Εξηγούσα στο γιο μου πόσο δυσάρεστη μπορεί να είναι η επαφή του ανθρώπινου σώματος με τα 220 αγριεμένα βόλτ του ρεύματος. Ήταν τότε μόλις δύο χρονών και οπλισμένος με περιέργεια ικανή ν’ ανακαλύψει νέες ηπείρους, πλανήτες, εξωγήινες μορφές ζωής, νέα υποατομικά σωματίδια.
Με παρακολουθούσε με μάτια τεράστια και ήδη πνιγόμουν στις τύψεις γι αυτά τα ορθάνοιχτα παράθυρα. Μόνο ένα μικρό παιδί μπορεί να σε κοιτάξει με τόση εμπιστοσύνη. Οι υπόλοιποι δεν εκθέτουμε έτσι αλόγιστα το βλέμμα μας ούτε όσα καθρεφτίζει το βάθος του. Παριστάνουμε τους κουλ τύπους με βλεφαρόπτωση. Μισοκλείνουμε τα μάτια, κοιτάμε πλάγια, αμφιβάλλουμε, αμφισβητούμε.
- Μ’ εμπιστεύεσαι αγοράκι μου; τον ρώτησα.
- Ναι.
Ούτε που το σκέφτηκε καθόλου. Ένιωθε τι τον ρωτούσα παρά καταλάβαινε. Ήμουν σίγουρη όμως , πως δεν μπορούσε να γνωρίζει σε τι ακριβώς απαντάει.
- Ξέρεις τι θα πει εμπιστεύομαι;
- Αγαπάω.
Απάντησε χωρίς να διστάσει και πάλι.
