Η Ε. έχει μια γλυκύτατη δωδεκάχρονη κορούλα, τη Ζ.
Η Ζ. διαγνώσθηκε πρόσφατα με Άσπεργκερ, μια μορφή αυτισμού την οποία πιθανολογείται ότι παρουσίαζαν άνθρωποι όπως ο Μότσαρτ, ο Αϊνστάιν, η Μαρία Κιουρί, ο Νεύτωνας και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Όχι κι άσχημα εκ πρώτης όψεως. Κάτι σαν ευλογία μοιάζει αυτό, παρά σαν διαταραχή, έλα όμως που οι ευλογίες κατέρχονται στον υλικό κόσμο αλυσοδεμένες. Οι εν λόγω αλυσίδες εκφράζονται με τη μορφή επικοινωνιακών δυσχερειών. Δεν είμαι ειδικός, αλλά απ’ όσα διαβάζω, τα παιδιά με Άσπεργκερ μπορεί να διαθέτουν κάποιο ή κάποια εντυπωσιακά ταλέντα, δεν ξέρουν όμως πώς να κάνουν φίλους και πώς να τους διατηρούν. Μπορούν όμως να το μάθουν, όπως τα υπόλοιπα άτομα διδάσκονται, ας πούμε, το πιάνο.
Η Ε, λατρεύει τα πιτσιρίκια. Σκέφτηκε λοιπόν πως οι πιο αποτελεσματικοί θεραπευτές αυτιστικών παιδιών θα μπορούσαν να είναι άλλα παιδιά. Αρκεί κάποιος να μπορέσει να τα εκπαιδεύσει.
