Παρά λίγο να γίνουμε Δανία του Νότου. Σε κάτι λεπτομέρειες αστοχήσαμε. Θες οι απεργίες, θες ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΜΕ -χωριστά πάντα, θες οι δημόσιοι υπάλληλοι που βαριούνται κι οι ιδιωτικοί που αξιώνουν αμοιβές καταρρακώνοντας την ανταγωνιστικότητα, θες οι μπλόγκερς κουκουλοφόροι του διαδικτύου, γλίστρησε το σέλας μέσα απ' τις ακτίνες του καταπράσινου ήλιου μας.
Μια που δίκιο είναι ο λόγος των αγορών κι η ελληνική ανταγωνιστικότητα περνάει πια από τους δρόμους του μπαχαριού, αρχίζω να σκέφτομαι προς την κατεύθυνση που οδηγούν τη χώρα οι εκλεγμένοι μας άρχοντες. Εκεί όπου συναντιέται η Ελλάδα -πρώην ημιανεξάρτητη χώρα- και η Ινδία της εποχής του Γκάντι. Δεν συγκρίνω με τη σημερινή Ινδία, γιατί αυτή σε αντίθεση με μας είναι απ' τις αγαπημένες των αγορών. Θα προσπαθήσω να ταιριάξω την Ελλάδα με την Ινδία την αποικιοκρατούμενη κι αγωνιζόμενη για την ελευθερία της. Ακόμη και πριν από πολλές δεκαετίες ήταν ένα σκαλί πάνω από μας.