Φόβος και βλακεία αντάμα

Ο φόβος είναι άμυνα του οργανισμού.
Ο φόβος μας φυλάει.
Κυρίως όταν είμαστε μόνοι.
(σπάνια δεν είμαστε.)

Όλα αυτά τα λέω γιατί είμαι πνεύμα αντιλογίας. Κι αυτή τη στιγμή αντιλέγω στον εαυτό μου που έχει θυμώσει με τόσο φόβο ολόγυρα. Που φοβάται επίσης.
(Ο φόβος είναι μεταδοτικός.)

Εδώ και αρκετά  χρόνια συνεργάζομαι με μια ομάδα ανθρώπων, προερχόμενων από Ευρωπαϊκές κυρίως χώρες.
Μετά από τόσο καιρό, τόσες συναντήσεις, μετά από επαγγελματικές, κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συζητήσεις, νοιάζομαι γι αυτούς.
Η κοινή μας δουλειά ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες και το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, μας πέτυχε στη στιγμή της αποτίμησης και των συμπερασμάτων του κοινού μας έργου. Ενός έργου που πολύ το γουστάρουμε όλοι μας.

Η επόμενη συνάντηση είχε προγραμματισθεί, μήνες τώρα,  να γίνει στο Παρίσι.
Μεθαύριο.
Όλοι είχαμε κανονίσει εισιτήρια, ξενοδοχεία, διαδρομές.  Μόλις έμαθα για την επίθεση, σκέφτηκα δυο πράγματα:
1) Πως δεν θα πρέπει να αναβάλουμε ότι έχουμε κανονίσει κι ας ταλαιπωρηθούμε λόγω των ελέγχων.
2) Ωστόσο, αν εγώ ήμουν η διοργανώτρια, θα το ανέβαλα για να μην υποχρεώσω τους συνεργάτες μου να πιεστούν.

Ο Γάλλος διοργανωτής, αν και φανερά συγκλονισμένος, μας έστειλε σήμερα το πρωί ένα mail, προτείνοντας να μην μετατρέψουμε το ραντεβού μας σε τηλεδιάσκεψη.
Η επαγγελματική αιτιολόγηση στηρίζεται στην κοινή διαπίστωση πως μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα επιτυγχάνεται στις δια ζώσης συναντήσεις. Όλοι καταλαβαίνουμε, πως δεν είναι αυτός ο βασικός λόγος της εισήγησής του. Είναι σαφές πως οι Γάλλοι αποφάσισαν να μην αλλάξουν τον τρόπο της ζωής τους. Και καλά κάνουν.

Ρώτησε παρόλα αυτά την άποψή μας, αφήνοντας να επιλέξουμε μεταξύ υπολογιστή και φυσικής παρουσίας. Διαβεβαιώνοντας πως κάθε απόφαση θα γίνει σεβαστή.
Οι απαντήσεις που έλαβε έχουν πολύ ενδιαφέρον

Εγώ κι ο Γερμανός στείλαμε –ταυτόχρονα και πριν τους άλλους- από ένα μάλλον ψυχρό (σε σχέση με όσα ακολούθησαν) μήνυμα, λέγοντας πως δεν σκοπεύουμε να αλλάξουμε τα σχέδια μας εκτός κι αν η πλειοψηφία αποφασίσει αντίθετα.  

Ένας Γάλλος αραβικής καταγωγής που δουλεύει σε άλλη πόλη, δήλωσε πως παρά το ισχυρό σοκ, θα παραστεί.

Η Ισραηλινή συνεργάτιδα έστειλε τις θερμότερες από όλους μας ευχές συμπαράστασης.
Επειδή την ξέρω χρόνια, έχω παρατηρήσει το φόβο ακόμα και στη διάρκεια χαλαρών περιπάτων αλλά και την ανακούφιση όταν βρίσκεται μακριά από το αστυνομοκρατούμενο περιβάλλον της χώρας της. Δεν αμφιβάλλω πως όλο το Σαββατοκύριακο σκεφτόταν τον Παριζιάνο φίλο μας.
Δεν θα ‘ρθει.

Η πάντα ζεστή και εκδηλωτική Βραζιλιάνα που δουλεύει στη Γερμανία, αφού εξέφρασε τη θλίψη της, είπε πως έφυγε από το Ρίο για να μην ξαναζήσει τον εφιάλτη του τρόμου. Αν και η λογική, της λέει πως τίποτα κακό δεν θα συμβεί αυτή τη βδομάδα, το να βρεθεί στο Παρίσι, είναι πάνω από τις δυνάμεις της.

Η Γαλλίδα από την Τουλούζη επιβεβαίωσε πιο τυπικά από όλους, τη συμμετοχή της.

Ο Ιταλός δεν έχει απαντήσει ως τώρα.

Μπορούν να βγουν εύκολα και προφανή συμπεράσματα. Παραείναι εύκολα για να τα καταγράψω. Μια χαρά όμως μπορούν να βγουν και λάθος συμπεράσματα, οπότε ας αποκλείσω μερικά.

Σκόρπια ψέματα

Photo από ecoview.gr

Συνάδερφος έδωσε 2 ευρώ για να ψηφίσει Βενιζέλο. Δεν είναι λαμόγιο. Δεν έχει ωφεληθεί προσωπικά από το ΠΑΣΟΚ. Λέει πως έτσι θα εμποδίσει την άνοδο της  Νέας Δημοκρατίας. «Είσαι φανατική» μου λέει. «Είσαι μ’ αυτούς που πετάνε γιαούρτια. Είναι ωραίο πράγμα αυτό; Έτσι θα σωθούμε; Με τις διαδηλώσεις;» Δεν έχει σύντροφο, δεν έχει παιδιά να υπερασπίσει ούτε αγαπημένους, μόνο μια τηλεόραση μόνιμα ανοιχτή και μια πολύ κακή σχέση με τα βιβλία.  
Χθες, περπατήσαμε με το γιο μου στον Εθνικό Κήπο. Διασχίσαμε το μονοπάτι με τις πέργκολες, προσπάθησε ν’ αγγίξει το βλέμμα την άκρη των γιγάντιων φοινίκων, χαμογελάσαμε στα ξαφνιασμένα σκυλιά που βρέθηκαν απ’ το διαμέρισμα του κέντρου στον κήπο.  Επιτέλους λίγος χώρος διαθέσιμος για σκανδαλιές και ερωτοτροπίες. Χαζέψαμε τα μωρά που φορώντας γυαλιά ηλίου, κουνούσαν χαρούμενα τα πόδια τα κρεμάμενα απ’ το παγκάκι, με γλειφιτζούρι στο χέρι και ύφος «αυτή είναι ζωή». Καταλήξαμε στο Ζάππειο. Έκθεση Βρετανικών Πανεπιστημίων. Ξέρει καλά αγγλικά. Πολύ καλύτερα από μένα, αλλά δεν τολμά να μιλήσει. Μ’ άφησε να συζητάω με τους καθηγητές γι αυτόν σε τρίτο πρόσωπο. Σαν ντροπαλό φάντασμα. Ο μελλοντικός μετανάστης. Έχει τρία χρόνια μπροστά για να τελειώσει το λύκειο, μα κι αυτός κι εμείς ξεκινήσαμε να προσαρμοζόμαστε στην ιδέα. Ήρθατε νωρίς μας είπαν. Τα πράγματα θ’ αλλάξουν ως την ώρα των σπουδών. Κανείς δεν ξέρει πόσο. Πόσο χειρότερα. Αλλά πάλι, ποτέ δεν είναι νωρίς για να μαθαίνεις. Αστραφτερά χαμόγελα. Χαμόγελα ξένων. Οι ντόπιοι ντρέπονται να χαμογελάσουν μην και κατηγορηθούν στη χώρα τη γεννήτρια ενοχών.
Είδα κι άλλα χαμόγελα. Πρόσωπα ευτυχισμένα. Ξένα πρόσωπα. Βόλτα στο Etoile. Νύχτωσε ώσπου να τελειώσω με τη δουλειά, μα η Champs-Élysées  είναι γεμάτη κόσμο κι ας κοντεύουν μεσάνυχτα. Η πόλη του φωτός αστράφτει στα μάτια των τουριστών. Την ονειρεύτηκαν, τη βρήκαν. Στις διπλανές λεωφόρους, τα μάτια των ανθρώπων δεν είναι τόσο φωτεινά. Σφίγγω την τσάντα καθώς περπατάω. Σηματοδότηση αναπνοών. Στην άνοδο χαμογελάτε κι ανασαίνετε βαθιά, στην κάθοδο σκοτεινιάζετε και κοιτάτε το πεζοδρόμιο.
Ένας κόσμος μαυρόασπρος περπατάει πλάι-πλάι. Σήμερα είμαστε ντυμένοι στα μαύρα. Άλλο χρώμα δεν πουλιέται στη χώρα Εκτός κι αν είσαι αλαφροΐσκιωτος.  Οι λευκοντυμένοι νοιώθουν τυχεροί. Μας κοιτούν με διακριτικότητα. Δεν είναι πρέπον να χαζεύεις τους ανάπηρους και τους χρεωκοπημένους. Κάποιοι απ’ αυτούς υποψιάζονται  πως απλώς παίρνουν σειρά. Κι εμείς στρέφουμε τη ματιά αλλού. Ας δούμε τους μετανάστες. Αυτοί είναι πιο άθλιοι από εμάς. Βρίσκονται ήδη ένα βήμα μπροστά μας.