Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

18 και τέρμα

www.worldtransformation.com
18 και τέρμα.  Απ’ τη στιγμή που το ‘μαθα, μετράω λάθη. Πόσες φορές πίεσα τα παιδιά; Πόσες φορές τα ρώτησα «πώς έγραψες;» πριν μάθω τι κάνουν; Λες και δεν ξέρω τι προέχει. Λες και δεν έχει συμβεί ξανά και  ξανά .
Κάθε χρόνο -μα κάθε βρωμοχρονιά-  έφηβοι προσπαθούν κι ενίοτε τα καταφέρνουν, να τελειώσουν τη μία και μοναδική ζωή τους. Κάπου εκεί κοντά στην αφετηρία. Δεν ξέρω αν φταίει μόνο το εκπαιδευτικό σύστημα.  Τα περισσότερα εκπαιδευτικά συστήματα περιλαμβάνουν τη βάσανο των εξετάσεων. Αρκετά μάλιστα, είναι πολύ πιο απαιτητικά από τις Πανελλήνιες. Ω, ναι! Σε πιο ουσιαστικά και ανταποδοτικά σημεία βέβαια, αλλά επίσης ανταγωνιστικά κι αγχωτικά. Δεν οδηγούν όμως τους υποψηφίους στην αυτοκτονία. Κάτι κάνουμε πολύ λάθος. Εξαργυρώνουμε άστοχες προτεραιότητες; Ίσως.
Θυμάμαι τις δικές μου Πανελλήνιες. Τι κι αν περάσανε δεκαετίες. Τις ανακαλώ σε κάθε περίοδο άγχους. Επανέρχονται στους εφιάλτες μου. Γράφω, λέει, εξετάσεις κι είμαι στα όρια του πανικού κι ακόμα παραπέρα. Κολλάω στο βούρκο. Αυτόν που απλώνεται ανάμεσα στα θρανία του επαναλαμβανόμενου ονείρου. Προσπαθώ να φτερουγίσω. Δεν γίνεται. Ζυγίζω τόνους.
Κανείς στην οικογένεια δεν με πίεζε. Μόνη μου τα είχα καταφέρει να σκιαχτώ από το φάντασμα της αποτυχίας. Κανείς δεν μου είχε ζητήσει ν’ αριστεύσω. Κι ούτε καν με ένοιαζε η σχολή που στόχευα. Ήθελα μόνο να πετύχω. Λάτρευα, βλέπεις, το καμάρι στα μάτια τους. Ήθελα κι άλλο- κι άλλο. Πρεζάκι κανονικό.
Κι έτσι, είτε απαιτώντας, είτε θαυμάζοντας ανούσια επιτεύγματα, έχουμε καταφέρει να φορτώσουμε πίεση δυσανάλογη των αντοχών στ’ ακριβά μας βλαστάρια. Ακριβά στην καρδιά μας, ακριβά και στην τσέπη μας. Να φταίει άραγε που δεν μπορούμε να τα ισορροπήσουμε αυτά τα δύο; Ζοριζόμαστε να επιλέξουμε πιο είναι σημαντικότερο; Το πλάσμα που μας τιμάει με το θαύμα της παρουσίας του ή η απόδοση της επένδυσής μας;  Η επίδειξη της μαϊμούς στους γειτόνους μήπως; Δεν ξέρω στ’ αλήθεια. Είναι υπόγειοι οι δρόμοι της ψυχής. Δύσκολο ν’ ανιχνεύσεις τη διαδρομή τους, μα αν όλοι καταλήγουν σε ένα παληκαράκι ή μια κοπελίτσα έτοιμα να βουτήξουν στο τίποτα, κάπου έχουμε κάνει τεράστιο λάθος. Κι εντάξει, αναρίθμητα είναι τα λάθη μας, αλλ’ αυτό βρε παιδί, είναι ασήκωτο.
Ναι, τα σχολεία και τα Πανεπιστήμιά μας είναι ημιθανή. Σίγουρα θα πρέπει να δοθούν χρήματα κι έγνοια πολλή και γνώση στην Παιδεία. Όλα αυτά δηλαδή, που δεν έχουν δοθεί ποτέ με το σωστό τρόπο. Γιατί λεφτά σκορπάμε όλοι για τη μόρφωση των παιδιών μας. Τα σκορπάμε όμως, στην κυριολεξία. Σίγουρα πρέπει να γίνει ένα γερό ξεκαθάρισμα στο παρασιτικό οργανισμό των φροντιστηρίων που έχει εξαφανίσει τον ξενιστή του, το κανονικό σχολείο. Απαράδεκτο ως εκεί που δεν πάει άλλο, μα έλα που όλοι το ξέρουμε κι όλοι ταΐζουμε το τέρας.
Πριν κι απ’ το σχολείο όμως, είμαστε εμείς. Οι γονείς. Ας μην κονταίνουμε το μέλλον των παιδιών μας. Ας τα σπρώχνουμε να ονειρεύονται μια ευτυχισμένη και μακριά ζωή κι όχι μια λίστα αριθμών τοιχοκολλημένων σε ένα ετοιμόρροπο σύστημα.
Τι να ευχηθώ στα 18χρονα; Μου φαίνεται τόσο υποκριτικό αυτό το «καλή επιτυχία». Μόνο συγγνώμη.

Μόνο.

8 σχόλια:

  1. και το εντός και το εκτός συστήματος έχει το τίμημά του... εξαρτάται τι προτιμά να πληρώσει ο καθένας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστό μεν. Από την άλλη, η γενναιότητα του εκτός, απαιτεί πολυεπίπεδη ωριμότητα που δύσκολα συναντάμε σ' αυτές τις ηλικίες.
      Νομίζω, το δικαιότερο όλων είναι να φτιάξουμε το εντός του συστήματος.
      (Αφού συμμαζέψουμε κάπως το δικό μας εντός.)

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο κείμενο, ακριβώς στον στόχο! Συχνά αναρωτιέμαι πως μπορούμε τόσοι πολλοί να δούμε τον στόχο αλλά είναι στην πράξη, στην χώρα τούτη, αδύνατον να κάνουμε κάτι γι' αυτό --και τα παιδιά φεύγουν. Ή ξεκινάν την ζωή τους με αίσθηση αποτυχίας και πανικού. Ξέροντας τι έχουν μάθει ότι πρέπει να κάνουν, όχι όμως γιατί... Γιατί το ταΐζουμε το τέρας; Όταν το μόνο ζητούμενο στην ζωή είναι η ευτυχία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως γιατί η ευτυχία εμπεριέχει τη λέξη τύχη κι είναι ζόρικο πράγμα να φτιάχνεις την τύχη σου αν και το μόνο σημαντικό. :)

      Διαγραφή
  3. Μερικά χρόνια πριν. Συζητάω με δύο γονείς για το παιδί τους. Τους λέω πως δε θέλει να συμμετέχει στις ομαδικές εργασίες, δεν θέλει να συνεργαστεί με άλλα παιδιά για να φτιάξουν κάτι.Με ρωτάνε αν είναι καλή μαθήτρια. Απαντάω πως ναι είναι αλλά ....πως δεν συμμετέχει μπλα μπλα
    Και μου λέει ο μπαμπάς... "Εδώ δεν ήρθε για να κάνει φίλες. Εδώ έρχεται για να μπει πρώτη στο πανεπιστήμιο.

    Δεν ήμουν καθηγήτρια της Γ Λυκείου ( όχι πως τότε θα δικαιολογούσα την απάντηση) . Ήμουν δασκάλα της Γ τάξης στο Δημοτικό.

    Άλλη χρονιά, μία μαμά. Έρχεται αγχωμένη να μου μιλήσει.
    "Πείτε του και εσείς, τα λέω όλη μέρα. Δε θα γίνει γιατρός αν συνεχίσει κάτι. Είναι το όνειρο του απο παιδί"

    Απο παιδί; αναρωτιέμαι.
    Αφού παιδί είναι. Ετών 6.
    Δεν έχω καταλάβει καν γιατί μιλάει.
    Μου εξηγεί. "Μα είναι δυνατόν ακόμα να γράφει το είναι ήνε; Και να ήταν μόνο αυτό. Πείτε το και εσείς , εσας θα σας ακούσει. Δε θα μπει στην ιατρική"

    Υπέροχο το κείμενο σου.
    Συγγνώμη και απο μένα.
    Συγγνώμη στους πρώτους μου μαθητές που φέτος δίνουν εξετάσεις.
    Συγγνώμη γιατί τους συναντάω στο δρόμο και μου λένε "Κυρία τι θα κάνω αν δεν περάσω ;"


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ γι' αυτό το σχόλιο. Διαβάζοντας το, θυμήθηκα το "περί τυφλότητας".

      Διαγραφή