Ήταν μια μέρα σαν κι
αυτήν, πριν πολλά χρόνια, όταν για κάποιο
διάστημα έμενα στη μεγαλιώδη μητρόπολη
που λέγεται Παρίσι. Ήταν τότε που ζούσαμε
ρουφώντας τα πάντα, ξοδεύοντας όλα όσα
είχαμε. Που μετράγαμε τις μέρες μέχρι
το τέλος του μήνα, αν θα μας έφταναν τα
χρήματα. Που διαβάζαμε μετά μανίας,
συζητάγαμε απρόσκοπτα, που είχαμε
απόψεις χλιαρές και ανεπιτήδευτες, που
εύκολα καταρρίπτονταν από τους πιο
ισχυρούς και πιο διαβασμένους. Που
“κολλάγαμε” με κάποιο τραγούδι ή
κάποιον συγγραφέα. Που δεν μας ένοιαζε
το ντύσιμο και το φαγητό. Που αποστηθίζαμε
τσιτάτα. Που ενημερωνόμαστε από φίλους,
μιλώντας στο τηλέφωνο. Τότε πρωτοάκουσα
για τη γιορτή της μουσικής.
