Πάμε στο χορό;

Η είδηση της δικής μου μέρας είναι μικρή. Ασήμαντη για τους περισσότερους / κοσμοϊστορικής σημασίας στον τοπικό μικρόκοσμο. Μικροκοσμοϊστορική δηλαδή.

Λοιπόν.

Ο μικρός που μεγάλωσε, που τέλειωσε το σχολείο, που μου έχει ρίξει ένα κεφάλι και δε λέει να σταματήσει να ψηλώνει, που έχει βγάλει ένα αχνό μουστάκι-χνούδι, ορατό σε ειδικές συνθήκες φωτισμού και σε συγκεκριμένες οπτικές γωνίες, που δεν αποζητάει πια το δικό μου αγκάλιασμα, ε, αυτός τέλος πάντων, θα πάει στο χορό του σχολείου. Τον Χορό. Ναι, σ’ αυτή την αμερικανιά με τα καλά ρούχα, τα διαλεγμένα μετά από εξαντλητικό ποδαρόδρομο και ατελείωτο καμάρι της μάνας.

Έπρεπε λοιπόν να καλέσει Το Κορίτσι. Εντάξει. Όλα τα κορίτσια είναι Τα Κορίτσια, αλλά αυτό είναι Το Συγκεκριμένο που θα θυμάται μια ζωή γιατί θα είναι δίπλα του σε ένα ορόσημο. (Που πιο αμερικανιά, θα βγει η Κάρυ να μας ματοκυλίσει).

- Την κάλεσες;

- Όχι ακόμα.

- Γιατί αργείς; Θα την προλάβει άλλος!

- Το σκέφτομαι μαμά. Μαμά! Α!

- Μα τι σκέφτεσαι;

- Πως θα της το πω. Να το προβάρω, να το συζητήσω με τους κολλητούς. Άσε με! Άσε με!

Τικ-τακ, τικ-τακ.

- Την κάλεσες;

- Ναι.

- Και;

- Είπε θα το σκεφτεί.
- Ε; Τι; Βρε, της τα πες καλά ή ήσουν σαν αγγούρι;
- Ωραία τα είπα.

CUT! CUT!

Λίγο πριν τις εξετάσεις

Από σήμερα ξεκινάει την προετοιμασία για τις εξετάσεις του Γυμνασίου. Αφού διαβάσει, θέλει, να κάνουμε μαζί ένα «πέρασμα». Το πέρασμα αυτό αποτελεί αφορμή για κάλυψη πολλών  παράπλευρων αναγκών:

Όπως:

• Δικαιολογία για αγκαλιά. Βλέπεις μεγαλώσαμε μεν κι έχουμε και μια εικόνα εφήβου να ταΐσουμε, αλλά η ανάγκη για τρυφερότητα-κι άλλη τρυφερότητα κι ακόμα περισσότερη αγάπη- δεν έχει μικρύνει.
• Μια και θα ‘μαστε δίπλα-δίπλα, θα βρούμε  χρόνο να συζητήσουμε για τόσα θέματα: παιδεία, φιλικές σχέσεις , πολιτική, εκλογές, φασισμό,  ρατσισμό, φόβο και οπωσδήποτε για το σεξ.
• Ε, θα κάνουμε και μια επανάληψη στα μαθήματα.

Και μια πρόγευση από τα quotes του τελευταίου διμήνου:

12 κύματα

Φωτογραφία του Λεωνίδα

Μερικές στιγμές ορμούν απροειδοποίητα. Κύματα βουβά στην αρχή, ρουφήχτρες κανονικές στη συνέχεια, με τις πέτρες τους, το ανακάτεμα, την αναμπουμπούλα και όλα τους τα σχετικά. Δεν λέω για τα άσχημα κύματα. Για τα άλλα μιλάω που βάλθηκαν να σε πνίξουν στη χαρά. Κι αν ήσουν κι ασπρόρουχο, θα σε είχαν κάνει λαμπίκο.
 

Παράδειγμα 1^ο:

Είσαι μαμά με ολόφρεσκο πρωτάκι. Προσεγγίζεις ακροπατώντας –όπως υπέδειξε η δασκάλα- στο χώρο όπου το πιτσιρίκι προσπαθεί να γράψει την πρώτη-πρώτη αντιγραφή. Νάτο σκυμμένο, ολότελα συγκεντρωμένο σε ένα «Α». Και με το Ααα της καρδιάς σου, ο αέρας δεν επαρκεί, τον έχεις καταπιεί σε μια αχόρταγη ανάσα. Τα μάτια σου ανοιγοκλείνουν, τραβάνε αλλεπάλληλες νοητικές φωτογραφίες που εγχαράσσονται στο πιο ανθεκτικό κομμάτι του ψυχικού σκληρού σου δίσκου. Κανείς δεν σε έχει προετοιμάσει γι αυτό το ξαφνικό σοκ ευτυχίας, συγκίνησης και χαζομαμαδίασης, μα αν ρωτήσεις τις άλλες μαμάδες, το βλέπεις πως ξέρουν. Όλες προσπαθείτε να καταπιείτε τον ίδιο κόμπο, μα αυτός εκεί. Αντιστέκεται. Και γεννάει χαμόγελα και κάμποσα πλημμυρισμένα βλέμματα.

Μάτια μου

Αναρωτιέται κανείς γιατί οι μαμάδες είναι μόνιμα ερωτευμένες με τα παιδιά τους;

Να γιατί. 



 

 

 

 

 

 

 

 

Χρόνο το χρόνο, μια μεταμόρφωση. Αθωότητα, απορία, πονηριά, παιχνίδι, αλήθεια. Όλη η Ομορφιά να σε κοιτάει κατάματα. Να σε λοξοκοιτάει. Να κοιτάει αλλού. Να σε προσπερνάει. Μεγαλώνει. Γερνάς. Υπέροχα τ΄αποδέχεσαι όλα. Κάθε ώρα. Η ζωή η ίδια.
Ζωή μου.

Το μωρό μου;

Τριών μηνών ήσουν το πιο όμορφο μωρό του κόσμου.  Δεν ήταν μόνο τα μάγουλά σου πιο αφρώδη από πανάκριβη σαμπάνια, δεν ήταν ούτε οι προκλητικές και πολλαπλές δίπλες των ποδιών σου. Αστείες σαν του ανθρώπου της Μισελέν.  Κυρίως ήταν εκείνο το βλέμμα. Αυτό που βρίσκει το κέντρο της ύπαρξης της κάθε μάνας. Ούτε ψηλότερα ούτε χαμηλότερα.  Ούτε πιο επιφανειακό, ούτε πιο αιχμηρό, αλλά πάντα εκεί όπου ήμουν εγώ.  Εύστοχο ακόμα κι όταν αλληθώριζε.

Μεγαλώνοντας, ήσουν το πιο τρυφερό παιδί. Αγαπούσες τα χάδια, μοίραζες φιλιά και σπανίως σκούπιζες τα σάλια. Οι πυρετοί σου πέφτανε πιο γρήγορα στην αγκαλιά μου. Τα παραμύθια γλυκαίνανε τη σκληρότητα της μέρας γιατί όπως όλοι θυμόμαστε,  η σκληρότητα δεν πρωτοεμφανίζεται στην ενηλικίωση.

Ερχόσουν να μου πεις το μάθημα αποζητώντας το καθημερινό σου μπράβο. Ένα χάδι κι αυτό. Της ψυχής. Κι αντιγύριζες όλη την εμπιστοσύνη του κόσμου σε μια ερώτηση: «Ε, μαμά; Ε;» Αν η μαμά συμφωνούσε, όλα έβρισκαν τη θέση τους σε τούτο το μέρος του κόσμου που ήταν το μυαλό σου.

Σήμερα ήταν η τελευταία σου μέρα στο Δημοτικό. Το Σεπτέμβρη, με δραχμή ή με ευρώ, με αριστερή ή δεξιά κυβέρνηση, είτε είμαστε στην Ελλάδα, είτε μεταναστεύσουμε, θα προχωρήσεις στο γυμνάσιο. Ο.Κ. Μπορεί και να μην υπάρχουν καν σχολεία, όμως αμετάκλητα θα έχεις μεγαλώσει. Στριφογυρνάω την σκέψη στο μυαλό μου και δεν βολεύεται με τίποτα. Βρίσκουν οι γωνίες. Μα χθες μόλις αποκοιμήθηκες κουρασμένος την ώρα που βλέπαμε ταινία. Έγειρες στον ώμο μου. Με ζέσταινες αφόρητα, αλλά δεν μετακινήθηκα σπιθαμή. Δίπλα σου μέχρι να λιώσω. Απ’ τον ιδρώτα σίγουρα  αλλά κι απ’ την ελαφράδα της στιγμής.

Και βέβαια σε καμαρώνω όταν αρνείσαι να μεταφέρεις  τις κουβέντες με τον κολλητό σου. «Οι άντρες δεν κουτσομπολεύουμε» μου δηλώνεις. Η φωνή σου διατηρεί ακόμα την μωρουδίστικη  χροιά, αλλά η σοβαρότητα εισάγει νέες ισορροπίες.

Ναι, μ’ έχεις φτάσει στο μπόι. Ναι, αφήνεις το χέρι μου κι απομακρύνεσαι εδώ και καιρό όταν πλησιάζουμε στο σχολείο. Μα με κοιτάς με τον ίδιο τρόπο. Ακριβώς στο κέντρο. Ακριβώς εκεί που είμαι εγώ. Όπως μόνο τα μωρά ξέρουν να κοιτάνε. Ακόμα και τ’ αλλήθωρα.

Χρόνια πολλά!

Επειδή τα χρόνια πολλά, ποτέ δεν είναι αρκετά.

Επειδή μια χαζομαμά γεννιέται την ώρα που της δείχνουν το έκπληκτο εξωγήινο πλάσμα που βγήκε απ’ τα σπλάχνα της και καταπώς βλέπω, διατηρεί τον τίτλο κι όταν το μωρό γίνει αγοράκι και στη συνέχεια έφηβος και μάλλον  θα  συνεχίσει απτόητη μετά την ενηλικίωσή του.

Επειδή δεν σταματάω να λιγώνομαι κάθε φορά που βλέπω αυτά απέραντα πράσινα μάτια.

Επειδή η κάθε μέρα ξεκινάει με μια ευχή: να είσαι χαρούμενος, να περνάς καλά, να ζεις, να πλουτίζεις το μυαλό, να ομορφαίνεις κι άλλο το βλέμμα, να νιώθεις περήφανος κι αυτάρκης.

Χρόνια πολλά δεκαπεντάχρονο αγόρι!

(Μα πότε πρόλαβες να γίνεις δεκαπέντε;)

Να σκίσεις!