Φόβος και Παράνοια στην Αθήνα

La meilleur façon de ne pas avancer est de suivre une idée fixe.

Jacques Prévert

(μια βδομάδα πριν)

-Στάσου να σου δείξω τι ωραίο φυλλάδιο έχει φτιάξει ο Κακλαμάνης. Τον ήξερα εγώ, ήταν αυτός που οργάνωσε πρώτος τα συσσίτια… Δεν με ενδιαφέρουν τα πολιτικά, εμένα. Όταν μου δίνουν ένα φυλλάδιο το παίρνω όμως, έχουν βάλει άνεργους να τα μοιράζουν...μην τους κακοκαρδίσω. Και τα διαβάζω. Μάζεψα όλα τα φυλλάδια. Το πιο ωραίο του Κακλαμάνη. Να σου δείξω. Γράφει τι έκανε μέχρι σήμερα και τι θα κάνει από δω και πέρα, γιατί έχει πρόγραμμα, να δεις.

-Καλά δεν διάβασες το πρόγραμμα του Καμίνη - ψέλλισα, μόλις πρόλαβα να αρθρώσω μια κουβέντα, του σημερινού δημάρχου; Αποκλείεται να μην γράφει τι έκανε ή τι θα κάνει.

-Το πέταξα. Ένα απλό χαρτί ήταν. Μα να κοίτα αυτό του Κακλαμάνη, τα χρώματα…πρέπει να έδωσε πολλά λεφτά. Τον ήξερα εγώ από τα συσσίτια της εκκλησίας…

-Να σου φέρω το φυλλάδιο του Καμίνη, να διαβάσεις τι έκανε κι αυτός.

-Ναι να μου φέρεις γιατί θέλω να διαβάζω για να ξέρω τι να ψηφίσω.

(τρεις μέρες μετά)

-Σου έφερα το φυλλάδιο να διαβάσεις…

-Α ο Καμίνης…ναι καλά έκανες…Αλλά είναι άθεος, το ξέρεις;

(μια βδομάδα μετά)

-Βγήκε ο Καμίνης…

-Δεν βγήκε, π ρ ο η γ ε ί τ α ι στον δεύτερο γύρο.

-Δεν ξέρω εγώ από αυτά…

(δυο μέρες μετά)

-Α για πες μου τι ψηφίζουμε αυτήν την Κυριακή;

-Οι δύο πρώτοι μόνο για τη δημαρχία, οι δύο πρώτοι για την περιφέρεια, ευρωεκλογές με 46 κόμματα…

-Τον Καμίνη με τον άλλον-πως-τον-λένε-να δεις…

-Μα είναι άθεος ο Καμίνης! Ενώ ο Σακελλαρίδης, είναι νέος, έξυπνος, όμορφος, έχει ρεύμα…

-Δεν με νοιάζει αν είναι ωραίος, δεν ψηφίζω κάποιον επειδή είναι όμορφος…για να κάνει δουλειά τον ψηφίζω.

(πραγματικοί διάλογοι με φίλη συνταξιούχο με άνεργη κόρη και καλή χριστιανή)

άνθρωποι γερασμένοι, άνθρωποι φοβισμένοι, άνθρωποι απελπισμένοι... Άνθρωποι σε σύγχυση που σταματάνε και βολεύονται σε μια στενή παράλογη λογική, απλώς εθελοτυφλώντας. Που συνηθίζουν στα λιγότερα, αντί να ελπίζουν τα καλύτερα. Που πρόθυμα ενδίδουν σε μιντιακά κόλπα. Που ακόμη πιο εύκολα σκύβουν πάνω από το μεγαλόθυμο ψινάκη που από το υστέρημά του “έδινε φαγητό στους φτωχούς”. Που δεν ακούνε, ούτε αφουγκράζονται. Που δεν ασχολούνται με τα πολιτικά, αλλά τρέχουν στο γνωστό να διορίσει το παιδί τους. Που γραπώνονται από τα καθεστηκότα, αντί να συγκλονίζονται με μια ιδέα. Που δεν θα κάνουν ποτέ τόπο στα νιάτα. Που δεν τολμούν να σκεφτούν να ψηφίσουν κάτι άλλο από αυτό που τους υποβαθμίζει τη ζωή, γιατί έχουν μάθει να βρίσκουν παρηγοριά σε κάποια θελκτική λαγνεία, πατριδολαγνεία, θρησκολαγνεία, ασημαντολαγνεία...Που τρομοκρατούνται στην ιδέα να τους αποκαλέσει κάποιος αριστερούς, γιαυτούς η λέξη ‘αριστερά’ δεν συνάδει με τα κηρύγματα της εκκλησίας της Κυριακής. Όχι γιατί το έχουν σκεφτεί, αλλά γιατί έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι αυτοί είναι αλλιώς. Δεν είναι προϊόν εξορθολογισμού η πρόθεση ψήφου τους είναι αντικείμενο προς αποφυγήν. Που υπερασπίζονται το αποκλειστικό δικαίωμα στη διατήρηση ενός συστήματος που σιγά-σιγά τους εκβράζει. Βυθισμένοι σε μεγαλύτερη ιδεολογική ακαμψία από αυτήν που απεύχονται. Με τη μικροαστική υποκρισία – συγκαλυμμένη ή απροκάλυπτη φωλιασμένη μέσα τους. Και που σιγά-σιγά πείθουν τον εαυτό τους ότι η μόνη λύση είναι να κοιτάω τη δουλειά μου. Η πρώτη υποχώρηση το «δε βαριέσαι», το επόμενο βήμα το «δε μιλώ», στο τρίτο έχουν ήδη γίνει ρινόκεροι.

Τους καταλαβαίνω, αλλά δεν τους συμμερίζομαι, τους λυπάμαι, αλλά δεν τους δικαιολογώ. Γιατί δεν θα νιώσουν ποτέ πώς είναι να ισορροπείς στην άκρη του κύματος και δεν θα καταλάβουν ποτέ ότι άμα δώσουν χέρι θα καταφέρουν να σταθούν, αλλιώς όλους θα μας κουκουλώσει.

Υπνοβάτες

Χθες το βράδυ συναντηθήκαμε μ’ ένα φίλο που γύρισε για λίγο απ’ τη Μαδρίτη. Ήπιαμε ανεπιφύλακτα και γελάσαμε με κάθε επιφύλαξη. Είναι που η χαρά ανεβαίνει στο στήθος τοίχο-τοίχο. Ούτε η ίδια ξέρει πώς θα φτάσει. Θα είναι ακόμα χαρά όταν καθίσει στα χείλη ή θα μεταλλαχθεί σε γκρίνια κι ειρωνεία;

Θυμήθηκα όμως. Ταξίδια, εικόνες, εποχές όπου τα όνειρα επιτρέπονταν.

Γυρνώντας με τ’ αμάξι, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν μπλοκαρισμένος. Ένα αυτοκίνητο είχε φρενάρει κάθετα στη ροή και μπροστά απ’ τις κοκαλωμένες ρόδες διακρίνονταν δυο ξαπλωμένα πόδια. Μπλουτζίν και μπότες. Πιο πίσω μια πεταμένη μηχανή. Κόσμος να κοιτάει με θλίψη κι αρρωστημένη περιέργεια. Η θλίψη κρατάει το κεφάλι πιο πίσω, η ανθρωποφαγία τραβάει το μισό κορμί μπροστά. Κι έτσι τα σώματα στραβώνουν σε μια δαιμονισμένη λόρδωση. Ούτε πλησιάζεις να βοηθήσεις, ούτε αποχωρείς να δώσεις αέρα στο θύμα. Το κεφάλι του χτυπημένου κρύβεται πίσω απ' την καρότσα. Θα μπορούσε να είναι ένας από μας. Που είναι. Μόνο που σήμερα είναι αυτός. Κι εμείς μόνο παρακολουθούμε χωρίς να βοηθάμε. Παγωμένοι σε στάσεις αφύσικες, περιμένουμε τη σειρά μας. Να ξαπλώσουμε δίπλα στις ρόδες, να λαχταρήσουμε μόνοι ή αν είμαστε τυχεροί με κάποιον να μας παραστέκει στ’ αλήθεια. Να λιώσει μαζί μας, να δώσει ίσως ένα κομμάτι της ζωής του για να μας σηκώσει.

Μα όρθιοι ή ξαπλωμένοι, είμαστε στ’ αλήθεια ζωντανοί αν έχουμε πάψει να ονειρευόμαστε; Αν δεν σχεδιάζουμε νέα ταξίδια, αν κάθε μέρα βεβαιωνόμαστε πως μ΄όλη μας την αγάπη μεγαλώνουμε μετανάστες, αν μας απασχολεί μόνο το πώς θα συρρικνωθούμε αθόρυβα, τότε τι είμαστε;

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει...

Στους εθνικούς σου δρόμους/

λάστιχα σκασμένα και ζώα σκοτωμένα

Στου κράτους σου τους νόμους

όνειρα κλεμμένα, χαρτιά σημαδεμένα/.../

Πού'ναι το φως σου το κρυμμένο,

αυτό που χρόνια περιμένω;/

Εσύ που λες πως δεν πεθαίνεις.

Σεπτέμβρης, μήνας εσωστρεφής και μελαγχολικός. Κατ'ανάγκη τώρα πια. Ο επικήδειος των αναβολών. Μήνας εξελίξεων και οργάνωσης. Και αυτοί οργανώνονται. Πρέπει να κάνουν εντύπωση. Είναι οι πρώτες εικόνες που θα αντικρίσει ο αστός επιστρέφοντας στην καθημερινότητά του, αφήνοντας το θερμό, χαλαρό, ελληνικό καλοκαίρι ξοπίσω του.

ΕμπρησμόςΚουρείου ΜαχαίρωμαΤαξιτζή ΔολοφονίαΆνεργου ΞυλοδαρμόςΆστεγου ΣπάσιμοΠάγκουΛαϊκής ΚυνηγητόΚαθαριστήΠαρμπρίζ.

Και εμφανίζονται οι ακραιφνείς ψιθυριστές, οι όψιμοι λαθρακουστές, οι των πάντων χειροκροτητές, οι υποβολιμαίοι υποβολείς. Που τσουβαλιάζουν την ήρα με τα στάχυα. Που επαναλαμβάνουν τις αποτρόπαιες πράξεις στο διηνεκές. Και εκτός της προπαγανδιστικής επανάληψης, αρχίζουν να αντιπαραβάλλουν. Σε κάθε προμελετημένη επίθεση μία ακατανόμαστη βιαιότητα της άλλης πλευράς. 
“Τάγματα εφόδου”.Τάγματα ασφαλείας-κατ'ευφημισμό πάντα. Διακρινόμαστε για τους ευφημισμούς μας ως λαός. Είμαστε έθνος ανάδελφο, αλλά προπάντων πολιτισμένο. Έτσι πιστεύουμε και έτσι προσπαθούν να μας διδάξουν-στα σχολεία, που όπως πάντα, για άλλη μια χρονιά ξεκίνησαν με τις γνωστές ελλείψεις, το ίδιο αυτόν το μήνα. Μέσα στην πίκρα και τη μισαλλοδοξία.

Τα ακούς από μακριά. Τα διαβάζεις με γράμματα που ολοένα μικραίνουν και χάνονται, πνίγονται μέσα στο σιφόνι, κάτω από το νερό που το ξεχνάς και το αφήνεις να τρέχει..Και τριγυρίζεις στη μεγάλη πόλη που αντί για χωνευτήρι πολιτισμών, κατάντησε χωνευτήρι μαύρου κρέατος και σκουρόχρωμου δέρματος. Μυρίζει ψοφίμι και σαπίλα. Βρίθει από κουτιά μετακομίσεων και υπαίθριων αποθετών. Ξύλινα κιβώτια ενθυμημάτων και ντάνες ληγμένων προϊόντων.
Κοίτα πώς κατάντησε, να κοιμάται στο παγκάκι, τι ντροπή, θέ μου, μπροστά στα μάτια των σκυλιών μου, εκεί ακριβώς που βγαίνουν βόλτα.

Athens by night

Φωτό από το den-borw-na-kserw-e.blogspot.com 

Η Αθήνα είναι μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, χτισμένη γύρω απ’ τoν ιερό βράχο της Ακρόπολης του χρυσού αιώνα. Μια πόλη  πολύ ενδιαφέρουσα –εκτός των άλλων- από τουριστικής πλευράς. Το ενδιαφέρον, όπως γνωρίζετε, έχει πολλές και όχι πάντα θετικές ερμηνείες, αλλά σίγουρα δεν είναι βαρετό.
Εσείς που είστε γενναίοι και τολμηροί τουρίστες, ελάτε μαζί μου για μια βόλτα στην πόλη. Άλλοι τη λένε άσχημη, άλλοι τη λατρεύουν, άλλοι ψάχνουν και δεν βρίσκουν την έξοδο, αλλά εσείς πρέπει να τη δείτε σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες (με τη διευρυμένη σημασία του όρου) στιγμές της: Τη μέρα του συλλαλητηρίου κατά της ψήφισης του νιοστού μνημόνιου παράδοσης της χώρας στους δανειστές της. Γιατί μια εθνική κυριαρχία δεν παραχωρείται με τη μία. Κόβεται κομμάτια και ξεπουλιέται σε όλο και χαμηλότερες τιμές. Με όλο και περισσότερους δουλοπάροικους δώρο.
Ξεκινάμε τη βόλτα μας απ’ το σταθμό του Ηλεκτρικού στη Νερατζιώτισσα. Η ώρα είναι οκτώμισι το βράδυ και ξέρουμε όλοι, ότι χημικά πέφτουν κατά των συγκεντρωμένων από τις πέντε τ’ απόγευμα. Τσεκάρετε και πάλι τις μάσκες και τα ριοπάν που σας μοιράσαμε στο ξενοδοχείο.

Βόλτα στην πόλη

Αυτή την πόλη δεν τη θυμάμαι ποτέ όμορφη. Το ότι μεγάλωσα στον Άγιο Παντελεήμονα -όπου πάντα μαζεύονταν οι κόμποι της αθηναϊκής κόμης- θα πρέπει να έπαιξε κάποιο ρόλο. Όταν μεγαλώσεις στην ασχήμια, την ασχήμια την κουβαλάς στα αισθητήρια. Την υποψιάζεσαι και την οσφραίνεσαι παντού. Αναγνωρίζεις τη μυρωδιά της και ντρέπεσαι γιατί σ’ αναγνωρίζει κι αυτή. Απ’ την άλλη, πάντα λαχταράς την ομορφιά που είναι το άλλο, το αντίθετο, το φάρμακο στο φαρμάκι. Τα δέντρα, τη φύση, την απουσία πλήθους, τους γελαστούς ανθρώπους, τα σπίτια τα χαμένα στις σκιές των δέντρων -όχι των κεραιών.