτισμένοι”, προσπάθησαν να την υποβαθμίσουν και να την παρακάμψουν. Η πραγματικότητα, όπως πάντα, τους διαψεύδει. Έτσι και σιγά-σιγά όλοι την “αγκάλιασαν”-όχι πάντα με αγαθούς και προφανείς σκοπούς, τα μίντια και ο τύπος, οι πολιτικοί, τα κόμματα, ο κόσμος, ο λαός, οι δυνατοί και οι αδύνατοι, τα συνδικάτα και οι οργανώσεις.

Παρόλα αυτά κι επειδή τις τελευταίες δέκα μέρες έχω κάνει πολλές σχετικές συζητήσεις, επειδή υπήρξα λαθρακουστής στο μετρό και στην πλατεία, επειδή παρακολούθησα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, λαϊκή συνέλευση, επειδή διάβασα αποφασισμένα μανιφέστα , ειλικρινή ποστ και όμορφα κείμενα, επειδή έχω την πολυτέλεια να γράφω ότι πιστεύω σε τούτο εδώ το μπλογκ, επειδή δεν ανήκω πουθενά παρά μόνο στον εαυτό μου, επειδή δεν έχω συγκεκριμένο λόγο και στόχο, εκτός από όλους αυτούς που προανέφερα, θα τολμήσω να (απο)γράψω μερικούς από τους λόγους για τους οποίους κατεβαίνουμε στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες.

Μερικοί θα ακουστούν κοινοτοπίες και φορμαλισμοί, μερικοί ρομαντικοί ή ίσως υπερβολικοί, και μερικοί απλά ανθρώπινοι. Άλλωστε πιστεύω στη βιοποικιλότητα και στη διατήρησή της. Στη φύση και στην προστασία της. Στα χρώματα  όταν τα μοιράζεσαι . Στο ότι μέσα από κάθε καλό υπάρχει και το κακό, και το ανάποδο. 

Στο Σύνταγμα:

ΠΑΜΕ πορεία;

Απαριθμώντας μερικούς λόγους για τους οποίους κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας σε συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις-τελευταία ολοένα και περισσότερο, αφού υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι λόγοι για να το κάνω, αναφέροντας ή υποδηλώνοντας και τους λόγους για τους οποίους κάποιοι άλλοι δεν θέλουν (τολμούν;) να κατέβουν.

 

v     Γιατί στις μνήμες μου έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα οι τεράστιες, μαζικές και ειρηνικές πορείες της μεταδικτατορικής ΕΦΕΕ ως το απαύγασμα αγωνιστικότητας.

v     Γιατί παρόλο που συνδικαλισμός είναι πλέον κατά κανόνα ιδιοτελής ή έχει (ξε)πουληθεί σε συσκευασία βολέματος η διαδήλωση είναι το συμπύκνωμα των αιτημάτων του.

v     Γιατί έχω την πολυτέλεια να μπορώ να κάνω απεργία και παρόλο που αναγνωρίζω το «αναγκαστικό» συνδικαλιστικό κάλεσμα σε γενική απεργία των ηγεσιών-συνδικαλιστών στο όνομα των «αυθεντικών» απεργιών και αγώνων με υπαρκτά και δίκαια αιτήματα, δεν θα κοιμηθώ ήσυχα αν καθίσω σπίτι μου ή/και κάνω τις δουλειές μου.

v     Γιατί κάποιοι φίλοι μου θα είναι εκεί και θα μου πιάσουν το χέρι, άμα χρειαστεί (πάντα).

v     Γιατί παρά το γεγονός ότι ειρηνικές πορείες δεν θα ξαναγίνουν (και κατά συνέπεια μαζικές πορείες δεν θα ξαναγίνουν και η κρίσιμη μάζα δεν θα δημιουργηθεί), το δικαίωμα του να ελπίζω σε αυτό κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει.

v     Γιατί –φευ-πιστεύω ακόμη στη συλλογικότητα και προσπαθώ να βάλω το λιθαράκι μου στη δημιουργίας μιας κρίσιμης μάζας.

v     Γιατί πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί και πρέπει να κάνει μια μικρή διαφορά.