ΠΑΜΕ πορεία;

Απαριθμώντας μερικούς λόγους για τους οποίους κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας σε συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις-τελευταία ολοένα και περισσότερο, αφού υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι λόγοι για να το κάνω, αναφέροντας ή υποδηλώνοντας και τους λόγους για τους οποίους κάποιοι άλλοι δεν θέλουν (τολμούν;) να κατέβουν.

 

v     Γιατί στις μνήμες μου έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα οι τεράστιες, μαζικές και ειρηνικές πορείες της μεταδικτατορικής ΕΦΕΕ ως το απαύγασμα αγωνιστικότητας.

v     Γιατί παρόλο που συνδικαλισμός είναι πλέον κατά κανόνα ιδιοτελής ή έχει (ξε)πουληθεί σε συσκευασία βολέματος η διαδήλωση είναι το συμπύκνωμα των αιτημάτων του.

v     Γιατί έχω την πολυτέλεια να μπορώ να κάνω απεργία και παρόλο που αναγνωρίζω το «αναγκαστικό» συνδικαλιστικό κάλεσμα σε γενική απεργία των ηγεσιών-συνδικαλιστών στο όνομα των «αυθεντικών» απεργιών και αγώνων με υπαρκτά και δίκαια αιτήματα, δεν θα κοιμηθώ ήσυχα αν καθίσω σπίτι μου ή/και κάνω τις δουλειές μου.

v     Γιατί κάποιοι φίλοι μου θα είναι εκεί και θα μου πιάσουν το χέρι, άμα χρειαστεί (πάντα).

v     Γιατί παρά το γεγονός ότι ειρηνικές πορείες δεν θα ξαναγίνουν (και κατά συνέπεια μαζικές πορείες δεν θα ξαναγίνουν και η κρίσιμη μάζα δεν θα δημιουργηθεί), το δικαίωμα του να ελπίζω σε αυτό κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει.

v     Γιατί –φευ-πιστεύω ακόμη στη συλλογικότητα και προσπαθώ να βάλω το λιθαράκι μου στη δημιουργίας μιας κρίσιμης μάζας.

v     Γιατί πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί και πρέπει να κάνει μια μικρή διαφορά.

Γιατί μαμά πας στην πορεία;

Κάθε φορά αυτό με ρωτάνε οι γιοι μου. Φοβούνται. Στην τηλεόραση οι πορείες ερμηνεύονται με εικόνες ξύλου και φωτιάς. Δεν συμπαθούσα τις διαδηλώσεις. Όχι λόγω των επεισοδίων. Θεωρούσα πως οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν ταπεινά ερείσματα μια και σχετίζονταν με οικονομικές διεκδικήσεις. Αν αξίζεις αύξηση, θα σου τη δώσουν σκεφτόμουν τότε. Δεν φταίει ο τρόπος που μεγάλωσα. Δικιά μου ήταν η σκέψη αν και πρέπει να με επηρέασαν οι πολλές χολιγουντιανές ταινίες. Ένας άλλος λόγος ήταν πως δεν μου πολυάρεσε να περπατάω στο κέντρο της πόλης. Έχει πολύ καυσαέριο. Επίσης, στραβοκοίταζα τις συλλογικές αντιδράσεις και κυρίως τα κομματικά μαντρώματα. Δεν έχει καμία αξία η σκέψη αν δεν ξεπηδάει απ’ το δικό σου νου, έλεγα λες και τ’ ανθρώπινα μυαλά είναι απομονωμένα νησιά.

Οι μόνες πορείες όπου είχα πάρει μέρος, πριν την επίσημη εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, είχαν ειρηνιστικά και οικολογικά αιτήματα. 

Εδώ και ένα χρόνο, τίποτα πια δεν είναι ίδιο. H φευγάτη προοπτική, αυτή που κουνάει το μαντήλι στο αύριο των παιδιών, είναι μια εικόνα απ’ την κόλαση για κάθε μαμά. Ή τουλάχιστον είναι για μένα. Το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω, είναι να πάω σε μια πορεία.

Ήταν να μην ξεκινήσω.

365 μέρες

Ημέρα της μητέρας, της γυναίκας, της γης, του έρωτα, της ποίησης. Εικοσιτετράωρα ανταλλάγματα ενός χρόνου αμνησίας. Συμφέρει συναισθηματικά, αφήνει και κάτι στη δοκιμαζόμενη επαγγελματική τάξη των εμπόρων.

Από την άλλη, αν δε σέβεσαι τα πρόσωπα και τις ιδέες στα οποία είναι αφιερωμένες οι μέρες, μην χλευάζεις τις γιορτές. Εκτός από γκρινιάρης, γίνεσαι και τσιγκούνης κι όχι μόνο στα χρήματα. Αν οι αφορμές της γιορτής σου λένε κάτι, οι συγκεκριμένες μέρες δεν έχουν σημασία. Έχεις προσφέρει τα δώρα στη διάρκεια των υπολοίπων τριακοσίων εξήντα τεσσάρων.

Δεν μπορώ βέβαια να κατηγορήσω ούτε τους γκρινιάρηδες, ούτε τους εμπόρους. Δεν αποδίδω τα πρέποντα σε τίποτα από τα παραπάνω. Το μόνο που μπορώ να κάνω σήμερα, μια κι ευνοήθηκα απ’ την τύχη κι έγινα μαμά, είναι να νιώθω ευγνωμοσύνη προς όλους αυτούς τους ανθρώπους που έδειξαν στα παιδιά μου αγάπη, χωρίς να είναι οι φυσικοί τους γονείς. Σε όλους αυτούς δηλαδή, που με βοήθησαν να απολαύσω τη μητρότητα και δεν αρκέστηκαν σε ένα τυπικό χρόνια πολλά την όποια Κυριακή του Μάη. Επειδή ο παγκοσμιοποιημένος πλανήτης συρρικνώνει τις ανθρώπινες μονάδες εξορίζοντας τις σε μια μηδαμινότητα ισοδύναμη της ανυπαρξίας, σήμερα βρίσκω άλλη μια ευκαιρία να θυμηθώ συγκεκριμένους καθημερινούς ανθρώπους, σημαντικούς για το μικρόκοσμό μου:

Μια ιδέα της Ε. για το Άσπεργκερ

Η Ε. έχει μια γλυκύτατη δωδεκάχρονη κορούλα, τη Ζ.

Η Ζ. διαγνώσθηκε πρόσφατα με Άσπεργκερ, μια μορφή αυτισμού την οποία πιθανολογείται ότι παρουσίαζαν άνθρωποι  όπως ο Μότσαρτ, ο Αϊνστάιν, η Μαρία Κιουρί, ο Νεύτωνας και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Όχι κι άσχημα εκ πρώτης όψεως. Κάτι σαν ευλογία μοιάζει αυτό, παρά σαν διαταραχή, έλα όμως που οι ευλογίες κατέρχονται στον υλικό κόσμο αλυσοδεμένες. Οι εν λόγω αλυσίδες εκφράζονται με τη μορφή επικοινωνιακών δυσχερειών. Δεν είμαι ειδικός, αλλά απ’ όσα διαβάζω, τα παιδιά με Άσπεργκερ μπορεί να διαθέτουν κάποιο ή κάποια εντυπωσιακά ταλέντα, δεν ξέρουν όμως πώς να κάνουν φίλους και πώς να τους διατηρούν. Μπορούν όμως να το μάθουν, όπως τα υπόλοιπα άτομα διδάσκονται, ας πούμε, το πιάνο.

Η Ε, λατρεύει τα πιτσιρίκια. Σκέφτηκε λοιπόν πως οι πιο αποτελεσματικοί θεραπευτές αυτιστικών παιδιών θα μπορούσαν να είναι άλλα παιδιά. Αρκεί κάποιος να μπορέσει να τα εκπαιδεύσει.

 

Σε πιστεύω - δεν σε πιστεύω

Εξηγούσα στο γιο μου πόσο δυσάρεστη μπορεί να είναι η επαφή του ανθρώπινου σώματος με τα 220 αγριεμένα βόλτ του ρεύματος. Ήταν τότε μόλις δύο χρονών και οπλισμένος με περιέργεια ικανή  ν’ ανακαλύψει νέες ηπείρους, πλανήτες, εξωγήινες μορφές ζωής, νέα υποατομικά σωματίδια.

Με παρακολουθούσε με μάτια τεράστια και ήδη πνιγόμουν στις τύψεις γι αυτά τα ορθάνοιχτα παράθυρα. Μόνο ένα μικρό παιδί μπορεί να σε κοιτάξει με τόση εμπιστοσύνη. Οι υπόλοιποι δεν εκθέτουμε έτσι αλόγιστα το βλέμμα μας ούτε όσα καθρεφτίζει το βάθος του. Παριστάνουμε τους κουλ τύπους με βλεφαρόπτωση.  Μισοκλείνουμε τα μάτια, κοιτάμε πλάγια, αμφιβάλλουμε, αμφισβητούμε.

-        Μ’ εμπιστεύεσαι αγοράκι μου; τον ρώτησα.

-        Ναι.

Ούτε που το σκέφτηκε καθόλου. Ένιωθε τι τον ρωτούσα παρά καταλάβαινε. Ήμουν σίγουρη όμως , πως δεν μπορούσε να γνωρίζει σε τι ακριβώς απαντάει.

-        Ξέρεις τι θα πει εμπιστεύομαι;

-        Αγαπάω.

Απάντησε χωρίς να διστάσει και πάλι.