Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταξίδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταξίδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2016

Ομορφιά μου

Τη φύση και τίποτ’ άλλο πρέπει να μελετάς
Nicolas Boileau, L’art poétique (1674)
Σε τσακίζει η ομορφιά. Σε πατάει κάτω, πριν καλά-καλά το καταλάβεις. Το ξάφνιασμα σε λυγίζει, αλλά δεν σπας. Τα χάνεις, αλλά δεν στραβώνεις. Στην αρχή αντιστέκεσαι, μετά μαθαίνεις ότι είναι μάταιο. Στην αρχή ξέρεις. Στο τέλος τα ξεχνάς όλα. Ενδιάμεσα έχεις χάσει τις λέξεις. Πένητες οι λέξεις μπροστά στους δαίδαλους του ποταμιού στο φαράγγι, κι ένα λεξικό, ακόμη και το πιο παλιό, αυτό με τις εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις, ανίσχυρο μπροστά στις νιοστές δυνάμεις της απροσδιοριστίας. Στον καταρράκτη, ζωντανεύεις κι αλαφιάζεις. Στο χείλος του ηφαιστείου, νοιώθεις το δέος κι ανατριχιάζεις. Στον ωκεανό αδειάζεις τελείως.
Φλας ομορφιάς. Τόσα πολλά που στο τέλος στραβώνεσαι. Πονάει η ομορφιά.
Έξω ο αέρας/Μου καίει τα μάτια/Θα τα βγάλω/Για να γλυτώσω το κάψιμο

Είσαι σε μια διαρκή ένταση. Ένταση και συγκίνηση. Παραμιλάς γιατί δεν θέλεις να σε ακούσει. Χαϊδεύεις τις εκδορές πάνω στα χέρια σου. Πονάει η ομορφιά.
Παύεις. Σταματάς να σκέφτεσαι το μετά, το πέρα από αυτό, το επέκεινα μένει απροσδιόριστο. Ο χρόνος δεν έχει σημασία. Συνηθίζεις το απρόβλεπτο. Τίποτε δεν είναι σε τάξη. Κι όμως είναι όμορφα. Με τον απόλυτο και αιώνιο τρόπο. Αρχετυπικά.

Αφήνεσαι να σε παρασύρει το κύμα, το ρέμα, το ποτάμι, ο καταρράκτης, η σταθερή ροή, η ήρεμη δύναμη, η μανία, η σύγκρουση, κι αισθάνεσαι την ευγνωμοσύνη για το κάθε λεπτό της ζωής σου να διαπερνά με βελόνες τους πόρους του δέρματός σου. Πονάει η ομορφιά.
Σου προκαλεί μια ανοίκεια ηδονή. Σαν να σταλάζει πυρωμένο πάγο μέσα σου. Σαν να σε μαστιγώνει με βάλσαμο ο αέρας. Μέτραγες συναισθήματα, τα 'φτασες στα έξι, σου ζητάνε έκπτωση, στα τέσσερα, το ρομπότ στο ξεκαθάρισε: τα συναισθήματα είναι ένα: ON-OFF. Το ένα και το μηδέν. Η σύμβαση. Κι η ομορφιά είναι σύμβαση. Δεν έχει απολύτως τίποτε να κάνει με τη ζωή. Πλην της φύσης. Η φύση μπορεί να είναι όμορφη. Δεν έχει να κάνει τίποτε με το λόγο. Η φύση είναι αλάθευτη.

<προτελευταία προειδοποίηση>
Νοιώθεις ασφαλής - δεν είναι η ομορφιά, η χώρα είναι, έξω στη φύση δεν είσαι ασφαλής, οι άνθρωποι εδώ πάνω ζούνε από παλιά, χρόνια πολλά, λιγότερα από οπουδήποτε αλλού, και όχι αρκετά ώστε να φαγωθούν από το σαράκι της αχορτασιάς· δύσκολος ο χειμώνας, ο καιρός δεν συνδιαλέγεται, κι η φύση δεν ξεγελιέται· η απομόνωση διψά για ανθρωπιά.


Όλα εκεί οδηγούν στην αρχή. Κι η αρχή είναι η φύση. Ο λόγος ήρθε μετά, πολύ. Κι έφερε τις αλήθειες του. Αυθάδικα, τολμάς να αρθρώσεις κι η τέχνη; δοκίμασε κι αυτή, έχασε, κι έπαψε να είναι παραστατική. Κατά προσέγγιση ψαύεις την αλήθεια. Κι αν δεν τη βρεις εδώ, δεν θα την βρεις πουθενά αλλού, λένε.
<τελευταία προειδοποίηση>
Η ομορφιά τριγύρω σε θωρακίζει σαν αντιοξειδωτική μεμβράνη. Πόσο θα αντέξει; Θα προλάβεις να δεις την ανατολή; Θα παραμείνεις αρκετά στη δύση; Με τι αντάλλαγμα; (ανάθεμα τη λογική που έχει απομείνει). Κι ύστερα, ο πόνος της επιστροφής, ξέρεις ότι θα επιστρέψεις, κοιτάς τις φωτογραφίες που ξεθωριάζουν χωρίς τη ζωή σου, κοιτάς τη ζωή σου που ξεθωριάζει χωρίς τις φωτογραφίες.


Η ομορφιά ταράζει και εκπλήσσει. Και φέρνει πόνο, σαν την αλήθεια· κατ’αυτήν την έννοια, η φύση είναι η αλήθεια. Στάθηκα μπροστά της άλαλη. Έμεινα μπροστά της ανέτοιμη. Θα ήθελα να είναι η πρώτη μέρα της νέας μου ζωής, θα ήθελα…

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015

Lisboa

“...πόλη που ανάμεσα στις άλλες είναι άκοπα η πριγκίπισσα”
                                                                                          Luís Vaz de Camões
Αυτά τα λόγια της στιγμής μου υποβάλλονται από το εντυπωσιακό θέαμα της πόλης που απλώνεται ευρύχωρα κάτω από το οικουμενικό φως του ήλιου, καθώς την αντικρίζω από το ύψωμα του Σαν Πέντρου ντε Αλκαντάρα.

Κυριακή 24 Μαΐου 2015

Portogallo

Η Πορτογάλοι είναι ένας παρεξηγημένος λαός. Πολλοί τους θεωρούν λατίνους. Η αλήθεια είναι ότι είναι Ίβηρες, με κέλτικες, λατίνικες και αραβικές επιρροές. Κι τέχνη τους ακολούθησε τις επιρροές αυτές. Με την αποδοχή του Βατικανού πάντα. Δεινοί θαλασσοπόροι, κατάφεραν να γίνουν ηγετική αυτοκρατορία. Γίναν αποικιοκράτες χωρίς να έχουν το γονίδιο των Άγγλων. Σιγά-σιγά ξέπεσαν. Προσεταιρίστηκαν την Αγγλία για να αντιμετωπίσουν το αντίπαλο δέος, τους Ισπανούς. Κάποιοι ζουν και ονειρεύονται τις πάλαι ποτέ κατακτήσεις τους. Οι περισσότεροι είναι προσγειωμένοι. Παλεύουν με την κραταιά Ευρώπη πια, χωρίς να καταφέρνουν να αποβάλλουν το γεγονός ότι είναι λαός του νότου. Και ως λαός του νότου υπακούουν σε όποιον φωνάζει περισσότερο, σε όποιον διατάζει. Υιοθέτησαν τους ιησουίτες. Ανέχτηκαν 48 χρόνια δικτατορία. Στείλανε εκλεκτό στρατιωτικό σώμα να πολεμήσει στο πλευρό του φράνκο. Σήμερα, μακριά από την υπόλοιπη Ευρώπη με τα μυαλό στο παρελθόν και τα μάτια στον ωκεανό, επιβιώνουν ανέμελα. Κι όταν ζορίζονται ζωγραφίζουν. Και δεν σταματάνε να ζωγραφίζουν...Η Λισαβώνα τώρα παρά ποτέ είναι παντού ζωγραφισμένη. 

 Τα σοκκάκια είναι ζωγραφισμένα. 



Οι τοίχοι είναι ζωγραφισμένοι.
 Τα τρένα είναι ζωγραφισμένα. 
και όταν πάλι δεν τους αρκεί η ζωγραφική και τους πιάνει το αγέρι από τον του Ατλαντικό, τότε νοσταλγούν, κι όταν νοσταλγούν τραγουδάνε

Τρίτη 28 Απριλίου 2015

Η Βαρσοβία για μεγάλους

...χωρίς να αποκλείει τα ιστορικά αρχιτεκτονήματα της παλιάς πόλης και της “νέας” - της λιγότερο παλιάς πόλης - τα οποία πανέμορφα είναι δοσμένα εδώ κι εδώ, τις πολυάριθμες εκκλησίες γοτθικού, ρομαντικού αλλά και αναγεννησιακού ρυθμού, συνήθως εντοπίζεται στα μνημεία του πρόσφατου ταραχώδους παρελθόντος, και ειδικότερα στα εμβληματικά μουσεία όπως αυτό της Εξέγερσης [του γκέτο το 1943, Muzeum Powstania Warszawskiego] και το νεόκοπο αυτό της Ιστορίας των Πολωνών Εβραίων [Muzeum Historii Żydów Polskich].

Δευτέρα 27 Απριλίου 2015

H Βαρσοβία για μικρούς

Το μπλογκ πήγε εκδρομή. Δεν το περιμέναμε, αλλά βρεθήκαμε στη Βαρσοβία. Τα άλλα μέλη της παρέας -που μεταξύ μας την ονομάζουμε φράξια του πράσινου αναπτήρα - ανακάλυψαν προκλητικά χαμηλές τιμές στην low cost γνωστή αεροπορική εταιρεία και νάμαστε στην Πολωνική Πρωτεύουσα.

Τα πιο προκομένα μέλη της παρέας έχουν ήδη γράψει για το ταξίδι αυτό.
Eδώ
κι εδώ,
κι εδώ
κι εδώ,
αλλά κι εδώ (ξεσκίστηκε ο τύπος κι ακόμα δεν έχε πιάσει το Άουσβιτς)

Εσχάτως δε, έγραψε μέχρι και το τεμπέλικο και αναβλητικότατο Kizilkum.

E, είπα να πω κι εγώ δυο κουβέντες.

Καταρχήν, πηγαίνοντας στη Βαρσοβία, χαιρόμουν που θα συνατούσα τους φίλους μου (είχαν προηγηθεί κατά μία μέρα), βαριόμουν όμως αφόρητα την κοινή επιλογή μας, σίγουρη ότι θα αντιμετώπιζα παρακμή, σοβιετικίλα, το σύμφωνο της Βαρσοβίας, την χαρωπή ατμόσφαιρα του Βάιντα και άλλα τέτοια ευχάριστα.
Ε, λοιπόν, έκπληξη! Καμία σχέση. Κι αυτή την έκπληξη υποσχέθηκε να περιγράψει η συνμπλόγκερ και συνταξιδιώτισσα σε προσεχές ποστάκι με τίτλο: Η Βαρσοβία για μεγάλους -μείνετε συντονισμένοι.

Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015

Παγκοσμιο-ποίηση είναι...

Θυμάμαι όταν μικροί γράφαμε εκθέσεις για τα παιδάκια όλου του κόσμου που πιάνονται χέρι με χέρι και φτιάχνουν αλυσίδες αγάπης γύρω από τη γη, όταν πριν πέσουμε για ύπνο προσευχόμαστε να νιώθουν όλα τους την ίδια ζέστη και θαλπωρή που είχαμε κι εμείς, θυμάμαι τότε που ζωγραφίζαμε γαλανούς ουρανούς και λαμπερούς ήλιους, που στολίζαμε τις ζωγραφιές μας με χοροπηδηχτά σκυλάκια κι ανέμελα προβατάκια και γαργαλούσαμε τις ήρεμες θάλασσες με γαλάζια κύματα, που διαβάζαμε για ήρωες που σώζανε τον κόσμο και τους φίλους τους, που φανταζόμαστε τη ζωή με γέλια και γιορτές, που σηκώνοντας τα μικρά κεφάλια μας προς τους γιγάντιους ανθρώπους τριγύρω μας διακρίναμε μόνο τα χαμόγελα και τις ζεστές καρδιές, τότε που θρεφόμαστε με χάδια και αποζητούσαμε τα κανακέματα των παππούδων, που βλέπαμε τη ζωή από ζαχαρένια καλειδοσκόπια και μαγικά φίλτρα αγάπης…

Πέρασαν τα χρόνια, και μεγαλώσαμε μαζί με εικόνες μίσους και αποστροφής, είδαμε παιδιά σε αναχώματα, ζωσμένα με φυσεκλίκια, σκοντάψαμε πάνω σε βλέμματα γεμάτα απορία μέσα από εξωνησμένα καρυδότσουφλα και πίσω από σύρματα στρατοπέδων, διακρίναμε τη διάκριση της επίκλησης “υπέρ των ορθοδόξων ημών χριστιανών”, διαβάσαμε για ασύμμετρες απειλές και κινδύνους εξ ανατολών, εκ δυσμών και από βορρά-το ξεράμε ότι μόνο ο νότος θα μας σώσει, εξυμνήσαμε επαναστατημένους εφήβους και μελαγχολικούς πρωτοπόρους, γράψαμε για τσακισμένα όνειρα και ιδανικούς αυτόχειρες...

Και μέσα απ' την τραχύτητα της καθημερινότητας, τη σκληρότητα του χρόνου, τη μικροθυμία του θεού και τη μισαλλοδοξία των ανθρώπων, αρχίζεις όλα να τα αποδομείς και σιγά-σιγά να τα ξαναχτίζεις με lego στο μέγεθος των δυνατοτήτων σου, ξεχωρίζεις την ήρα των γνωστών από το στάρι των φίλων σου, ξεκινάς να καταρρίπτεις τα διλήμματα και να χαλαρώνεις τις αλυσίδες σου και, τότε μόνο, ξεγλιστράς σε όνειρα που διαρκούν και τη μέρα μεταστρέφοντας τις λέξεις της πραγματικότητάς σου:

Και όταν πλέον συνειδητοποιείς ότι φοράς ρούχα βαμμένα με χρώματα ινδικά, ραμμένα σε κάποιο εργοστάσιο στο Μπαγκλαντές που έχουν έρθει στο κινέζικων συμφερόντων λιμάνι, έχουν ξεφορτωθεί από Πακιστανούς μετανάστες, έχουν πληρωθεί με απάτριδα κεφάλαια που διακινήθηκαν σε άκαρδες τράπεζες, όταν οδηγείς γιαπωνέζικο αυτοκίνητο στον γερμανικών προδιαγραφών αυτοκινητόδρομο, όταν ακούς στο ραδιόφωνο τη βιεννέζικη πρωτοχρονιάτικη συναυλία, όταν σταματάς σε πρατήριο με φθηνό αραβικό πετρέλαιο για να πιεις χυμό από αφρικάνικο μάνγκο, όταν λικνίζεσαι βλέποντας τους Stones στη συναυλία τους στο Hyde Park και ξαφνικά στην οθόνη του γαλλικού Airbus εμφανίζεται το μήνυμα: Athens 20 km -- Makkah 2480 km, αναφωνείς με διεστραμμένη επίγνωση παγκοσμιοποίηση είναι να «πετάς» από μια αγκαλιά φίλων και σε λίγες ώρες να «πέφτεις»* σε μια άλλη…

       Αφιερωμένο στο κοριτσάκι από πίσω κάθισμα που κατά την απογείωση φώναζε     «πετάμε, πετάμε» και στην προσγείωση «πέφτουμε, πέφτουμε» 

Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

Devil's Bridge


Λέει το παραμύθι:

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, ο Διάβολος έμαθε για έναν τόπο όμορφο σαν παιδικό όνειρο.


Απαλές κοιλάδες, πράσινοι λόφοι, λίμνες, ποτάμια, ρουμάνια και ρυάκια, μοσχοβολιά νοτισμένης γης, φορτωμένες μηλιές, όλων των λογιών τα ψιλόλιγνα δέντρα, αγριολούλουδα και φτέρες παντού.
 


Αποφάσισε το δίχως άλλο, να κάνει το μέρος δικό του.
Με ένα ΠΑΦ βρέθηκε στο φαράγγι του ορμητικού ποταμού Rheidol.



 Εκεί, σε ένα δασωμένο πέρασμα, πάνω από τους καταρράκτες, τον καλημέρισε μια γιαγιά με ύφος ανήσυχο:
-Χάγια, του είπε στη γλώσσα των ντόπιων.
-Γεια σου και σένα κυρά, της ανταπάντησε ο Διάβολος. Πώς παν' τα κέφια; Σαν λίγο σκεφτική μου φαίνεσαι.
-Αχ και πώς να μην είμαι ξένε! Η χαζή η αγελάδα μου, πέρασε το βράδυ τα νερά και σήμερα που φούσκωσε με τη βροχή το ποτάμι, δεν μπορεί να γυρίσει. Κι έμεινε απέναντι η καλή μου η αγελάδα, που μου δίνει κάθε μέρα το γάλα της. Αχ!
-Μην σε νοιάζει χρυσή μου κυρία! Εγώ θα στα ρυθμίσω όλα! Αύριο το πρωί, θα σου 'χω έτοιμη την πιο όμορφη πέτρινη γέφυρα που 'χεις φανταστεί! Μόνο, να... θέλω να μου υποσχεθείς, κάτι. Ένα τιποτένιο αντάλλαγμα.
- Α, ναι; Μπορείς να κάνεις τέτοιο πράγμα; Θα με σώσεις! Αλλά ποιο είναι αυτό το τιποτένιο αντάλλαγμα; Χρυσάφι δεν έχω να σου δώσω.
- Δεν θέλω χρυσάφι, αποκρίθηκε ο διάβολος. Θέλω μόνο να μου τάξεις την ψυχή του πρώτου ζωντανού πλάσματος που θα διαβεί το γεφύρι. Εντάξει;
- Εντάξει, συμφώνησε η γιαγιά και οι σκιές απ' τα πανύψηλα ντόπια έλατα, τα πεύκα και τα πλατάνια, παρέλασαν πίσω απ' το βλέμμα της- όλες μαζί.

Γύρισε σπίτι της πιο ανήσυχη απ' όσο είχε φύγει.
Ποιος να΄ταν ο άγνωστος;
Από πού ξεφύτρωσε;
Πώς θα κατάφερνε -αν όντως έλεγε αλήθεια- να χτίσει σε μια νύχτα γεφύρι, στο πιο γρήγορο ποτάμι του τόπου και μάλιστα στο πιο απότομο κομμάτι του;
Και πώς θα γλίτωνε την ψυχή της; μια και- ποιος άλλος απ' την ίδια, θα ήταν το πρώτο ζωντανό πλάσμα που θα περνούσε το πρωί τη γέφυρα;
Εκεί που έσπαγε το κεφάλι της, ένα γουφ, της απέσπασε την προσοχή.
Ο παιχνιδιάρης σκύλος της, στριφογυρνούσε την ουρά κι αποζητούσε γελαστά χάδια.
Καθώς του έξυνε τη ράχη, σκέφτηκε πόση παρηγοριά είναι ένας σκύλος για τον άνθρωπο και πώς όλες οι έγνοιες ρουφιούνται και λιώνουν στη ζεστασιά του ζώου.
Και όπως ήταν φυσικό, η γιαγιά χαμογέλασε.

Την άλλη μέρα, όπως της είχε υποσχεθεί ο διάβολος, είδε μπροστά της, το πιο κομψό, σκαλισμένο πέτρα-πέτρα, κι όσο χρειάζεται καμπυλωτό κι ελκυστικό γεφύρι. Κι εκεί, στην απέναντι όχθη, η καλή και χαζή ασπρόμαυρη αγελάδα μασούλαγε (καταπώς έκανε πάντα) κι έδιωχνε τις πρωινές μύγες με την ουρά της.
Με ένα ΠΑΦ, ο διάβολος εμφανίστηκε από το δικό του τόπο- το Πουθενά, και τρίβωντας τα χέρια του, είπε στη γιαγιά:
-Χάγια καλή μου κυρά! Να εδώ μπροστά σου, το δικό μου κομμάτι της συμφωνίας μας. Μην ξεχάσεις ότι μου έταξες εσύ! Το πρώτο ζωντανό πλάσμα που θα διαβεί το γεφύρι, θα 'ναι δικό μου!
- Χάγια, το θυμάμαι, απάντησε η γιαγιά και βγάζοντας από την τσέπη της ένα κομμάτι ψωμί το πέταξε στην απέναντι άκρη του γεφυριού.
Ο σκύλος με την αεικίνητη ουρά, όρμησε κι όλος χαρά, πέρασε τη γέφυρα κι έφαγε το ψωμί.
Αν ο Διάβολος ήταν θνητός, θα πάθαινε αποπληξία.
-Με ξεγέλασες! Τι να την κάνω την ψυχή του σκύλου; Αυτή χαρίζεται μόνο στους ανθρώπους! Δεν θέλω να το ξέρω αυτό το μέρος! φώναξε στην κυρά και με ένα ΠΑΦ εξαφανίσθηκε.

Από τότε το γεφύρι ονομάστηκε του Διαβόλου, αν και ο Διάβολος δεν θέλει να 'χει καμιά σχέση μαζί του. Γιατί, μια και ο Διάβολος νικήθηκε, άφησε πίσω του ένα χάδι μαγείας.
Είναι τόσο ωραία εδώ, που κάθε ξένος, νοιώθει πως είναι στην πατρίδα του. Λογικό, μια και κοινή μας μάνα είναι η ομορφιά.
Επίσης, ίσως όχι και τόσο τυχαία, οι περισσότεροι ντόπιοι έχουν σκύλους. Συνήθως δύο ή τρεις ο καθένας. Όσοι περισσότεροι φυλάνε την ψυχή σου, τόσο το καλύτερο. Κι όλοι οι σκύλοι είναι φάτσες και χαϊδεμένοι. Στους δρόμους, δεν κυκλοφορεί ούτε ένα αδέσποτο.

To όνομα του τόπου προφέρεται σαν τραγούδι αλλά μόνο από όσους έχουν την κατάλληλα μελωδική φωνή. Δοκιμάστε ελεύθερα και δείξτε ιδιαίτερη τρυφερότητα σ' αυτό το Αχ στο τέλος: Pontarfynach

Όλες οι φωτογραφίες είναι του Λεωνίδα.

Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2014

Νύχτα στο Ουαλικό χωριό

Φτάσανε στο χωριό με το τελευταίο λεωφορείο. Μόνο οι δυο τους κατέβηκαν στη στάση. Ψιλόβρεχε.
(Όπως πάντα.)
Οι ομπρέλες άχρηστες. Η βροχή σε βρίσκει ότι κι αν κάνεις. Από πάνω, από κάτω, απ' το πλάι. Εδώ, όλα είναι βροχή. Οι ντόπιοι μουλιάζουν και μέσα τους. Κι όποιος μένει καιρό, γίνεται κι αυτός βροχή. Όσο κι αν προσπαθεί να αντικαταστήσει τη βροχή με μπύρα.
Σκοτείνιαζε.
(Λίγο περισσότερο από πάντα.)

Κι ενώ δεν ήταν μαθημένοι στο σκοτάδι και την υγρασία, για λόγο μυστήριο κι ίσως λίγο άρρωστο, εκείνος είπε:
- Πάμε μια βόλτα;
- Πού; ρώτησε εκείνη, λες κι είχε νόημα ο ακριβής καθορισμός του τόπου.
- Να, εδώ παρακάτω.
(Πάντα αυτά τα λόγια-συνδετικοί ιστοί των σιωπών που τα 'χουν εννοήσει όλα.)

Πάνε λοιπόν.
Τα τελευταία σπίτια -όπως και τα πρώτα- είναι πέτρινα. Από τα κενά τους ξεφυτρώνουν λογιών-λογιών ασυνάρτητες πρασινάδες. Παιδιά της βροχής. Στα πεζούλια γλάστρες που κανείς δεν νοιάζεται να ποτίσει.

Στα παράθυρα κατοικίδια.
Στην αρχή ζωντανά.
'Οσο πλησιάζουν τη σκοτεινή εκκλησία, αυτήν που σκύβει λες πάνω απ' το χωριό, τα ζώα μοιάζουν αληθινά, αλλά αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά, είναι λούτρινα στην αρχή, πορσελάνινα στο τέλος του δρόμου.
Οι ζωντανοί αποσύρονται.
Οι άνθρωποι αόρατοι.

Φτάσανε πια στο αρχαίο κοιμητήριο. Εδώ κι οι πρασινάδες ακόμα, κρατάνε την ανάσα τους.
Στον περίβολο μερικά γηραλέα πεύκα με το κορμί τους τυλιγμένο στους κισσούς. Σε μερικούς απ' αυτούς, κάποιοι κόψαν τις ρίζες, να σταματήσουν το αγκάλιασμα που είχε μετατραπεί ήσυχα-ήσυχα σε στραγγάλισμα. Τα φύλλα πέσανε και τα κλαδιά των κισσών ξεραθήκανε.  'Οτι απόμεινε, κάνει τα δέντρα να μοιάζουν ανατριχιασμένα.
Οι σφραγισμένες πόρτες της εκκλησίας φουσκώνουν. Διακόσια χρόνια τώρα, μαζεύουν πόνο. Μια μέρα θ' ανοίξουν. Θα ξεβράσουν τις συλλογές τους.
Γάμοι και βαφτίσια δεν έχουν γίνει εδώ. Τα μωρά που μπήκαν, μοιάζανε κοιμισμένα, αλλά -δες εδώ- δεν ήταν.

Μαύρες πέτρες ολόγυρα, αλλά η πρώτη, είναι η σκοτεινότερη.
Εδώ ο Ρόμπερτ κι η Ελίζαμπεθ, έθαψαν πριν δυο αιώνες το μωρό τους. Πάει τόσος καιρός κι όταν διαβάζεις τα λόγια, όλα είναι τριγύρω. Η βροχή εκείνης της μέρας, η οδύνη, η μητέρα, ο πατέρας να την στηρίζει.
(Πάντα να παριστάνει το δυνατό.)

Ο Ρόμπερτ κι η Ελίζαμπεθ έχουν πεθάνει πριν χρόνια αλλά ο πόνος τους χαραγμένος στον τάφο μένει και μένει. Λες κι οι μυτερές κορφές της εκκλησίας τρυπήσανε τη φούσκα του χρόνου, αυτήν που περιβάλει τον κόσμο μας, κι άφησαν από κει να ξεχυθεί βροχή κι οδύνη. Ποτίσανε το χώμα, γίνανε ο τόπος.
Οι χαρές δεν καταφέρνουν ν' αφήσουν τόσο βαθύ αποτύπωμα. Είναι μόνο της στιγμής η έντασή τους. Αν αρπάξεις την ένταση, αν κρατήσεις στα χέρια την άμμο της στιγμής, τότε θα κάνεις ένα μπάλωμα στο χρόνο. Άτεχνο, κακοραμμένο μα με τη δική σου αναγνωρίσιμη τεχνική.
(αν)


Παραταγμένες οι γρανιτένιες στήλες, μια ιστορία η καθεμιά που δεν θες να διαβάσεις, μα λες κι έχουν νύχια και σ' αρπάζουνε.
Να δες με!
Φαντάσου με!
Ζωντάνεψε με!
Έφυγα και χάθηκα;
Αυτό ήταν;
Αυτό είμαι;
(Κι εσύ; Να ρωτάς πάντα: Τι είσαι εσύ;)

Εκείνος αποφασίζει να δει κι άλλα.
(Πάντα, ανάμεσα στα μάτια του και τον κόσμο, μια φωτογραφική μηχανή. Φρουρός και φίλτρο.)

Εκείνη έχει μόνο τους φακούς επαφής της. Υπέρλεπτους.
Στρέφεται στην άλλη μεριά του φράχτη.
(Πάντα υπάρχει άλλη μεριά.)

Πρόβατα. Αποφορά ζωής.
(Ο θάνατος πίσω μυρίζει μούχλα και φωνάζει, μα τώρα υπάρχει κι αυτή η όψη.)

Δεν θα γυρίσει.
Θα βαδίσει αργά-αργά.
Δεν θα κολλήσει στη λάσπη.
Δεν θα βουλιάξει.
Θα κοιτάει τα πρόβατα.
Θα περπατάει με το ρυθμό που μασάνε ξανά και ξανά το χορτάρι.
(Το ποτισμένο απ' τη βροχή κι απ' την οδύνη που ξεχείλισαν από την τρύπα του χρόνου.)

Αλλά, θα πρέπει να σταθεί. Να κοιτάξει πίσω.
Πού είναι εκείνος;
Μαζί θα φύγουν απ' το θάνατο.
(Πάντα να νομίζουν πως μπορούν να του το σκάσουν.)




Όλες οι φωτογραφίες είναι του Λεωνίδα.

Ποστ αφιερωμένο στο φίλο μου το Γιώργο, γνωστό και ως βιβλιοθηκάριο. Τον Τζίμινι Κρίκετ των βαριεστημένων βλογεράδων.

Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013

Mια διαδρομή με το λεωφορείο

Η όμορφη στιγμή του διημέρου, η μισή ώρα που χόρτασε την ψυχή μου, ταξίδεψε σ’ένα λεωφορείο-φυσούνα. Ο οδηγός σχολούσε και βιαζόταν, βαριόταν, γκάζωνε και φρενάριζε με νεύρα: θέλω να πάω σπίτι μου-να πας, αλλά να φτάσουμε κι εμείς αρτιμελείς.

Χαμογελάμε στα φρεναρίσματα εγώ κι ο όμορφος. Το αγόρι που έγινε έφηβος και φέτος τελειώνει το σχολείο. Τον κοιτάω αχόρταγα. Αναγνωρίζω την ανάμνηση του μωρού μου, τα μεγάλα μάτια του πιτσιρικιού που πάντα βυθίζονταν σ' αυτό που είμαι. Έχει ακόμα αυτόν τον τρόπο που λέει: η ψυχή μου είναι δω. Δες με. Τον καμαρώνω γιατί τον έχει φυλάξει ετούτο το θησαυρό του βλέμματος.  Ανιχνεύω το πρόσωπο που άρχισε να χνουδίζει. Είναι μια σπάνια διαδρομή, γιατί πλέον δεν βγαίνει μαζί μας. Πια, δεν μας πολυμιλάει. Προτιμάει τους φίλους του και καλά κάνει. Έτσι είναι το φυσικό. Ο καθένας με τη γενιά του. Έτσι έκανα κι εγώ τότε.

Μα σήμερα, τώρα, είναι κοντά μου. Είναι στο απέναντι κάθισμα κι επιτέλους συζητάμε. Για το άγχος του, για τον καθηγητή που δεν τα εξηγεί καλά, για τις εκτιμήσεις και τις προσδοκίες των δασκάλων του, για τις προθεσμίες, τις εργασίες, τα διαγωνίσματα. Του δηλώνω πως είμαι δω. Πώς μπορεί να ζητήσει όποια βοήθεια  θέλει, όποτε θελήσει. Χαλαρώνει.


Κάπου κλείνει ένα νοητικό συρτάρι. Θέλει να ρωτήσει κάτι άλλο:  
Όταν όλα αυτά με τις εξετάσεις τελειώσουν, πού του προτείνω να πάει εκδρομή με τους φίλους του; Αρχίζουμε να μιλάμε για νησιά. Για τις δικές μου αναμνήσεις, για τις παλιές αγαπημένες εκδρομές, τα μέρη που θα θελα να χαρεί τόσο και περισσότερο απ' όσο τ΄ανάσανα εγώ. Για τόπους που θα ναι ωραίο να βρεθεί με όσους τώρα απολαμβάνει να περνάει την ώρα του. Που δεν είμαι πια εγώ, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί ταξιδεύω στην ματιά την απαράλλαχτη και σκέφτομαι πως η αγάπη είναι μια σκυταλοδρομία. Όσο πιο καλά διανύσεις την πορεία σου, όσο πιο ομαλά περάσεις τη σκυτάλη- την αγάπη την ίδια, τόσο περισσότερα θα κερδίσετε όλοι. 
Εγώ κέρδισα μια διαδρομή με το λεωφορείο. 

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

Ταξιδεύοντας στα P.I.G.S.

Para que viajar? Em Madri, em Berlim, na Pérsia, na China, nos Pó- los ambos, onde estaria eu senão em mim mesmo, e no tipo e gênero das minhas sensações? vida é o que fazemos dela. As viagens são os viajan- tes. O que vemos, não é o que vemos, senão o que somos (P)Bernardo Soares (Fernando Pessoa) - "Livro do Desasassocego”





Il tuo spirito devi cambiare
Non il cielo in cui vivi
La fuggia con cui continuamente
Viaggi di qua e di la non serve a nulla
E sai parche non trovi sollievo nella fuga?
Perché fuggi portandoti sempre dietro te stesso (I)
SENECA 4 a.C- 65 d.C.






Ἡσίοδος δὲ καὶ Ὃμηρος ἤ συγγενέσθαι βασιλεῦσιν ἠτύχησαν ἤ καὶ εκόντες ὠλιγώρησαν, ὁ μὲν ἀγροικίᾳ καὶ ὄκνῳ πλὰνης, Ὃμηρος δὲ ἀποδημήσας ἐπὶ μακρότατον καὶ τὴν ὠφέλειαν ἐς χρήματα παρὰ τῶν δυνατῶν ὑστέραν θέμενος τῆς παρὰ τοῖς πολλοίς δόξης ... (G)
Παυσανίου Ἄττικα

El andar tierras y comunar con diversos gentes hace a los hombres discretos (S)
Miguel De Cervantes (1547-1616) El coloquio de los perros

(P) Γιατί να ταξιδέψω; Στη Μαδρίτη, στο Βερολίνο, στην Περσία, στην Κίνα, στον καθένα από τους δύο Πόλους, πού αλλού θα βρισκόμουνα παρά μέσα σε μένα τον ίδιο, με τη δική μου ιδιαιτερότητα και το δικό μου τρόπο να αισθάνομαι.
Η ζωή είναι αυτό που εμείς την κάνουμε να είναι. Τα ταξίδια είναι οι ταξιδιώτες. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι αυτό που βλέπουμε, είναι αυτό που είμαστε.

(I) Το μυαλό σου πρέπει να αλλάξει
και όχι ο ουρανός κάτω από τον οποίο ζεις
Η βιάση με την οποία συνεχώς
Ταξιδεύεις από δω κι από κει δεν εξυπηρετεί κανέναν
Και ξέρεις γιατί δεν βρίσκεις ανακούφιση στη φυγή;
Γιατί η φυγή σε φέρνει πάλι πίσω σε σένα.

(G) Ο Ησίοδος και ο Όμηρος είτε δεν ήταν τυχεροί, ώστε να ζήσουν με βασι­ λιάδες, είτε θεληματικά αδιαφόρησαν ο Ησίοδος επειδή ζούσε αγροτική ζωή και απέφευγε τις περιπλανήσεις και ο Όμηρος επειδή είχε ζήσει πολύ καιρό μακριά από την πατρίδα και προτιμούσε να τον θαυμάζουν οι πολλοί παρά να έχει χρηματικά οφέλη από τους δυνατούς.

(S) Το να ταξιδεύεις σε άλλες χώρες και να επικοινωνείς με τον κόσμο εκεί, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Κυριακή 11 Αυγούστου 2013

Να με ταξιδεύεις


δεν χρειάζομαι πολλά, το μυαλό μου να βαστάει, να μην γεμίζει σκοτούρες και να μπερδεύεται σε δίνες, να αλαργάρει που και που, και να χαζεύω τις αφίσες στις βιτρίνες των πρακτορείων ταξιδίων, κι αντί για το είδωλό μου στη τζαμαρία να μας βλέπω αγκαλιασμένους, σε χώρες μακρινές και ξωτικές με περίεργα ονόματα, να μας τριγυρίζουν με έντομα με μεγάλα φτερά και χρωματιστά σώματα και να μας κάνουν σκιά δέντρα με παχιά φύλλα κι απαγορευμένους καρπούς· να γυρίζουμε το νησί πιασμένοι χέρι-χέρι, να σκύβουμε και να μαζεύουμε κοχύλια που δεν πρόλαβαν την άμπωτη και να βάζουμε στ'αυτί μας ναυτίλους - το'χω δει στις ταινίες, για να μαθαίνουμε τ'απόκρυφα του κόσμου· κι όταν μας πιάνει το μεσημέρι να βουτάμε στη δροσιά ασημογάλαζων νερών αγναντεύοντας τις κοραλλιογενείς συστάδες, εμπόδια και προστασία από μοβόρικα ψάρια – κι αυτό από ταινία το'χω μάθει, να τρώμε ζουμερά φρούτα, φτύνοντας χάνω σε νοητή γραμμή τα κουκούτσια και να κάνουμε ευχή, πως θα φυτρώσουν τάχατις, κι ύστερα από χρόνια, όταν πια στη δύση της ζωής μας θα ξαναβρεθούμε στα ανιστόρητα τούτα μέρη να βρούμε καινούργια οπωροφόρα· να αράζουμε στις χορτάρινες αιώρες, σαν κι αυτή - από πλαστικό κορδόνι, που μου αγόρασες και μου κρέμασες στο μπαλκόνι, να μας παίρνει ο ύπνος αποκαμωμένους από τον έρωτα που νιώσαμε και τάχα ν'ανοίγω τα βλέφαρα για να σε θαυμάσω, αλλά να, πίσω σου αρχίζει να πέφτει σιγά-σιγά ο ήλιος και να βάφει τα σώματά μας σε έντονο βερυκοκί, και όσο βυθίζεται να παίρνεις όλο και πιο βαθιές ποχρώσεις, του ώριμου μάνγκο το πορτοκαλί, το κόκκινο της πορφύρας, το βυσινί της θάλασσας, κι όταν η νύχτα πέσει απαλά νοτίζοντας τα ρούχα και τις ανάσες μας να ανταμώσουμε βλεφαρίζοντας τον ουρανό, να θαυμάσουμε τον γαλαξία, να πάρουμε την πιρόγα και να απομακρυνθούμε γυρεύοντας το πέρα του κόσμου.

αυτά κι άλλα πολλά σκεφτόμουν κι είχε περάσει η ώρα και μισοζαλισμένη έτρεξα να προλάβω το τελευταίο λεωφορείο που θα μ'έφτανε μέχρι το σταυροδρόμι να βαδίσω βιαστικά μέχρι το ανήλιαγιο ημισόγειο, να σφαλίσω με δύναμη την πόρτα στις έγνοιες, πριν με κατακλύσουν, μπας και με πάρει αμέσως ο ύπνος, να αφεθώ πονετικά τα χέρια του σαν να μην υπάρχει αύριο.

Δευτέρα 27 Μαΐου 2013

Πιλάτε μου!

Σήμερα το πρωί στο λεωφορείο για τη δουλειά, καθώς λαγοκοιμόμουν (ναι ξέρω. Μόνο εγώ κι ο λαγός το παθαίνουμε αυτό), κάποιοι συζητούσαν για ψαρέματα. Άκουγα για δίχτυα και βάρκες και κουπιά. Για χαρές και κωλοχτύπες που μοιάζουνε σαν τις βαριές γυναίκες αυτές που φτιάχνουν με τα χέρια τους αγγέλους. Δική τους η παρωμοίωση και δεν σας λέω τι ψηφίζουν. Κι ενώ μιλούσαν, σαν να με χτύπησε τ’ αεράκι, σαν να μου ‘ρθαν κάτι σταγόνες από κουπιά βυθισμένα στο κύμα. Στο κύμα όπου θα ‘θελα κι εμένα να πετάγανε κι ας πάγωνα κι ας μου κοβόντανε η ανάσα. Θα ‘χα ν ‘αναπνεύσω μετά.
Άντε να  μην ονειρευτείς ψάρια. Λαχτάρα σημαίνουν, έλεγε η μητέρα. Ναι. Σιγά μην περίμενα τη μουρμούρα να μου μουρμουρίσει τα νέα, που τη λες και λιγόλογο πλάσμα.
Κι επειδή θέλω χιλιόμετρα και χιλιόμετρα να φτάσω στο γραφείο, δώστου να ονειρεύομαι καράβια. Στη μέση του πελάγου να φυσάει, να κουνάει κι εγώ να βλέπω το νησί να μακραίνει,  να μικραίνει αντί να πλησιάζει. Ν’ αναρωτιέμαι τι σισύφειο, τι ανάποδο ταξίδι είναι τούτο; Λες και δεν ξέρω γιατί φεύγει η στεριά. Λες και δεν ξέρει ο ύπνος καλύτερα.
Ένα περίεργο πράγμα όμως. Μόλις φτάνω, εμφανίζεται ο καλός συνάδερφος και μου ανακοινώνει ότι επιτέλους η εταιρεία βρήκε λεφτά για σαπούνι. Για σκοινί κουβέντα. Έτσι τώρα, στις τουαλέτες μπορούμε να πλένουμε τα χέρια μας με μοσχοσάπουνο ίδιο μ’ αυτό του Σούπερ Φέρυ. Και κοίτα τον που μιλάει, φέρνει τις παλάμες κολλητά στο πρόσωπο, ανασαίνει βαθιά, γαληνεύει, κλείνει τα μάτια και χαμογελάει.
Ας νίψουμε λοιπόν τα χέρια μας.
(Γλυκιέ μου Πόντιε, πόσο μ' αρέσεις κι ας ήσουν χλιαρούλης.)

Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

Είμαι εδώ

Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου ένα πανέμορφο μέρος, με συμβούλεψε η αναισθησιολόγος. Λίγο πριν με είχε ρωτήσει αν καπνίζω. Η ανάσα της βρώμαγε τσιγάρο. Ενοχλητική μυρωδιά για ταξίδι. Θυμήθηκα τον πατέρα μου που κάπνιζε στο παλιό μας αμάξι. Ένα τασάκι γεμάτο γόπες που όλο ξεχνούσε ν’ αδειάσει κι η μυρωδιά να ποτίζει τα φτηνά πλαστικά του αυτοκινήτου. Μα γιατί ζαλίζεται αυτό το παιδί; αναρωτιόταν η μάνα μου. Το κεφάλι γύρναγε κάθε φορά που έβλεπα αυτοκίνητο. Ε, και τώρα γυρνάει.