Σιωπή πια

Είναι κάτι μέρες που δεν έχω να πω τίποτα. 

Κάποιες άλλες –μπορεί και να 'ναι οι ίδιες- που δεν θέλω ν’ ακούσω τίποτα.

Δεν θέλω να είμαι πια ευγενική.

Δεν θέλω άλλη ενημέρωση.

Θέλω να κλειστώ στο αυτιστικό μου σύμπαν κι ηλεκτροφόρα σύρματα να εκτινάζουν όποιον πλησιάζει.

Αυτές τις μέρες, το μόνο που με γιατρεύει είναι ένα παραμύθι. 

Μια ιστορία για έναν άλλον πλανήτη. 

Αρμονικό, όμορφο.

Χωρίς φόνους παιδιών να μένουν ατιμώρητοι.

Χωρίς  πρόσφυγες με μονωτικές ταινίες στο στόμα.

Χωρίς δασκάλους να εξυμνούν το φασισμό.

Χωρίς χειροκροτητές της παγκόσμιας νομιμότητας.

Μια ιστορία για έναν εξωγήινο ποιητή.

 Για έναν μικρό πρίγκιπα.

Ποιος φοβάται ποιον;

Ήθελαν να μας βοηθήσουν/(βυθίσουν)
Διαβάζω άλλα αντ’ άλλων. Συνεχώς. Εξάρθρωση αντί για αναδιάρθρωση. Μνημόσυνο αντί για μνημόνιο. Παράδοση αντί για διαπραγμάτευση. Μαγκάλι αντί για μανουάλι. Λαπετούζα αντί για Φαρμακονήσι.

Painting of a woman with her dead child by: Käthe Kollwitz Words from: Kindertotenlieder

Το μυαλό μου διαστρέφει επίσημες ανακοινώσεις. Μου ψιθυρίζει πως δεν τις διαστρέφει, μόνο επιστρέφει (το αρχικό νόημα χωρίς το περιτύλιγμα).
Είναι ένα μυαλό άρρωστο ή είν’ ο λόγος τους άρρωστος; Είναι η αλήθεια στη μέση ή η μέση είναι μέθη/πλάνη/κοινοτοπία/αποτέλεσμα παζαρέματος, που καμιά σχέση δεν έχει με την αρχική ιστορία; Βλέπω τους χαροκαμένους μετανάστες , βλέπω και τον υπουργό . Η καρδιά τρέχει να ψηφίσει. Το μυαλό στέκει αμήχανο. Είναι δυνατόν; Μα ποιος έχει συμφέρον να πει ψέματα;
Αν η ιστορία είναι τόσο προφανής, πού είναι οι συμπολίτες μου; Είναι ζωντανοί; Ο φόβος τους έχει νεκρώσει; Γιατί ελάχιστοι συζητούν γι αυτό; Και τι δικαίωμα έχει ο νεκρός ν αποφασίζει για τους ζωντανούς; Όσους απέμειναν ζωντανοί. Γιατί και η σιωπή, απόφαση είναι.
Αποδέχεσαι να δολοφονούν παιδιά; Αποδέχεσαι έστω, να πλανάται η υποψία μιας μαζικής δολοφονίας; Τι είδος είσαι; Αν εσύ φοβάσαι τόσο τους πρόσφυγες και τα μωρά τους, τόσο που δεν σε νοιάζει κι αν τα πνίξουν οι δικοί σου υπάλληλοι, τότε κι εγώ φοβάμαι εσένα.