Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Στις κατηγοριοποιήσεις που πιστεύεις



Προσπαθώ να φυτέψω μαργαρίτες του αγρού στη γλάστρα του γραφείου, στη θέση του τελευταία φυτεμένου φυτού, εσωτερικού χώρου, ειδικά αγορασμένο για γραφείο, με ολίγο φυσικό φως και πολύ τεχνητό, με ολίγη φυσική ατμόσφαιρα και πολύ τεχνητή, με σταθερές συνθήκες πίεσης και υγρασίας, σε θερμοκρασία ανάλογη με τα κέφια του ρυθμιστή. Πιάνουν όμως. Αντέχουν. Δεν ξεραίνονται. Περιμένουν κάτι. Την επόμενη άνοιξη;


Ξερίζωσα άγριο θυμάρι και το μεταφύτεψα σε γλάστρα. Όχι μία φορά. Πολλές. Του έβαλα αμμόχωμα, του έβαλα πετρούλες, το’βαλα να κοιτά τη θάλασσα. Προσπαθώ  να αναπαράγω το οικοσύστημά του. Αδιαφορεί. Θα σε φροντίζω μόνο εγώ, θα σε περιποιούμαι, θα’χεις το νερό που χρειάζεσαι, σε τακτά διαστήματα, και όχι όπως τώρα που περιμένεις άνωθεν. Δεν καλοπιάνεται. Αδιαφορεί. Ξεραίνεται. Δεν του αρέσει η σκλαβιά, ο περιορισμός, όσο ιδανικές να είναι οι συνθήκες.

Το μεγάλο πεύκο στο δρόμο καταπιέζει τη μικρή αγριοδαμασκηνιά. Αυτή είναι μικρότερη και ασθενέστερη. Και θηλυκιά. Γέρνει, σκύβει, αντέχει. Η καταπίεσή της βαστάει χρόνια. Κάθε Φλεβάρη που θα ανθίσει, θα βρει το γίγαντα δίπλα της. Κάθε φορά που θα φυσήξει θα πνιγεί πευκοβελόνες και θα γεμίσει με γύρη. Αλλά θα αναπνεύσει, θα συνεχίσει να ζει τους κύκλους της, έστω και άκαρπη.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Τα φυτά, τα ζώα, οι ανθρώποι. Δεν αντιδρούμε το ίδιο, οι σύντροφοι, οι σύντεκνοι, οι λαοί. Ακολουθούμε σχηματοποιήσεις και πρότυπα, αλλά διαφοροποιούμαστε από τις συνθήκες. Επηρεάζουμε και επηρεαζόμαστε, αλλά ελάχιστα μετακινούμαστε από τις αρχικές μας θέσεις. Δεν ξεφεύγουμε από το προδιαγεγραμμένο εντός μας. Κι εκείνοι προσπαθούν να μας εξηγήσουν, να μας αναλύσουν, να μας ψυχολογήσουν. Βλέπουν όμως μόνο το κέλυφος και ξεχνάνε την ψίχα. Μας ταξινομούν σε είδη, γένη, ομάδες, οικογένειες. Μας κατηγοριοποιούν σε δυνατούς κι αδύνατους, ήμερους και άγριους, θύτες και θύματα, ηθικούς κι ανήθικους, αισιόδοξους κι απαισιόδοξους, έγχρωμους, άχρωμους, μονόχρωμους, δίχρωμους και πολύχρωμους, αστούς-μικροαστούς, μεγαλοαστούς και μπουρζουάδες, επαρχιώτες και πρωτευουσιάνους, ετεροφυλόφιλους, ομοφυλόφιλους και ουδετερόφιλους…

Μα πάντα θα υπάρχει ένα κενό. Το κενό που δεν μπορεί να εξηγήσει την εικόνα αυτή.
ή αυτή
 

Φίλιες σχετικές αναρτήσεις: passionflower: Φαρμακείο και Σχολείο "ο Κήπος" 

11 σχόλια:

  1. Κάποια στιγμή, θα τα εξηγήσουν όλα αυτά.
    Προς το παρόν, μαγευόμαστε. :)
    (Τρέμω την ώρα που θα φέρεις καναρίνι στο γραφείο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Όχι, βρε! Ως θυσιαζόμενο ανιχνευτή τοξικών/εκρηκτικών αερίων. Όπως στ' ανθρακωρυχεία. :Ρ

      Διαγραφή
  3. Τώρα, επίμονη κηπουρό να σε χαρακτηρίσουμε, UTO (Unidentified Thinking Object) να σε χαρακτηρίσουμε, τίποτα δεν μπορεί να αποδώσει τις... τρομακτικές σου διαστάσεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πας χαμένος εσύ με τις εύστοχες παρατηρήσεις σου:)

      Διαγραφή
  4. Όσο αυτοί θα μας ταξινομούν, τόσο εμείς θα ξεφεύγουμε απ΄τις νόρμες τους ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νόρμες, στάνταρντς, τεχνοκρατικά τερτίπια δεν περνάνε λέμε...:)

      Διαγραφή
  5. Τί κρίμα, να μην μπορούν να νιώσουν τέτοιες εικόνες και να προσπαθούν μόνο να τις εξηγήσουν βάσει των κατηγοριοποιήσεων, που κάνουν!

    Καναρίνι στο γραφείο; Χμ!

    Εμείς είχαμε μια σκυλίτσα για 2 χρόνια πάντως και ήταν τέλεια!! Κάναμε διαλείμματα παίζοντας μαζί της!

    Επειδή όμως έγινε και μαμά και οι υποχρεώσεις της οικογένειας αυξήθηκαν, έπρεπε να της βρούμε οικογένεια, που θα ηταν πιο συνεπής μαζί της!
    Ευτυχώς την πήραν φίλοι με πολλή αγάπη! :)


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. διάβαζα για το θυμάρι και σκεφτόμουν τα αηδόνια, που δεν μπορούν να ζήσουν στα κλουβιά. και μετά σκεφτόμουν τα κλουβιά. και μετά σκεφτόμουν το αληταριό μυαλό μας, που όλο δραπετεύει.
    αγαπώ τις αγριοδαμασκηνιές, όχι μόνο γιατί αντέχουν, αλλά κυρίως γιατί θέλει κότσια να έχεις καφέ φύλλα όταν οι προδιαγραφές για τα δέντρα που σέβονται τον εαυτό τους ορίζουν το πράσινο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή