Η αρρώστια των καιρών

Είδα αυτή τη φωτογραφία:

Ρίξτε μια ματιά εδώ: http://www.efsyn.gr/?p=244136 Έχει κι άλλες.

Μετανάστες από την Αφρική προσπαθούν να περάσουν τον φράχτη της Ισπανίας.
Άνθρωποι κρεμασμένοι σαν μυρμήγκια, σαν έντομα, σαν ...τι;
Ξέρεις τι μου θύμισε;

Αυτή την εικόνα:

Από το World word Z είναι.
Η πλεοψηφία της ανθρωπότητας προσβάλλεται από ένα ιό, που θυμίζει τον Έμπολα αλλά είναι ακόμα χειρότερος. Όσοι έχουν προσβληθεί, προσπαθούν να φτάσουν στους χώρους όπου οι υγιείς έχουν κλειστεί σε τείχη, φράχτες, συρματοπλέγματα.
Σκεφτόμουν λοιπόν, ότι η αρρώστια της εποχής μας είναι η φτώχεια.
Η θανατηφόρα φτώχεια.
Γιατί όλα τα λεφτά κι όλες οι σκέψεις ξοδεύτηκαν για να χτιστούν φράχτες.
(Μετά θα ευχηθούμε καλό Σ/Κ κι όλα εντάξει.)

Ας καταδικάσουμε τη φτώχεια απ' όπου και αν προέρχεται

Υπάρχει, λέει, μια φυλή στην Αφρική, όπου τα γενέθλια του παιδιού δεν ανακαλούν την ώρα του τοκετού. Ούτε καν τη στιγμή της σύλληψης. Τα γενέθλια του μικρού αφρικανού, είναι η μέρα, που η μάνα του τον ονειρεύτηκε. Θεωρούν ότι το μωρό γεννιέται στη σκέψη της. Εκείνη τη μέρα, η γυναίκα και το όνειρό της, κάθονται κάτω από ένα δέντρο και αφουγκράζονται. Μέχρι ν’ ακούσουν το τραγούδι του παιδιού. Όταν αυτό συμβεί, η γυναίκα πηγαίνει στον άντρα που θα γίνει πατέρας και του μαθαίνει τη μελωδία. Κάνουν έρωτα τραγουδώντας. Μ’ αυτό τον τρόπο προσκαλούν το μωρό.

Αυτό το τραγούδι συνοδεύει το νέο άνθρωπο σε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής του. Του το τραγουδούν –αντί τιμωρίας- σε κάθε του σφάλμα, για να του θυμίσουν από πού προέρχεται και τι δεν πρέπει να ξεχνάει. Το τραγουδούν στο γάμο και στο νεκροκρέβατό του.

Δεν ξέρω αν η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή. Ακόμα κι αν είναι ένα  παραμύθι, είναι τόσο όμορφο που θα έπρεπε να το θεωρούμε αλήθεια. Έστω για να θεραπεύσουμε τις πληγές της πραγματικότητας.

Γιατί σε τούτην εδώ την πραγματικότητα, τα παιδιά δεν γίνονται σκέψεις ή τραγούδια. Γίνονται κακές ειδήσεις. Θέματα δικογραφίας και απωθητικές εισαγγελικές αποφάσεις.

Tο μαγκάλι - η επιστροφή του στο μέλλον

μαγκάλι < αραβική منقل mankal

Ουσιαστικό,  ουδέτερο

Χάλκινο συνήθως σκεύος που προέρχεται από την ανατολή, όπου καιγόντουσαν κάρβουνα για να θερμάνουν τον χώρο. Υπεύθυνο για αρκετές περιπτώσεις δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα, λόγω της μη τέλειας καύσης.
 

“Στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα, μετακομίσαμε με τους γονείς μου στην Πεύκη. Ένα χωριό ήταν τότε. Ο πατέρας σπάνια είχε δουλειά. Αριστερός κι αποκλεισμένος. Ήμαστε πολύ φτωχοί. Κι η μάνα μου δούλευε όπου και όταν εύρισκε. Το σπίτι έμπαζε από παντού. Πού λεφτά για θέρμανση! Για χρόνια, χρησιμοποιούσαμε ένα μαγκάλι για να ζεσταθούμε. Όταν η φωτιά ήταν σωστή, το μαγκάλι γέμιζε το σπίτι διοξείδιο του άνθρακα και υγρασία. Τα προϊόντα της πλήρους καύσης. Ξέραμε όμως όλοι τότε, πόσο ύπουλο πράγμα ήταν. Έβαζες τα ξύλα και τα άφηνες έξω να χωνέψουν. Να μείνει μόνο η θράκα. Αν ανάμεσα στα κάρβουνα κρυβόταν κανένα νωπό ακόμα κομμάτι, η καύση δεν θα ήταν τέλεια και θα παραγόταν μονοξείδιο του άνθρακα. Υπνωτικό φαρμάκι. Σε κοιμίζει και δεν ξυπνάς ποτέ.

Εκείνο  το βράδυ, η μητέρα μου είχε φέρει μέσα στο σπίτι το μαγκάλι κι έφυγε για δουλειά. Εγώ, πιτσιρίκι του δημοτικού, ξύπνησα -για καλή μου τύχη- από έναν εμετό που μ’ έπνιξε. Μπόρεσα να βγω έξω και να ζητήσω βοήθεια. Με πήγαν στο νοσοκομείο. Από του χάρου τα δόντια γλύτωσα.

Η δασκάλα, φανατική υπέρμαχος των συνταγματαρχών, με επέπληξε όταν επέστρεψα στο σχολείο:

Ταξιδεύοντας με την Gigi

Ασθμαίνουσα, όπως πάντα, έφτασα στο αεροδρόμιο. Πηγαίνοντας προς την πύλη τους είδα. Ένα νεαρό ζευγάρι έγχρωμων αλλοδαπών, να χειρονομούν έντονα. “Paris, Paris; ” Έγνεψα θετικά αμήχανα, πώς το κατάλαβαν; “Parakalw, voithisete th filh mou sto aerodromio” μου είπε ο άνδρας. Και πάλι έγνεψα θετικά και αμήχανα. Μέσα στο αεροπλάνο στη θέση μου χαλάρωσα και βυθίστηκα στα δικά μου. Βγαίνοντας στο  αεροδρόμιο στο Παρίσι και περιμένοντας τις αποσκευές, ένοιωσα τα μάτια της πάνω μου. Γύρισα και είδα το πρόσωπό της. Χαμογελούσε. Αχνοχαμογέλασα κι εγώ. Α μάλιστα. Μου έδειξε ένα χαρτί. Chatelêt-Les-Halles. “Moi aussi, j'y vais”. “I speak english and greek”. Και ξεκινήσαμε να μιλάμε λίγα ελληνικά και λίγα αγγλικά. “Eimai apo Ethiopia”. Ήταν χαμογελαστή. Την εξέτασα από πάνω μέχρι κάτω. Φτηνιάρικα χοντρά ρούχα, μια παλιομοδίτικη βαλίτσα, ένα δεύτερο μπουφάν πλεγμένο γύρω από την τσάντα. Σκέφτηκα την αξία των ρούχων μου σε σχέση με τα δικά της, ένοιωσα άβολα. Σε κάθε βήμα μας της εξηγούσα και συμφωνούσε. Χαμογελούσε και με ευχαριστούσε συνεχώς.

Άγγελοι

Ξεφύλλιζα ένα παλιό τεύχος του National Geographic  όταν  βλέποντας αυτή την εικόνα βίωσα τη θεϊκή στιγμή όπου ο χρόνος σ’ εκτοξεύει στον μακρινό πλανήτη της νηνεμίας και των ακίνητων ρολογιών. Ίσως επειδή τείνουμε προς την Ινδία περισσότερο από ποτέ. Ίσως επειδή οι εικονιζόμενες είναι φτωχές όπως μας απειλούν συνεχώς ότι θα γίνουμε.

National Geographic, Necessary Angels