Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έφηβοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έφηβοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 10 Μαρτίου 2017

Επαναστάσεις



“The work of the eyes is done. Go now and do the heart-work on the images imprisoned within you.”
Rainer Maria Rilke

Πάνω από το γραφείο του είχε κολλημένο ένα αυτοκόλλητο, 30 επί 18 εκατοστά, η τζιχάντ κρέμεται πάνω από αυτούς που θέλουν τη ζωή να ακολουθεί κανόνες.  Η λέξη ‘τζιχάντ’ του φαινόταν υπερβολικά αυστηρή, αλλά απέτρεπε τους εισβολείς στο δωμάτιό του και προπάντων τα εκνευριστικά σχόλια των μεγάλων. Τη λέξη ‘ζωή’ δεν την είχε σκεφτεί και πολύ, ίσα που την ένιωθε κάπου-κάπου. Τους ‘κανόνες’ πάλι, τους ήξερε καλά από το σχολείο, από μικρός μάθαινε γιαυτούς στο σπίτι, είχε βαρεθεί να τους ακούει, προπάντων όταν δεν καταλάβαινε το νόημα, λες κι οι άλλοι, οι μεγάλοι, που τους εφάρμοζαν διασκέδαζαν περισσότερο.
Όσο μεγάλωνε ένιωθε όλο και περισσότερο σαν πειρατής που πλιατσικολογούσε τη μέρα. Είχε στήσει ένα δίκτυο πνευματικής τροφοδοσίας κι ανταλλαγής πληροφοριών με τους φίλους του, και προσποιούνταν πως ζούσαν σε παράνομες κοινωνίες. Μυστήριο και μαγεία κάλυπταν τη φαντασιακή ζωή τους. Είχε σχεδιάσει την καβάντζα του προσεκτικά. Ξαπλωμένος μονάχος του τα βράδια έστηνε τους δικούς του κόσμους ξεδιπλώνοντάς τους στο επέκεινα. Η διάρκεια, ο χρόνος δεν είχε πολλή σημασία, αρκεί να μη χτυπούσε το ξυπνητήρι. Στα δικά του σύμπαντα δεν υπήρχαν κυρίαρχες ιδεολογίες και άτεγκτοι εξουσιαστές· οι κακοί πειρατές αγωνίζονταν κι αυτοί για να επιβιώσουν κι όχι για να επικρατήσουν· οι μικρές εκτός νόμου κοινωνίες κατοικούσαν αχαρτογράφητα νησιά, απολαμβάνοντας μια ζωή σύντομη αλλά ευτυχισμένη. Εκεί, ο ίδιος κι οι εκτός νόμου φίλοι του ζούσαν σε remote πύργους αφοσιωμένοι στην αναμετάδοση της κρίσιμης πληροφορίας και στην εξάπλωση της γνώσης· όμνυαν σε συλλογικές αποφάσεις και επιδίδονταν σε πράξεις που διάβρωναν το σύστημα· βρίσκονταν σε συνεχή πόλεμο με όλες τις κυβερνήσεις και εξέδιδαν μανιφέστα γιαυτούς που δεν υπήρξαν ποτέ. Ουτοπίες. Παιχνίδια στρατηγικής και φαντασίας, που εύκολα έσβησαν μέσα στους σπασμούς του κοινωνικού αυταρχισμού. Μεγάλωσε με τη μούρη του μέσα στην τεχνολογία, ξεδιψώντας με σταγόνες ευτυχίας, συγκεκριμένης διάρκειας κι ευτελούς σημασίας. Κάθε τόσο απογοητευόταν και δεν  ήξερε τι να κάνει για να (επανα)κατακτήσει τη χαρά της καθημερινότητάς του ή να καταπολεμήσει την ανία - βαριόταν συχνά. Οι λύσεις που του προσφέρονταν, ικανοποιήσεις μικρού βεληνεκούς κι οι πραγματικότητές τους έπαψαν να αποτελούν νησίδες ασφαλείας. Δεν υπήρχε λόγος πλέον να τις μοιραστεί. Κι όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον κρατικό εφιάλτη στάθηκε ανήμπορος να αναζητήσει τα όπλα του. Οι ομάδες κρούσης του έφτασαν μέχρις ένα γήπεδο για 5Χ5. Ο μεσαίωνας δεν ήταν πλέον μια απόμακρη λέξη, καμιά φορά την άγγιζε στις ειδήσεις ή σε καμιά μαύρη ιστορία κόμικς, όταν του’πεφτε στα χέρια. Η τεχνολογία δεν έμεινε στα χέρια των χάκερς και τεχνοαυτόνομων, ο κρατισμός και τα κέντρα εξουσίας τούς πρόλαβαν, το αντι-δίκτυο δεν οργανώθηκε ποτέ.

Είσαι μόνο 16 ετών. Αδιαφορείς για το παρελθόν, σου έχουν στερήσει το μέλλον, δυσκολεύεσαι πια να ονειρευτείς ένα δικαιότερο μέλλον, ούτε έτυχες να νοσταλγήσεις ένα ευτυχέστερο παρελθόν. Επανεκκινείς τον εσωτερικό σου μηχανισμό, επαναπροσδιορίζεσαι στην προσπάθειά σου να συλλάβεις το raison d’être σου· για να αναλυθείς ή να συγκεντρωθείς· για να αναλωθείς ή να ξεφύγεις. Το ίδιο ζόρικα και αναπόφευκτα. Επαναστατείς για να επαναστατήσεις. Είσαι μόνο 16 ετών. Κι η μόνη σου λύση, να κρυφτείς, δεν παίζει πια. Ο μεγάλος αδερφός είναι ήδη εδώ.

Κι όταν ο έρωτας κατέφθασε, απρόσκλητος και μπουσουλώντας, όπως συνήθως, τον βρήκε ευάλωτο κι απροετοίμαστο. Σαν μαγικός μανδύας τον τύλιξε και τον εξαφάνισε από προσώπου γης και καφενείου. Τον έκανε να θέλει να ζήσει σε αυτόν τον κόσμο και όχι μέσα σε ένα δονκιχωτικό φαντασιοκόπημα. Να ξοδεύει τη ζωή του, ζώντας και όχι απλά επιβιώνοντας. Η ίδια του η ζωή είχε καταντήσει ουτοπική, με την έννοια που του επέβαλε η εντατικοποίησή της. Αποχαυνωμένο τον ρουφούσε ολόκληρο, χωρίς να προλαβαίνει να του εξηγηθεί. Και τότε τα στρατηγικά σχέδια και οι παρανομίες έσβηναν ως εναλλακτική της μέρας, έμεναν στην άκρη, φάνταζαν παιδικά και φαιδρά.  Ζούσε την ψυχολογία του χωρίς να ξέρει ότι εντρυφούσε στην αρχαιότερη των πολεμικών τεχνών, σε αυτήν της εξαφάνισης. Η στιγμή δεν είχε ποτέ την ίδια βαρύτητα, κι όσο πιο ανάλαφρη γινόταν, τόσο παρέμενε αιωρούμενη με κίνδυνο να χαθεί στο παραμικρό φύσημα της πραγματικότητας· κι αυτός, μόνος του, δεν ήξερε πως να καταπιαστεί με τη μόνη επαναστατική δύναμη κατά του κατεστημένου, την ποιητική πράξη του ερωτισμού.

*φωτο από το Λονδίνο το 2012 όταν το επισκέφτηκε η Λ., φίλη που δεν είναι μαζί μας πια

Τρίτη 22 Ιουλίου 2014

Άριστα

Το ελληνικό καλοκαίρι είναι ήπιο φέτος . Μιλάω για τον καιρό μόνο. Ίσως και να 'ναι η μόνη απ΄τις ευχές μου που εισακούσθηκαν. Να μην βράσετε κι από τη ζέστη, εσείς τα δοκιμαζόμενα παιδιά των εξετάσεων.
Τα άλλα, χάλια καλέ μου. Ο κόσμος ματώνει, δολοφονείται, βομβαρδίζεται και όσοι παίζουν με τις ανθρώπινες ζωές, μας πετούν αυταπάτες και ψίχουλα να 'χουμε να τσιμπάμε και ν' αντιδικούμε. Επιτρέποντας μόνο, να δούμε μια μικρή γωνιά της πραγματικότητας, μέσα από χίλιους μύριους καθρέφτες.Δικούς μας, δικούς τους, παραμορφωτικούς όμως πάντα. Δεν ξέρω την αλήθεια. Γελάω μ' αυτούς που νομίζουν πως τη γνωρίζουν. Για να μην κλάψω, μην νομίζεις. Τους καταλαβαίνω όλους αυτούς τους ερμηνευτές της πραγματικότητας. Ασφυκτιούν. Θέλουν να ανασάνουν καθαρότητα. Οπότε την εφευρίσκουν. Το κάνω κι εγώ συχνά-πυκνά, μην νομίζεις. Αυτόματη αντίδραση. Σου διηγούνται ένα γεγονός και σπεύδεις να πάρεις θέση. Λάθος συνήθως. Εντάξει, δεν πειράζει, Αρκεί να είσαι μια σταλιά γενναίος, μια στάλα ανοιχτόκαρδος πρώτα, κι ανοιχτόμυαλος μετά και να ξανακοιτάς το θέμα. Όταν λίγο ξεκαθαρίσει. Κι αν υπάρχει καιρός.
Είναι τόσο πηχτό  αυτό το καλοκαίρι καλέ μου, που μόνο σε όνειρο μπορείς να το δεις. Κι ας έχουν τόσο υποτιμηθεί τα όνειρα.
Μα όσο πόνο κι αν υποφέρει ο μεγάλος κόσμος, εδώ, ο μικρός, ο δικός μας, ακούγεται δυνατότερα. Κάνει τα ουρλιαχτά και τις εκρήξεις παράσιτα. Θα το πούνε εγωιστικό. Ας το πούνε όπως θέλουν. Λες και δεν είναι ο εγωισμός ο πρώτος κι ο τελευταίος μας σύντροφος. Για μας τουλάχιστον, τους κοινούς ανθρώπους.
Εγωισμός λοιπόν. Γι αυτό και είναι ο δικός σου πόνος που με έχει παραλύσει. Απ όλη την απελπισία του πλανήτη, με σένα γεμίζει το μυαλό μου. Είναι κι οι μαμάδες σαν τους ερωτευμένους βλέπεις. Μονόχνωτες, ακοινώνητες. Κι ας ξέρω πως ο πόνος αυτός, δεν αξίζει τη στενοχώρια σου. Σημασία δεν έχει η δική μου γνώση, μα το τι ξέρεις εσύ. Κι είσαι τόσο νέος. Σου είναι δύσκολο να προεκτείνεις το χρόνο. Ο δικός σου χρόνος είναι το σήμερα, ο άλλος μήνας, άντε ο επόμενος χρόνος. Θυμάμαι -μην νομίζεις- πόσο μακρινά μου φαίνονταν τα τριάντα, όταν ήμουν δεκαοχτώ. Πού να σου λέω, πόσο μακρινότερα μου φαίνονται τώρα.

Να 'ξερες καλέ μου, πόσο με πόνεσε να σε παρακολουθώ, μερικές θέσεις πιο πίσω, να κοιτάς και να ξανακοιτάς τους βαθμούς σου. Τα παλιονούμερα γαμώτο. Κι όσο τους κοιτάς να κυρτώνεις, να χαμηλώνεις, ν’ απομακρύνεις τα μαλλιά που πέφτανε στα μάτια και σε μπερδεύανε. Να τα τραβάς, χωρίς να το ξέρεις. Να θες να τα ξεκολλήσεις. Κι έπειτα, ν' αναζητάς το βλέμμα μου. Όλο απογοήτευση. Πόσο με βούλιαξες να σε ακούω να παραμιλάς: "μα ούτε ένα άριστα;"

Τρομακτική σκοτεινιά.  Γιατί δεν ήξερα πώς θα τη χειριστείς. Κι ας είναι οι βαθμοί ένα ξεθυμασμένο ανέκδοτο. Όποια κι αν είναι η αιτία, η σκοτεινιά είναι παρούσα. Και πρέπει να βρω λόγια που ν' ακούσεις. Να μην είναι κενά, να μην είναι κλισέ, να σημαδέψουν την καρδιά σου με βάλσαμο. 

Άκουσε καλέ μου.
Όταν λέω πως είμαι περήφανη για σένα, το εννοώ.
Γιατί, μόλις πέταξες το χαρτί, στράφηκες στο φίλο σου που έκλαιγε να τον παρηγορήσεις. Γιατί αγκάλιασες και χάρηκες -ή κι ακόμα πιο γενναίο αυτό, έδειξες χαρά στη φίλη σου που αρίστευσε και την άφησες να σε σφίξει στην αγκαλιά της, εσύ που δεν μας αφήνεις να σ’ αγγίξουμε. 
Είμαι περήφανη, γιατί δεν άλλαξες τους στόχους σου. Δεν ταπείνωσες τα θέλω σου. Γιατί, σερνάμενος, πληγωμένος, κατάστρωσες τα σχέδια σου, από δω και πέρα. Είμαι περήφανη καλέ μου, γιατί σηκώθηκες. Γιατί σε ξανάκουσα να γελάς. 
Κι αν δεν είναι αυτό άριστα, τότε τι είναι;

Μα κι αν ακόμα, δεν τα κατάφερνες όλα αυτά, να ξέρεις πως λόγους να ήμουν περήφανη, θα εύρισκα. Στην ανάγκη θα εφεύρισκα έναν, δύο, τρεις -όσους χρειαζόσουν.  Τι στο καλό. Εδώ οι άλλοι εφευρίσκουν την απόλυτη αλήθεια. Και την πιστεύουν κι οι ίδιοι. Θα μαγείρευα κι εγώ λίγη φρέσκια αγάπη, λίγο καμάρι, λίγη περηφάνεια ακόμα.
Άλλωστε, τι άλλο είμαστε οι μαμάδες, αν όχι μαγείρισσες κι εφευρέτες κουράγιου; 

Πέμπτη 19 Ιουνίου 2014

Πάμε στο χορό;

Η είδηση της δικής μου μέρας είναι μικρή. Ασήμαντη για τους περισσότερους / κοσμοϊστορικής σημασίας στον τοπικό μικρόκοσμο. Μικροκοσμοϊστορική δηλαδή.

Λοιπόν.
Ο μικρός που μεγάλωσε, που τέλειωσε το σχολείο, που μου έχει ρίξει ένα κεφάλι και δε λέει να σταματήσει να ψηλώνει, που έχει βγάλει ένα αχνό μουστάκι-χνούδι, ορατό σε ειδικές συνθήκες φωτισμού και σε συγκεκριμένες οπτικές γωνίες, που δεν αποζητάει πια το δικό μου αγκάλιασμα, ε, αυτός τέλος πάντων, θα πάει στο χορό του σχολείου. Τον Χορό. Ναι, σ’ αυτή την αμερικανιά με τα καλά ρούχα, τα διαλεγμένα μετά από εξαντλητικό ποδαρόδρομο και ατελείωτο καμάρι της μάνας.
Έπρεπε λοιπόν να καλέσει Το Κορίτσι. Εντάξει. Όλα τα κορίτσια είναι Τα Κορίτσια, αλλά αυτό είναι Το Συγκεκριμένο που θα θυμάται μια ζωή γιατί θα είναι δίπλα του σε ένα ορόσημο. (Που πιο αμερικανιά, θα βγει η Κάρυ να μας ματοκυλίσει).
- Την κάλεσες;
- Όχι ακόμα.
- Γιατί αργείς; Θα την προλάβει άλλος!
- Το σκέφτομαι μαμά. Μαμά! Α!
- Μα τι σκέφτεσαι;
- Πως θα της το πω. Να το προβάρω, να το συζητήσω με τους κολλητούς. Άσε με! Άσε με!

Τικ-τακ, τικ-τακ.
- Την κάλεσες;
- Ναι.
- Και;
- Είπε θα το σκεφτεί.
- Ε; Τι; Βρε, της τα πες καλά ή ήσουν σαν αγγούρι;
- Ωραία τα είπα.
CUT! CUT!

Πέμπτη 29 Μαΐου 2014

18 και τέρμα

www.worldtransformation.com
18 και τέρμα.  Απ’ τη στιγμή που το ‘μαθα, μετράω λάθη. Πόσες φορές πίεσα τα παιδιά; Πόσες φορές τα ρώτησα «πώς έγραψες;» πριν μάθω τι κάνουν; Λες και δεν ξέρω τι προέχει. Λες και δεν έχει συμβεί ξανά και  ξανά .
Κάθε χρόνο -μα κάθε βρωμοχρονιά-  έφηβοι προσπαθούν κι ενίοτε τα καταφέρνουν, να τελειώσουν τη μία και μοναδική ζωή τους. Κάπου εκεί κοντά στην αφετηρία. Δεν ξέρω αν φταίει μόνο το εκπαιδευτικό σύστημα.  Τα περισσότερα εκπαιδευτικά συστήματα περιλαμβάνουν τη βάσανο των εξετάσεων. Αρκετά μάλιστα, είναι πολύ πιο απαιτητικά από τις Πανελλήνιες. Ω, ναι! Σε πιο ουσιαστικά και ανταποδοτικά σημεία βέβαια, αλλά επίσης ανταγωνιστικά κι αγχωτικά. Δεν οδηγούν όμως τους υποψηφίους στην αυτοκτονία. Κάτι κάνουμε πολύ λάθος. Εξαργυρώνουμε άστοχες προτεραιότητες; Ίσως.
Θυμάμαι τις δικές μου Πανελλήνιες. Τι κι αν περάσανε δεκαετίες. Τις ανακαλώ σε κάθε περίοδο άγχους. Επανέρχονται στους εφιάλτες μου. Γράφω, λέει, εξετάσεις κι είμαι στα όρια του πανικού κι ακόμα παραπέρα. Κολλάω στο βούρκο. Αυτόν που απλώνεται ανάμεσα στα θρανία του επαναλαμβανόμενου ονείρου. Προσπαθώ να φτερουγίσω. Δεν γίνεται. Ζυγίζω τόνους.
Κανείς στην οικογένεια δεν με πίεζε. Μόνη μου τα είχα καταφέρει να σκιαχτώ από το φάντασμα της αποτυχίας. Κανείς δεν μου είχε ζητήσει ν’ αριστεύσω. Κι ούτε καν με ένοιαζε η σχολή που στόχευα. Ήθελα μόνο να πετύχω. Λάτρευα, βλέπεις, το καμάρι στα μάτια τους. Ήθελα κι άλλο- κι άλλο. Πρεζάκι κανονικό.
Κι έτσι, είτε απαιτώντας, είτε θαυμάζοντας ανούσια επιτεύγματα, έχουμε καταφέρει να φορτώσουμε πίεση δυσανάλογη των αντοχών στ’ ακριβά μας βλαστάρια. Ακριβά στην καρδιά μας, ακριβά και στην τσέπη μας. Να φταίει άραγε που δεν μπορούμε να τα ισορροπήσουμε αυτά τα δύο; Ζοριζόμαστε να επιλέξουμε πιο είναι σημαντικότερο; Το πλάσμα που μας τιμάει με το θαύμα της παρουσίας του ή η απόδοση της επένδυσής μας;  Η επίδειξη της μαϊμούς στους γειτόνους μήπως; Δεν ξέρω στ’ αλήθεια. Είναι υπόγειοι οι δρόμοι της ψυχής. Δύσκολο ν’ ανιχνεύσεις τη διαδρομή τους, μα αν όλοι καταλήγουν σε ένα παληκαράκι ή μια κοπελίτσα έτοιμα να βουτήξουν στο τίποτα, κάπου έχουμε κάνει τεράστιο λάθος. Κι εντάξει, αναρίθμητα είναι τα λάθη μας, αλλ’ αυτό βρε παιδί, είναι ασήκωτο.
Ναι, τα σχολεία και τα Πανεπιστήμιά μας είναι ημιθανή. Σίγουρα θα πρέπει να δοθούν χρήματα κι έγνοια πολλή και γνώση στην Παιδεία. Όλα αυτά δηλαδή, που δεν έχουν δοθεί ποτέ με το σωστό τρόπο. Γιατί λεφτά σκορπάμε όλοι για τη μόρφωση των παιδιών μας. Τα σκορπάμε όμως, στην κυριολεξία. Σίγουρα πρέπει να γίνει ένα γερό ξεκαθάρισμα στο παρασιτικό οργανισμό των φροντιστηρίων που έχει εξαφανίσει τον ξενιστή του, το κανονικό σχολείο. Απαράδεκτο ως εκεί που δεν πάει άλλο, μα έλα που όλοι το ξέρουμε κι όλοι ταΐζουμε το τέρας.
Πριν κι απ’ το σχολείο όμως, είμαστε εμείς. Οι γονείς. Ας μην κονταίνουμε το μέλλον των παιδιών μας. Ας τα σπρώχνουμε να ονειρεύονται μια ευτυχισμένη και μακριά ζωή κι όχι μια λίστα αριθμών τοιχοκολλημένων σε ένα ετοιμόρροπο σύστημα.
Τι να ευχηθώ στα 18χρονα; Μου φαίνεται τόσο υποκριτικό αυτό το «καλή επιτυχία». Μόνο συγγνώμη.

Μόνο.

Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013

Mια διαδρομή με το λεωφορείο

Η όμορφη στιγμή του διημέρου, η μισή ώρα που χόρτασε την ψυχή μου, ταξίδεψε σ’ένα λεωφορείο-φυσούνα. Ο οδηγός σχολούσε και βιαζόταν, βαριόταν, γκάζωνε και φρενάριζε με νεύρα: θέλω να πάω σπίτι μου-να πας, αλλά να φτάσουμε κι εμείς αρτιμελείς.

Χαμογελάμε στα φρεναρίσματα εγώ κι ο όμορφος. Το αγόρι που έγινε έφηβος και φέτος τελειώνει το σχολείο. Τον κοιτάω αχόρταγα. Αναγνωρίζω την ανάμνηση του μωρού μου, τα μεγάλα μάτια του πιτσιρικιού που πάντα βυθίζονταν σ' αυτό που είμαι. Έχει ακόμα αυτόν τον τρόπο που λέει: η ψυχή μου είναι δω. Δες με. Τον καμαρώνω γιατί τον έχει φυλάξει ετούτο το θησαυρό του βλέμματος.  Ανιχνεύω το πρόσωπο που άρχισε να χνουδίζει. Είναι μια σπάνια διαδρομή, γιατί πλέον δεν βγαίνει μαζί μας. Πια, δεν μας πολυμιλάει. Προτιμάει τους φίλους του και καλά κάνει. Έτσι είναι το φυσικό. Ο καθένας με τη γενιά του. Έτσι έκανα κι εγώ τότε.

Μα σήμερα, τώρα, είναι κοντά μου. Είναι στο απέναντι κάθισμα κι επιτέλους συζητάμε. Για το άγχος του, για τον καθηγητή που δεν τα εξηγεί καλά, για τις εκτιμήσεις και τις προσδοκίες των δασκάλων του, για τις προθεσμίες, τις εργασίες, τα διαγωνίσματα. Του δηλώνω πως είμαι δω. Πώς μπορεί να ζητήσει όποια βοήθεια  θέλει, όποτε θελήσει. Χαλαρώνει.


Κάπου κλείνει ένα νοητικό συρτάρι. Θέλει να ρωτήσει κάτι άλλο:  
Όταν όλα αυτά με τις εξετάσεις τελειώσουν, πού του προτείνω να πάει εκδρομή με τους φίλους του; Αρχίζουμε να μιλάμε για νησιά. Για τις δικές μου αναμνήσεις, για τις παλιές αγαπημένες εκδρομές, τα μέρη που θα θελα να χαρεί τόσο και περισσότερο απ' όσο τ΄ανάσανα εγώ. Για τόπους που θα ναι ωραίο να βρεθεί με όσους τώρα απολαμβάνει να περνάει την ώρα του. Που δεν είμαι πια εγώ, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί ταξιδεύω στην ματιά την απαράλλαχτη και σκέφτομαι πως η αγάπη είναι μια σκυταλοδρομία. Όσο πιο καλά διανύσεις την πορεία σου, όσο πιο ομαλά περάσεις τη σκυτάλη- την αγάπη την ίδια, τόσο περισσότερα θα κερδίσετε όλοι. 
Εγώ κέρδισα μια διαδρομή με το λεωφορείο.