Γκουχ

Clouds & Sky, Homer

Όσο απομακρύνομαι από την ομορφιά, ξεχνάω.
Τι είναι σημαντικό.
Ποιος είναι ο στόχος.

Η απομάκρυνση δεν είναι θέμα χώρου, σου λέω.

Είναι δηλαδή και χρόνου;

Αμ δεν είναι;

Τα απωθητικά, τα ημιθανή καταβροχθίζουν το χρόνο, τη ζωή, εμένα.

Να μου σταθούν στο λαιμό να σωθώ.
Να βήξω.

Γκουχ

Ταϊζουμε τον χρόνο με τα κομμάτια μας μωρέ.
Κοίτα μια μπουκιά!
Μια αναβολή.
Άλλη μία.
Μια δικαιολογία.
Ας τη βαφτίσω.
Ηθική υποχρέωση.
Ναι, ίσως και να 'ναι.
Κοίτα που μέχρι να την καταπιείς πεθαίνεις.

Βήξε!

Φόβος και βλακεία αντάμα

Ο φόβος είναι άμυνα του οργανισμού.
Ο φόβος μας φυλάει.
Κυρίως όταν είμαστε μόνοι.
(σπάνια δεν είμαστε.)

Όλα αυτά τα λέω γιατί είμαι πνεύμα αντιλογίας. Κι αυτή τη στιγμή αντιλέγω στον εαυτό μου που έχει θυμώσει με τόσο φόβο ολόγυρα. Που φοβάται επίσης.
(Ο φόβος είναι μεταδοτικός.)

Εδώ και αρκετά  χρόνια συνεργάζομαι με μια ομάδα ανθρώπων, προερχόμενων από Ευρωπαϊκές κυρίως χώρες.
Μετά από τόσο καιρό, τόσες συναντήσεις, μετά από επαγγελματικές, κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συζητήσεις, νοιάζομαι γι αυτούς.
Η κοινή μας δουλειά ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες και το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, μας πέτυχε στη στιγμή της αποτίμησης και των συμπερασμάτων του κοινού μας έργου. Ενός έργου που πολύ το γουστάρουμε όλοι μας.

Η επόμενη συνάντηση είχε προγραμματισθεί, μήνες τώρα,  να γίνει στο Παρίσι.
Μεθαύριο.
Όλοι είχαμε κανονίσει εισιτήρια, ξενοδοχεία, διαδρομές.  Μόλις έμαθα για την επίθεση, σκέφτηκα δυο πράγματα:
1) Πως δεν θα πρέπει να αναβάλουμε ότι έχουμε κανονίσει κι ας ταλαιπωρηθούμε λόγω των ελέγχων.
2) Ωστόσο, αν εγώ ήμουν η διοργανώτρια, θα το ανέβαλα για να μην υποχρεώσω τους συνεργάτες μου να πιεστούν.

Ο Γάλλος διοργανωτής, αν και φανερά συγκλονισμένος, μας έστειλε σήμερα το πρωί ένα mail, προτείνοντας να μην μετατρέψουμε το ραντεβού μας σε τηλεδιάσκεψη.
Η επαγγελματική αιτιολόγηση στηρίζεται στην κοινή διαπίστωση πως μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα επιτυγχάνεται στις δια ζώσης συναντήσεις. Όλοι καταλαβαίνουμε, πως δεν είναι αυτός ο βασικός λόγος της εισήγησής του. Είναι σαφές πως οι Γάλλοι αποφάσισαν να μην αλλάξουν τον τρόπο της ζωής τους. Και καλά κάνουν.

Ρώτησε παρόλα αυτά την άποψή μας, αφήνοντας να επιλέξουμε μεταξύ υπολογιστή και φυσικής παρουσίας. Διαβεβαιώνοντας πως κάθε απόφαση θα γίνει σεβαστή.
Οι απαντήσεις που έλαβε έχουν πολύ ενδιαφέρον

Εγώ κι ο Γερμανός στείλαμε –ταυτόχρονα και πριν τους άλλους- από ένα μάλλον ψυχρό (σε σχέση με όσα ακολούθησαν) μήνυμα, λέγοντας πως δεν σκοπεύουμε να αλλάξουμε τα σχέδια μας εκτός κι αν η πλειοψηφία αποφασίσει αντίθετα.  

Ένας Γάλλος αραβικής καταγωγής που δουλεύει σε άλλη πόλη, δήλωσε πως παρά το ισχυρό σοκ, θα παραστεί.

Η Ισραηλινή συνεργάτιδα έστειλε τις θερμότερες από όλους μας ευχές συμπαράστασης.
Επειδή την ξέρω χρόνια, έχω παρατηρήσει το φόβο ακόμα και στη διάρκεια χαλαρών περιπάτων αλλά και την ανακούφιση όταν βρίσκεται μακριά από το αστυνομοκρατούμενο περιβάλλον της χώρας της. Δεν αμφιβάλλω πως όλο το Σαββατοκύριακο σκεφτόταν τον Παριζιάνο φίλο μας.
Δεν θα ‘ρθει.

Η πάντα ζεστή και εκδηλωτική Βραζιλιάνα που δουλεύει στη Γερμανία, αφού εξέφρασε τη θλίψη της, είπε πως έφυγε από το Ρίο για να μην ξαναζήσει τον εφιάλτη του τρόμου. Αν και η λογική, της λέει πως τίποτα κακό δεν θα συμβεί αυτή τη βδομάδα, το να βρεθεί στο Παρίσι, είναι πάνω από τις δυνάμεις της.

Η Γαλλίδα από την Τουλούζη επιβεβαίωσε πιο τυπικά από όλους, τη συμμετοχή της.

Ο Ιταλός δεν έχει απαντήσει ως τώρα.

Μπορούν να βγουν εύκολα και προφανή συμπεράσματα. Παραείναι εύκολα για να τα καταγράψω. Μια χαρά όμως μπορούν να βγουν και λάθος συμπεράσματα, οπότε ας αποκλείσω μερικά.

Άνοιξη - Ανάσταση

Η μεγάλη βδομάδα, μου θύμιζε πάντα παρατεταμένη κηδεία. Οφείλεις να είσαι σοβαρή, να νιώθεις κατάνυξη, να ρίξεις έστω ένα δάκρυ θρησκευτικής συγκίνησης. Αυτό υπαγορεύει η παράδοση, έτσι έλεγε κι η μαμά μου και μ' έτρεχε σε μακρόσυρτες κι ακαταλαβίστικες λειτουργίες.
Δεν το κατάφερα ποτέ.
Όπως σε όλες τις κηδείες -όσο καλός και νάταν ο μακαρίτης- καταλήγω να χασκογελάω, να λέω σαχλαμάρες,  να αντιδρώ με κάθε διαθέσιμο αντίδοτο του θανάτου.

Αν είχα μεγαλώσει σε χώρα κεντροευρωπαϊκή, μπορεί να βίωνα διαφορετικά αυτή την περίοδο. Μπορεί να την έβλεπα ως εβδομάδα των Παθών. Θα με βοηθούσαν το βάρος του ουρανού και τα γεροντίστικα νύχια της φύσης.

Εδώ όμως, η άνοιξη είναι έφηβη. Κάθε χρόνο. Εκρήγνυται ολούθε. Προκαλεί, χειρότερη κι από αντιεξουσιαστή που μόλις πέταξε μολότωφ στα ΜΑΤ.

Όσο και να μπουμπουνίζει ο ετοιμοθάνατος χειμώνας, η ανθοφορία έχει καταγραφεί στις αναμνήσεις και στα κύτταρά μου. Φουντώνει από μέσα, διακλαδίζεται στο κορμί, ραντίζει τον αέρα με χαμομήλι και ρίγανη. Αυτή η γιορτή είναι σαφώς προσανατολισμένη στην Ανάσταση και σ' ότι αντίστοιχο γιόρταζαν οι άνθρωποι πριν απ' αυτήν.

Τώρα κλείνω το μάτι στο θάνατο. Νανουρίζω τους εφιάλτες και τους βάζω για ύπνο. Τους αφήνω να ονειρευτούν ανενόχλητοι τα χειρότερα. Τους ρίχνω μια πικεδένια κουβερτούλα για να τους ξυπνήσω πάλι το φθινόπωρο.

Όσο μας τρόμαξαν, μας τρόμαξαν. Ήταν χειμώνας και μπορούσαν. Τώρα βγάζουμε καλοκαιρινά κι ονειρευόμαστε παραλίες.

Κλεμμένο από τον Νταλικιέρη

41 χρόνια

41 χρόνια μετά, λοιπόν. Κάθε χρόνο, αναρωτιέμαι τι είναι για μένα η 17^η Νοέμβρη.

Μια μπερδεμένη παιδική ανάμνηση.

Μαυρόασπρη τηλεόραση. ΥΕΝΕΔ.

Θυμάμαι πως βλέπαμε τον Παπαδόπουλο και γελάγαμε.

Σιγανά όμως. Προσεκτικά.

Σε μας τα πιτσιρίκια τότε, φαινόταν απίστευτα αστείος. Λες κι υποδυόταν κάποιον κακό ήρωα. Δεν ξέραμε ποιον. Το έκανε όμως τόσο άσχημα, που το παιδικό μυαλό αναρωτιόταν πώς αυτό το ανθρωπάκι που δεν μπορούσε να εκφράσει δυο λόγια με ειρμό, ηγεμόνευε τόσα χρόνια.

Οι γονείς μου ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν αντιστάθηκαν. Όσο γελοίοι κι αν τους φαίνονταν οι δικτάτορες, όσο κι αν αντιλαμβάνονταν τον ξεπεσμό της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, των λέξεων ακόμα, δεν λέγανε κουβέντα εκτός σπιτιού.  

Κι εντός όμως. 

Θυμάμαι τη χλομάδα της μαμάς όταν ο αδερφός μου, που ήταν το ’73 στο γυμνάσιο, πήγε με τους φίλους του να δει τι γίνεται στο Πολυτεχνείο. Θυμάμαι τον μπαμπά να τον λέει άμυαλο. Κι όσο το σκέφτομαι, συνειδητοποιώ, πως το συναίσθημα που επικρατούσε στο σπίτι μας ήταν ο φόβος. Κι όχι μόνο στο σπίτι. Η ίδια χλομάδα παντού. Στο σχολείο, στους γονείς των συμμαθητών, στους δασκάλους μας.

Έξαρση, χαρά, προσδοκία, είχαμε μόνο τα πιτσιρίκια. Όχι, γιατί καταλαβαίναμε με ακρίβεια τι γινόταν στην Πατησίων. Μας μεθούσε όμως η προοπτική της περιπέτειας. Κατά τα άλλα, διατηρώ την ανάμνηση μιας αναιμικής Ελλάδας στα πρόσωπα των ενηλίκων. Μιας χώρας μέσα στο φόβο. Ο φόβος να παραλύει, να γίνεται το δομικό υλικό του γύψου. Του αγαπημένου γιατρικού της χούντας. Μπορεί το μυστρί να το κρατούσε ο Παττακός, αλλά η λάσπη στο εργαλείο, ήταν η σιωπηρή συνενοχή των Ελλήνων. Των περισσότερων τουλάχιστον.

Κι ύστερα κάτι άρχιζε να αλλάζει. Μέσα σε λίγες μέρες, εκείνο το Νοέμβρη, οι σιωπηλοί και χλομοί ενήλικες, φόρτωσαν το βάρος της καρδιάς τους στους ώμους μερικών νέων. Λες και έσπασε ένα συλλογικό αυγό κι άρχισε να φαίνεται ένα γενναίο πρόσωπο που ασφυκτιούσε. Που επιτέλους ανάσαινε.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, τους νέους αυτούς, τους σηκώσανε ψηλά, τους φτιασιδώσανε, τους μακιγιάρανε, τους κόψανε, τους ράψανε, τους περιφέρανε. Με το καμάρι της κίβδηλης μαζικής συμμετοχής, προβάλαν πάνω τους, τους μικρούς εαυτούς τους. Τους παινέψανε, τους αγκάλιασαν, τους κάνανε επίσημη γιορτή.   

Και σύντομα, άρχισαν να τους βαριούνται. Τα φτιασίδια που τους κολλήσανε, άρχισαν να ενοχλούν. Το μακιγιάζ ξέφτισε. Το επαναστατικό άρωμα άρχισε να μυρίζει σουβλάκι και τριαντάφυλλο για μαζική κατανάλωση. 

Αποφάσισαν λοιπόν, πως η ανάμνηση που σκηνοθέτησαν, αυτή που είχε καλύψει την αρχική μνήμη, ήταν κάπως κακόγουστη. Ταύτισαν την ψεύτικη εικόνα με την αρχική εξέγερση και την αποκήρυξαν. Τους βαρέθηκαν τους νέους, που είχαν άλλωστε μεγαλώσει πια.  Κι άρχισαν να τους φορτώνουν κι άλλα βάρη πέρα από την αρχική ενοχή της σιωπής.  Ξεκίνησαν να τους δείχνουν ως υπεύθυνους για ότι κακό ακολούθησε. 

Ποιοι;

Εντάξει. Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Για λίγο τουλάχιστον, χωρίς φόβο.

Ποιος φοβάται ποιον;

Ήθελαν να μας βοηθήσουν/(βυθίσουν)
Διαβάζω άλλα αντ’ άλλων. Συνεχώς. Εξάρθρωση αντί για αναδιάρθρωση. Μνημόσυνο αντί για μνημόνιο. Παράδοση αντί για διαπραγμάτευση. Μαγκάλι αντί για μανουάλι. Λαπετούζα αντί για Φαρμακονήσι.

Painting of a woman with her dead child by: Käthe Kollwitz Words from: Kindertotenlieder

Το μυαλό μου διαστρέφει επίσημες ανακοινώσεις. Μου ψιθυρίζει πως δεν τις διαστρέφει, μόνο επιστρέφει (το αρχικό νόημα χωρίς το περιτύλιγμα).
Είναι ένα μυαλό άρρωστο ή είν’ ο λόγος τους άρρωστος; Είναι η αλήθεια στη μέση ή η μέση είναι μέθη/πλάνη/κοινοτοπία/αποτέλεσμα παζαρέματος, που καμιά σχέση δεν έχει με την αρχική ιστορία; Βλέπω τους χαροκαμένους μετανάστες , βλέπω και τον υπουργό . Η καρδιά τρέχει να ψηφίσει. Το μυαλό στέκει αμήχανο. Είναι δυνατόν; Μα ποιος έχει συμφέρον να πει ψέματα;
Αν η ιστορία είναι τόσο προφανής, πού είναι οι συμπολίτες μου; Είναι ζωντανοί; Ο φόβος τους έχει νεκρώσει; Γιατί ελάχιστοι συζητούν γι αυτό; Και τι δικαίωμα έχει ο νεκρός ν αποφασίζει για τους ζωντανούς; Όσους απέμειναν ζωντανοί. Γιατί και η σιωπή, απόφαση είναι.
Αποδέχεσαι να δολοφονούν παιδιά; Αποδέχεσαι έστω, να πλανάται η υποψία μιας μαζικής δολοφονίας; Τι είδος είσαι; Αν εσύ φοβάσαι τόσο τους πρόσφυγες και τα μωρά τους, τόσο που δεν σε νοιάζει κι αν τα πνίξουν οι δικοί σου υπάλληλοι, τότε κι εγώ φοβάμαι εσένα.

Υπόγειος Σταθμός

http://swo0sh.deviantart.com

Πλατεία Βικτωρίας. 

Σταθμός Ηλεκτρικού. 

Υπόγειος. Κρυμμένος. 

Η ρουφήχτρα του συρμού, σκοτεινό χωνευτήρι έτοιμο να σε καταπιεί. Ή να σε φτύσει. Φρεσκαρίστηκε ανόρεχτα το 2004. Εδώ το αποτύπωμα της παρακμής επικράτησε του έπους. Ίσως γι αυτό να είναι κι ένας από τους πιο οικείους μου σταθμούς. Ένα μέρος να χαζέψω λίγη αμασκάρευτη ειλικρίνεια. Η αλήθεια -έστω κι αρρωστημένη- μαγνητίζει. Το ίδιο κι οι γκρεμοί. Ποιος αντέχει να μην ρίξει μια ματιά στην άβυσσο;

Εδώ οι αέρηδες παγώνουν μουτρωμένοι. Οι άνθρωποι απομακρύνονται με γρήγορα βήματα από μια γειτονιά που τους τρομάζει. Μια γειτονιά όμως, που όσο τη θυμάμαι -πριν ακόμα τη διεκδικήσουν μετανάστες ή χρυσαυγίτες- ακροβατούσε μεταξύ κινδύνου, περιθωρίου κι αδιαπραγμάτευτης αποδοχής (μόνο όσοι δεν έχουν ζήσει εδώ, ισχυρίζονται ξεπεσμούς). Γι αυτό και ο σταθμός αυτός, που ανακαινίστηκε για να παραμείνει πιστός στην αρχική του ασχήμια, είναι τόσο μα τόσο ελκυστικός. Από τις λίγες αυθεντικές γωνιές της πόλης.

Παλιοί κάτοικοι διασταυρώνονται με νέους. Διερχόμενοι φοιτητές με βιαστικούς επαγγελματίες. Άστεγοι με την πραμάτεια-βιος δίπλα από λάτρεις του θεάτρου. Οι μισοί φεύγουν βιαστικά κι οι άλλοι μισοί εύχονται να μπορούσαν να φύγουν. Να και το κοντινό μέλλον της χώρας.

Κι αυτό το τραίνο που όπου να ‘ναι έρχεται, ενσαρκώνει όλους τους πλανόδιους φόβους. Τους άστεγους, τους περιθωριακούς, τους παρείσακτους, τους διωγμένους. Ο ήχος της έλευσης προηγείται. Ειδικό εφέ να επιτείνει το φόβο. Η βροντή πριν απ’ τη φωτιά του κεραυνού, η βοή πριν το σεισμό, η σειρήνα πριν το βομβαρδισμό. Το τραίνο-μέλλον ξεχύνεται μέσα απ’ τη σκοτεινή τρύπα φουριόζικο κι αναπόδραστο. Κάτσε εδώ. Θα σε πατήσω έτσι κι αλλιώς. Θα σε καταπιώ.

Ναι, έχει μια γοητεία ο τρόμος. Κυρίως όταν είναι συμβολικός, όταν δεν είναι ο ίδιος αλλά οι  εκπρόσωποί του.

Μα αν βαρεθείς να γοητεύεσαι; 

Αν σιχαθείς την αναμονή του τέλους; 

Τι κάνεις τότε; 

Ψάχνω να βρω τη λέξη. Ανακατεύω το βιβλίο με τα ξόρκια κι αφού ψαχουλέψω κι ανακατέψω, ανασύρω μόνο αυτό:

Απλότητα.

Eγώ, εσύ κι ο ξένος

Φίλη. Ναι, φίλη αγαπημένη. Μου έστειλε το παρακάτω e-mail, το οποίο τιτλοφόρησε: «Δυστυχώς, η πικρή αλήθεια»:

ΗΡΘΕ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΟΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΟΥΣΕ
ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΩ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΗΡΩ.
ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ ΠΟΙΟΝ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΔΗΛΩΣΩ,
ΑΦΟΥ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: "ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΗΡΕΙΤΕ"
ΑΠΑΝΤΗΣΑ ΤΑ ΕΞΗΣ:
-500.000 ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.
-1.500.000 ΑΝΕΡΓΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ 500.000 ΜΕ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ.
-100.000 ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ, ΠΟΥΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ.
-ΤΗ ΜΙΣΗ ΑΛΒΑΝΙΑ, ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ. ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ.
-ΚΑΙ, ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ, ΤΟΥΣ ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΥΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ.

ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑ ΚΑΠΟΙΟΝ????

Μια μέρα σαν κι αυτήν - Γιορτή μουσικής 2012

Ήταν μια μέρα σαν κι αυτήν, πριν πολλά χρόνια, όταν για κάποιο διάστημα έμενα στη μεγαλιώδη μητρόπολη που λέγεται Παρίσι. Ήταν τότε που ζούσαμε ρουφώντας τα πάντα, ξοδεύοντας όλα όσα είχαμε. Που μετράγαμε τις μέρες μέχρι το τέλος του μήνα, αν θα μας έφταναν τα χρήματα. Που διαβάζαμε μετά μανίας, συζητάγαμε απρόσκοπτα, που είχαμε απόψεις χλιαρές και ανεπιτήδευτες, που εύκολα καταρρίπτονταν από τους πιο ισχυρούς και πιο διαβασμένους. Που “κολλάγαμε” με κάποιο τραγούδι ή κάποιον συγγραφέα. Που δεν μας ένοιαζε το ντύσιμο και το φαγητό. Που αποστηθίζαμε τσιτάτα. Που ενημερωνόμαστε από φίλους, μιλώντας στο τηλέφωνο. Τότε πρωτοάκουσα για τη γιορτή της μουσικής.