Ιστορίες Διαφθοράς και Δικαιοσύνης

-

- Δεν υπάρχει άλλος τρόπος! Μόνο με τη βοήθεια της Ευρώπης και του ΔΝΤ, θα επιβιώσουμε. Κανείς άλλος δεν μας δανείζει! Κι εμείς δεν παράγουμε τίποτα! Τα μέτρα είναι αναγκαία και έρχονται χειρότερα. Πρέπει όμως να τ’ αποδεχθούμε. Είναι η μόνη λύση για να μην κοπούν εντελώς μισθοί και συντάξεις. Με το να διαδηλώνεις στο Σύνταγμα με τους φασίστες που φωνάζουν «και Α και Ο-Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από ΄δω», ρίχνεις το επίπεδό σου. Και το δικό μου επίπεδο, γιατί είσαι φίλη μου. Και με ποιους είσαι δηλαδή; Μ’ αυτούς που δεν έχουν τίποτα ρεαλιστικό να προτείνουν; Αυτούς που υποστηρίζουν βολεμένους δημοσίους υπαλλήλους και διεφθαρμένους επαγγελματίες; Μην τρελαθούμε κιόλας! Αυτοί που πλήττονται, δικαίως τα παθαίνουν! Καλά που ήρθε η τρόικα να μας δείξει τι έπρεπε να είχαμε κάνει μόνοι μας τόσο καιρό.

Εδώ ο φίλος μου ο Κώστας ξεκινούσε τις ιστορίες και τ’ ανέκδοτα της σαπίλας. Για τους συνδικαλιστές, τους ταξιτζήδες, τους γιατρούς, τους χαλυβουργούς, τους πολεοδόμους, τους εφοριακούς,  τους καθηγητές, για σένα, για μένα, για τον Χαζηπετρή, για όλους μας ήξερε πράγματα. Όλα τα ράμματα της γούνας μας. Και για τους πολιτικούς ήξερε και για τους μεγαλοεργολάβους, αλλά εντάξει. Γι αυτούς δεν μιλούσε πολύ. Αν του ανέφερες κάποιο περιστατικό, θα συμφωνούσε μαζί σου, αλλά δεν το έκανε μεγάλο θέμα. Δεν ήταν αυτοί οι λίγοι το πρόβλημά μας. Εμείς οι πολλοί διαμορφώναμε το χαρακτήρα της χώρας. Και το εκλογικό αποτέλεσμα. Ο Κώστας χειριζόταν θαυμάσια το λόγο. Ποιητής βλέπεις. Εξαιρετικός ντοκυμαντερίστας επίσης και δραστήριος δημοσιογράφος. Καλλιτέχνης, δημιουργός κι ελιτιστής.

Το μάθημα που πρέπει να πάρεις, μικρέ μου Δίδυμε

«Η οικονομία αλλάζει εκκωφαντικά από την εποχή που ο Πλούτωνας μπήκε στον Αιγόκερω το 2008. Στις 26 Ιουνίου ο Δίας αφήνει τους Διδύμους και περνά στον Καρκίνο (…) Με τους πλανήτες να διελαύνουν τα υδάτινα ζώδια “Καρκίνος/Σκορπιός/Ιχθείς” του ζωδιακού θα βρεθούμε στην ανατολή της θηλυκής κυριαρχίας….(Σε σταθερή τροχιά) η διέλευση του Κρόνου από τον Σκορπιό που συμβολίζει το θάνατο, την οικειότητα, τη μεταμόρφωση, τη σεξουαλικότητα, δηλαδή θέματα στα οποία ο Κρόνος αισθάνεται άβολα (…)».

Γ. Πανόπουλος 2013-Αυτή τη φορά είναι προσωπικό! (2008-2013: επεισόδιο 5ο)

Είναι η διέλευση του Κρόνου. Το νιώθεις κι εσύ. Σαν να βρίσκεσαι στη δίνη μιας πρόβας τζενεράλε. Πρέπει όλα να λειτουργούν σωστά. Χρειάζεται τα πάντα να είναι στη θέση τους. Κι εσύ να δουλέψεις σκληρά, να ιδρώσεις, να υπομείνεις, να αντέξεις την πίεση, να αναλάβεις τις ευθύνες, να μην αρνηθείς τις δεσμεύσεις. Στο κρίσιμο σταυροδρόμι να επιμείνεις παρόλες τις αντίξοες συνθήκες. Αδούλωτα. Παληκαρίσια.

Μέχρι το τέλος. Μέχρι να φανεί το αποτέλεσμα των προσπαθειών, της δουλειάς, και των κόπων σου. Μέχρι να πληρωθούν οι φιλοδοξίες και οι στόχοι σου. Και δεν το λέω εγώ, το λένε τ’άστρα κι οι ουρανοί.

Εμπρός λοιπόν καλά μου βιβλία!

Πρωτογνώρισα τον βιβλιοθηκάριο μέσα απ’ αυτό  το κείμενο, με τίτλο "τα δωμάτια της γραφής". Μιλάει για τον Νίκο Καββαδία και την Άλκη Ζέη, που μιλάει για τον Κόλια. Τον τρόπο και το χώρο που έγραφε τα ποιήματά του.

Όπως υπάρχουν όνειρα μέσα στα όνειρα, ταινίες μες τις ταινίες, υπάρχουν και βιβλία μες από άλλα κείμενα και λογοτέχνες μες απ’ τα μάτια άλλων γραφιάδων. Στα έργα αυτά αναμετριέται το εντός με το γράφοντα κι ας μην έχει προηγηθεί η σχετική συμφωνία. Ενίοτε, αυτός που περιγράφει ταυτίζεται με τον περιγραφόμενο. Στην πρώτη μου λοιπόν γνωριμία με το λόγο του Γιώργου Κατσαμάκη, τον ζωγράφισα σύμφωνα μ’ αυτές εδώ τις στροφές:

«Ήθελα πάντα νάμενα μικρό κι αγνό παιδί
Που απ’ το ψυχρό δωμάτιό του έξω ποτέ δε βγαίνει
Και που σκυφτό, παράξενα βιβλία φυλλομετρεί
Κι απέναντί του το κοιτούν παλιάτσοι αραδιασμένοι.»

Στις κατηγοριοποιήσεις που πιστεύεις

Προσπαθώ να φυτέψω μαργαρίτες του αγρού στη γλάστρα του γραφείου, στη θέση του τελευταία φυτεμένου φυτού, εσωτερικού χώρου, ειδικά αγορασμένο για γραφείο, με ολίγο φυσικό φως και πολύ τεχνητό, με ολίγη φυσική ατμόσφαιρα και πολύ τεχνητή, με σταθερές συνθήκες πίεσης και υγρασίας, σε θερμοκρασία ανάλογη με τα κέφια του ρυθμιστή. Πιάνουν όμως. Αντέχουν. Δεν ξεραίνονται. Περιμένουν κάτι. Την επόμενη άνοιξη;

Η Τουρκία, τα τραίνα και οι άλλοι

Η πλατεία Ταχρίρ, η πλατεία Ταξίμ, η πλατεία Συντάγματος. Διαφορετικοί λόγοι; Διαφορετικοί. Διαφορετικοί άνθρωποι; Ίσως. Δεν μπορώ να πω τίποτα για τις ειδικές συνθήκες που αγνοώ. Μπορώ όμως να κάνω κάποιες παρατηρήσεις στις ομοιότητες. 
Η αντιμετώπιση, η καταστολή-η αστυνομική βία- τ' απαξιωτικά σχόλια των κυβερνώντων, δείχνουν πως υπάρχουν κοινοί τόποι στα γεγονότα των γειτονικών χωρών.
Πέρα όμως απ’ τους εκάστοτε κυβερνώντες, υπάρχουν κι άλλα κοινά στις πλατείες που γεμίζουν μ΄ ελπίδα κι αδειάζουν απ’ τα χημικά.
Οι Έλληνες που έχουν πάρει μέρος στις -κατά βάση- ειρηνικές διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων, βλέπουν τον Τούρκο που εκτελείται από ένα κανόνι νερού και βαραίνει η καρδιά τους. Παρατηρούν την ομίχλη των δακρυγόνων στην Πόλη και τους πιάνει δύσπνοια.
Εκείνοι πάλι, που θεωρούν αυτού του τύπου τις αντιδράσεις εξαρχής άσκοπες κι αναποτελεσματικές, ανασηκώνουν τους ώμους και -κρυφά ή φανερά-προσδοκούν στην αποτυχία των εξεγερμένων. Ακόμα κι εκείνοι που απεχθάνονται τις θεωρίες συνωμοσίας, ακουμπούν για παρηγοριά στους συνωμοσιολόγους προκειμένου να εφεύρουν υποκινητές. Ελπίζουν πως οι εξεγέρσεις, όλες οι εξεγέρσεις θα πνιγούν σε πηχτό, ταπεινωτικό αίμα. Πως θα αποκαλυφθούν τα ταπεινά κίνητρα των "δήθεν" επαναστατών. Όσο ηχηρότερη η πτώση των αιθεροβαμόνων, όσο πιο εφετζίδικη, τόσο πιο νανουριστική θα είναι για τις συνειδήσεις τους. Τόσο πιο καθησυχαστική για τη μεριά εκείνη του μυαλού, που μετράει τις μέρες με βλέμματα που χάνονται στο κενό. Με ώρες που ποτέ δεν σε κοιτούν στα μάτια, με την κυρίαρχη σκέψη του –Δεν Υπάρχει Εναλλακτική- να στρογγυλοκάθεται σε κάθε όραμα που δεν αφορά τις μικρές ζωές τους και μόνο. Αν η τούρκικη εξέγερση πετύχει, θα πουν πως αυτό οφείλεται στη διαφορετικότητα των συνθηκών. Αν αποτύχει, θα πρέπει να παραδειγματίσει όλους, γιατί οι επαναστάσεις ίδιες είναι. Κυρίως οι αποτυχημένες. Κάτι σαν τους πρωινούς σεισμούς που σε ξυπνούν στο καλύτερο κομμάτι του ονείρου. Ενοχλητικές, κομματάκι τρομακτικές κι ας γνώριζες για τα χάσκοντα ρήγματα κι ας είχες ειδοποιηθεί για τα γλιστρήματα των λιθοσφαιρικών πλακών. Win-win θα χαρακτηρίσουν τη θέση τους, οι αυτοαποκαλούμενοι συνετοί, αν και κανείς δεν ξέρει γιατί νιώθουν κερδισμένοι. Πιστεύουν για τους εαυτούς τους, πως είναι εξαίρετοι δάσκαλοι. Πώς πρέπει να τους προσέχεις την ώρα που σου κουνούν το δάχτυλο. Όλοι δάσκαλοι λοιπόν. Κι οι μαθητές;

Ένα κοινό πρόβλημα  είναι πως αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι στην πλειοψηφία μας, μαθητές είμαστε . Ένα άλλο κοινό πρόβλημα είναι που δεν μαθαίνουμε με τους ίδιους ρυθμούς. Άλλοι βλέπουν το τραίνο να έρχεται από μακριά κι άλλοι περιμένουν να αστοχήσει τη στιγμή που τους πατάει.

Αγάπη μου, πρέπει να σου πω πως δεν είναι συμπονετικά τα τραίνα.
(Τα τραίνα όμως, είναι οι δάσκαλοι.)