O Ασπιρινάς

dreancom.com

Ένα παραμύθι για καληνύχτα είναι ένα κοτσύφι. Στη ράχη του  κουρνιάζει το πιτσιρίκι σφίγγοντας στη χούφτα ένα μοναδικό εισιτήριο για την ονειροχώρα. Κρατηθείτε απ΄τις φτερούγες (απαλά όμως, ε;). Θα πετάξουμε.

Φοράει λευκή ποδιά, γυαλιά με χρυσό σκελετό, έχει γαλάζια  -λίγο χαζά- μάτια, μια συμπαθητική καραφλίτσα και κόκκινα μωρουδιακά μάγουλα. Είναι κάπου στα -άντα –κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά πόσο- και είναι ο γιατρός του χωριού. Όλη τη μέρα κάθεται στο γραφείο του και φτιάχνει σαΐτες. Κι ενώ έχει καταναλώσει τόνους χαρτί προκαλώντας τη μήνη των οικολόγων, δεν έχει καταφέρει να πετύχει το στόχο του, δηλαδή τον οφθαλμιατρικό πίνακα που κρέμεται πίσω απ ΄την πόρτα. Τα ξέρω αυτά, γιατί έχω ρωτήσει το δημιουργό του. Τον μπαμπά μου δηλαδή.

Ω, Μητέρα!

Heidi J. Moore

Ναι, δεν είναι εύκολη η μητρότητα. Τα έχει πει περίφημα η ξωτικιά μου φίλη εδώ . Είμαστε ατελείς και στραβά αρμενίζουμε τα παιδιά  κι ας μας έρχονται σε συσκευασία δώρου: δέρμα αφρός, τεράστια μάτια, μάγουλα για φίλημα-τσίμπημα-ζούληγμα , μυρωδιά αγγέλου (ναι, όταν τα πλένουμε, αλλά ποιος ενήλικας μυρίζει έτσι;). Η φύση προνόησε ώστε τα μωρά να είναι εύκολα αγαπήσιμα. Για ν’ αντέξουμε την κούραση,  τα  ξενύχτια, τις  λαχτάρες και την παρακολούθηση των ακροβατικών τους. Των κυριολεκτικών στην αρχή, των πιο επικίνδυνων αργότερα. Κυρίως ν’ αντέξουμε τη δική μας ενηλικίωση, το σισύφειο μαρτύριο μας.

Οι μανάδες (κι οι πατεράδες συνήθως) δίνουν. Γι αυτό και γιορτάζουμε τη γιορτή της μητέρας. Αλλά οι γονείς λαμβάνουν την ανταμοιβή τους.  Χαμόγελα, αγκαλιές, σκέψεις, λόγια, άδολες και δόλιες προσφορές. Τόσα δώρα, με ή χωρίς γιορτή.

Μόνο που όλοι εμείς οι γονείς των αξιολάτρευτων πιτσιρικιών, είμαστε ολίγον γιαλαντζί. Για τα ευκολάκια.

Σημαία-τράπεζα

Μια σημαία είναι κατά γενική αποδοχή αποτύπωση εμβλήματος ή συμβόλου, που συνήθως απεικονίζεται πάνω σε τεμάχιο υφάσματος.

Σ΄ ένα  κομμάτι ύφασμα λοιπόν, τυπώνουμε το σύμβολο. Και τί κάνει το σύμβολο; Η αρχική του δουλειά είναι να ενώνει, να εμψυχώνει, να δονεί, να εμπνέει. Είναι επομένως η σημαία μια τράπεζα θετικών συναισθημάτων. Πλουτίζει στους λαϊκούς αγώνες και στις περήφανες θυσίες. Φτωχαίνει στην υποτέλεια. Αλλά τι παθαίνει μια τράπεζα όταν αλόγιστα δανείζει τ’ αποθέματά της; Η απλή απάντηση είναι , χρεοκοπεί και κλείνει. Η σημερινή πρακτική, δείχνει πως εξαγοράζεται φτηνά και μετατρέπεται σε ένα βαμπίρ που αντί να δίνει, ρουφάει. Αν μπορούσαμε να μετρήσουμε το ενεργητικό της Ελληνικής σημαίας σήμερα, πόσο θετικό θα το βρίσκαμε; Μήπως, προκειμένου να σώσουμε τα όποια απομεινάρια ελπίδας, θα έπρεπε να σταματήσουμε τις καταχρήσεις; Μήπως ν’ αφήναμε τα σύμβολα ήσυχα κι αν με το χρόνο ξεχασθούν, τότε αυτή ήταν έτσι κι αλλιώς η μοίρα τους. Αν κάποια στιγμή, βρεθούμε σε θέση να τα ενισχύσουμε, αν αξίζει τον κόπο, θα το δούμε σ’ ένα μακρινό μέλλον.
Προσωπικά, απέχω απ' τα βαμπίρ.

Μια μέρα σαν κι αυτήν - Γιορτή μουσικής 2012

Ήταν μια μέρα σαν κι αυτήν, πριν πολλά χρόνια, όταν για κάποιο διάστημα έμενα στη μεγαλιώδη μητρόπολη που λέγεται Παρίσι. Ήταν τότε που ζούσαμε ρουφώντας τα πάντα, ξοδεύοντας όλα όσα είχαμε. Που μετράγαμε τις μέρες μέχρι το τέλος του μήνα, αν θα μας έφταναν τα χρήματα. Που διαβάζαμε μετά μανίας, συζητάγαμε απρόσκοπτα, που είχαμε απόψεις χλιαρές και ανεπιτήδευτες, που εύκολα καταρρίπτονταν από τους πιο ισχυρούς και πιο διαβασμένους. Που “κολλάγαμε” με κάποιο τραγούδι ή κάποιον συγγραφέα. Που δεν μας ένοιαζε το ντύσιμο και το φαγητό. Που αποστηθίζαμε τσιτάτα. Που ενημερωνόμαστε από φίλους, μιλώντας στο τηλέφωνο. Τότε πρωτοάκουσα για τη γιορτή της μουσικής.

365 μέρες

Ημέρα της μητέρας, της γυναίκας, της γης, του έρωτα, της ποίησης. Εικοσιτετράωρα ανταλλάγματα ενός χρόνου αμνησίας. Συμφέρει συναισθηματικά, αφήνει και κάτι στη δοκιμαζόμενη επαγγελματική τάξη των εμπόρων.

Από την άλλη, αν δε σέβεσαι τα πρόσωπα και τις ιδέες στα οποία είναι αφιερωμένες οι μέρες, μην χλευάζεις τις γιορτές. Εκτός από γκρινιάρης, γίνεσαι και τσιγκούνης κι όχι μόνο στα χρήματα. Αν οι αφορμές της γιορτής σου λένε κάτι, οι συγκεκριμένες μέρες δεν έχουν σημασία. Έχεις προσφέρει τα δώρα στη διάρκεια των υπολοίπων τριακοσίων εξήντα τεσσάρων.

Δεν μπορώ βέβαια να κατηγορήσω ούτε τους γκρινιάρηδες, ούτε τους εμπόρους. Δεν αποδίδω τα πρέποντα σε τίποτα από τα παραπάνω. Το μόνο που μπορώ να κάνω σήμερα, μια κι ευνοήθηκα απ’ την τύχη κι έγινα μαμά, είναι να νιώθω ευγνωμοσύνη προς όλους αυτούς τους ανθρώπους που έδειξαν στα παιδιά μου αγάπη, χωρίς να είναι οι φυσικοί τους γονείς. Σε όλους αυτούς δηλαδή, που με βοήθησαν να απολαύσω τη μητρότητα και δεν αρκέστηκαν σε ένα τυπικό χρόνια πολλά την όποια Κυριακή του Μάη. Επειδή ο παγκοσμιοποιημένος πλανήτης συρρικνώνει τις ανθρώπινες μονάδες εξορίζοντας τις σε μια μηδαμινότητα ισοδύναμη της ανυπαρξίας, σήμερα βρίσκω άλλη μια ευκαιρία να θυμηθώ συγκεκριμένους καθημερινούς ανθρώπους, σημαντικούς για το μικρόκοσμό μου: