Εμπρός λοιπόν καλά μου βιβλία!

Πρωτογνώρισα τον βιβλιοθηκάριο μέσα απ’ αυτό  το κείμενο, με τίτλο "τα δωμάτια της γραφής". Μιλάει για τον Νίκο Καββαδία και την Άλκη Ζέη, που μιλάει για τον Κόλια. Τον τρόπο και το χώρο που έγραφε τα ποιήματά του.

Όπως υπάρχουν όνειρα μέσα στα όνειρα, ταινίες μες τις ταινίες, υπάρχουν και βιβλία μες από άλλα κείμενα και λογοτέχνες μες απ’ τα μάτια άλλων γραφιάδων. Στα έργα αυτά αναμετριέται το εντός με το γράφοντα κι ας μην έχει προηγηθεί η σχετική συμφωνία. Ενίοτε, αυτός που περιγράφει ταυτίζεται με τον περιγραφόμενο. Στην πρώτη μου λοιπόν γνωριμία με το λόγο του Γιώργου Κατσαμάκη, τον ζωγράφισα σύμφωνα μ’ αυτές εδώ τις στροφές:

«Ήθελα πάντα νάμενα μικρό κι αγνό παιδί
Που απ’ το ψυχρό δωμάτιό του έξω ποτέ δε βγαίνει
Και που σκυφτό, παράξενα βιβλία φυλλομετρεί
Κι απέναντί του το κοιτούν παλιάτσοι αραδιασμένοι.»