Με το όπλο στο χέρι

Ο Γιώργος είναι δέκα χρονών, με φακίδες διάσπαρτες κάτω από αεικίνητα πράσινα μάτια. Πυροβολεί με ερωτήσεις εύστοχες, αγαπάει το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, τη μουσική, το χορό, το θέατρο,  ξεφουρνίζει ατάκες, βαριέται γρήγορα τους πλατειασμούς και τις ανέμπνευστες διδασκαλίες,  αλλά χαρίζει τη σειρά του στα στενοχωρημένα φιλαράκια για να τα παρηγορήσει. Με λίγα λόγια, είναι το μοναχοπαίδι που χαίρονται να μεγαλώνουν οι γονείς του, μόνο που…
Μόνο που.. ένας λόγος ασήμαντος και άσχετος , όπως ο τόπος κατοικίας, ανατρέπει τα  σενάρια και φαλτσάρει -που να πάρει. Ο Γιώργος μένει στην Κυψέλη και στην περιοχή του δεν κυκλοφορείς πια μετά τις δέκα το βράδυ. Βέβαια, τα δεκάχρονα αυτή την ώρα βρίσκονται στο κρεβάτι, αλλά και νωρίτερα τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Ποτέ δεν υπήρχαν χώροι για βόλτα και παιχνίδι, ποτέ η γειτονιά δεν ήταν καθαρή και στο δρόμο, οι εκνευρισμένοι οδηγοί συνεχίζουν να μην αφήνουν τα πιτσιρίκια να περνούν στο απέναντι πεζοδρόμιο όπου μένει ο φίλος, μα τώρα τα σκουπίδια και τ’ αυτοκίνητα δεν είναι παρά μύγες στη ράχη του ελέφαντα. Τώρα το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη είναι ο φόβος ο ίδιος, σπινταριστός, ακοίμητος, με το στιλέτο στο χέρι, ν’ αδιαφορεί για τις  ιστορίες  των ανθρώπων όπως αδιαφορούν κι οι πολιτικοί οι σκυμμένοι πάνω απ’ το πρόβλημα της βίας.
Τα παιδιά της γειτονιάς παρατηρούν, σχολιάζουν και παίρνουν θέση.  Μία μόνο  θέση, την ίδια για όλους. Όποιος μιλάει πιασιάρικα επικρατεί.  Όποιος έχει την προφανή λύση, πείθει και τους άλλους.
Τις προάλλες, ο Γιώργος έχωσε στην τσέπη την απάντηση προς το φόβο κι αφού στάθηκε μπροστά στη μαμά του, την έφερε ενώπιον των ευθυνών της. Να τι της είπε:

In the pink of the night

Ήδη από μικρό παιδί είχα ταυτιστεί με τον ροζ πάνθηρα σ’ αυτό το επεισόδιο όπου μαλώνει με ένα αχρείο και επίμονο ξυπνητήρι.  

Mαθήτρια, θεωρούσα το πρωινό ξύπνημα πιο βάρβαρο κι απ’ το να σε εξετάζει ο δάσκαλος τη μέρα που δεν έχεις διαβάσει.  Ευχόμουν τότε,  να βρω σαν μεγαλώσω μια δουλειά απογευματινή. Λένε πως ο ύπνος είναι κλέφτης της ζωής. Αδερφός του θανάτου. Εμένα μ’ αρέσει. Βλέπω όνειρα χρωματιστά, διαυγή, ευωδιαστά, με μορφές στρογγυλές σαν τους μικρούς κύριους και τις μικρές κυρίες του Roger Hargreaves με λίγο από El Greco αν έχω παραφάει. Στα όνειρα αναπνέω βαθιά, σκέφτομαι καθαρά, βρίσκω λύσεις, θυμάμαι ότι έχω ξεχάσει, πετάω. Οι χαμηλές πτήσεις είναι οι αγαπημένες μου. Χαϊδεύω τις κορφές των δέντρων κι εκείνες σκύβουν μην γρατζουνίσουν. Βυθίζω τα δάχτυλα σε ήμερες θάλασσες κι αντιγυρίζουν ζεστασιά.  Στα όνειρα ο ήλιος δεν έχει αγκαθωτές ακτίνες, τα σύννεφα είναι από μπαμπάκι, παιδικές ζωγραφιές ζωντανεύουν κι ανθρωπάκια γραμμικά με πρόσωπα κύκλους και μάτια τελίτσες τρέχουν σαν την Όλιβ Όιλ ανάμεσα από σπίτια με καμινάδες, χωρίς σκιές και προοπτικές επιμήκυνσης.

Και η ζωή στην πόλη...

"Σημερα μαχαιρωσαν εναν ανθρωπο.

Ειδα την Α.και μου ειπε τι και πως. Δεν ειχα ιδεα καθ'οτι ημουν παλι σε νοσοσκομειο το πρωι οχι για δικο μου θεμα αυτη τη φορα, ετσι για αλλαγη.

Ομως, περα απο την τεραστια βια, την αδικια και οποιοδηποτε συναισθημα που πλεον δεν περιγραφεται, νιωθω και μια μεγαλη θλιψη που σιγουρα μου προκαλει, οπως σε καθεναν νομιζω, το ιδιο το γεγονος αλλα σιγουρα και το συναισθημα οτι η βια εχει μπει 'εκδικητικα' στο μυαλο ανθρωπων που πιστευα οτι ειχαν ολο το υποβαθρο για να δουν πιο καθαρα ποιος-ποιοι εχουν-εχουμε μεγαλο μερος ευθυνης για ολα οσα συμβαινουν και 'να μην εξαθλιωνουμε τους εξαθλιωμενους' οπως εγραψε και ο Μαινας στο γνωστο αρθρο.

Το αποτελεσμα ειναι ενας νεκρος και ξυλοκοποιμενοι μεταναστες, στο νοσοκομειο καποιος αν σεν απατωμαι και αν τολμησεις να πεις οτι αλλου ειναι οι πραγματικες ευθυνες και δεν οδηγει πουθενα ολο αυτο, οτι καπηλευονται τον τραγικο θανατο πολιτικες μειονοτητες που τεινουν πλεον αν γινουν πλειοψηφιες, τουλαχιστον στο μυαλο πολλων, τοτε γινεσαι 'ο τυπος που εισαι αλλου', και το χειροτερο, σου λενε 'αντε τραβα και πεστα αυτα στη γυναικα του νεκρου που τον περιμενε για να την παει στο μαιευτηριο εκεινο το βραδυ'...

Επειδη λοιπον κατα πολλους δεν μπορουμε να ξερουμε ποιοι πραγματικα το εκαναν, καλως ξυλοκοπουμε τους μεταναστες που βρηκαμε μπροστα μας γιατι

σιγουρα ηταν μεταναστες και οχι Ελληνες. Αν ομως και εκεινοι θελησουν να κανουν το ιδιο, γιατι σιγουρα Ελληνες τους ξυλοκοπησαν και οχι δικοι τους, που οδηγει ολο αυτο?

ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ και ευτυχως δεν εχουμε παιδια για να στειλουμε εκει..."

"Η φίλη μου η Ε. ζει από παιδί στην Κυψέλη. Από τότε που την ξέρω αντιμετωπίζει όλες τις καταστάσεις και τα προβλήματα με έναν ορθολογισμό που σου τσακίζει το αντεπιχείρημα και μια γλυκειά κυνικόητα που ζηλεύεις. Θα πρέπει να ένοιωσε την πνιγηρότητα του βρόγχου της κοινωνικής βίας και της επιπολλής αντίδρασης/εθελοτυφλίας  ώστε να ξεπεράσει τα προβλήματα όρασης που τελευταία αντιμετωπίζει και να μου στείλει με email το πρώτο προσωπικού κείμενό της"

Ανοιξιάτικη Πάρνηθα.

Επειδή υπάρχουν και άλλα πράγματα εκτός του μνημονίου.
Μπορείτε να μεγαλώσετε λίγο τις φωτογραφίες με κλικ.

 

ΠΑΜΕ πορεία;

Απαριθμώντας μερικούς λόγους για τους οποίους κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας σε συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις-τελευταία ολοένα και περισσότερο, αφού υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι λόγοι για να το κάνω, αναφέροντας ή υποδηλώνοντας και τους λόγους για τους οποίους κάποιοι άλλοι δεν θέλουν (τολμούν;) να κατέβουν.

 

v     Γιατί στις μνήμες μου έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα οι τεράστιες, μαζικές και ειρηνικές πορείες της μεταδικτατορικής ΕΦΕΕ ως το απαύγασμα αγωνιστικότητας.

v     Γιατί παρόλο που συνδικαλισμός είναι πλέον κατά κανόνα ιδιοτελής ή έχει (ξε)πουληθεί σε συσκευασία βολέματος η διαδήλωση είναι το συμπύκνωμα των αιτημάτων του.

v     Γιατί έχω την πολυτέλεια να μπορώ να κάνω απεργία και παρόλο που αναγνωρίζω το «αναγκαστικό» συνδικαλιστικό κάλεσμα σε γενική απεργία των ηγεσιών-συνδικαλιστών στο όνομα των «αυθεντικών» απεργιών και αγώνων με υπαρκτά και δίκαια αιτήματα, δεν θα κοιμηθώ ήσυχα αν καθίσω σπίτι μου ή/και κάνω τις δουλειές μου.

v     Γιατί κάποιοι φίλοι μου θα είναι εκεί και θα μου πιάσουν το χέρι, άμα χρειαστεί (πάντα).

v     Γιατί παρά το γεγονός ότι ειρηνικές πορείες δεν θα ξαναγίνουν (και κατά συνέπεια μαζικές πορείες δεν θα ξαναγίνουν και η κρίσιμη μάζα δεν θα δημιουργηθεί), το δικαίωμα του να ελπίζω σε αυτό κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει.

v     Γιατί –φευ-πιστεύω ακόμη στη συλλογικότητα και προσπαθώ να βάλω το λιθαράκι μου στη δημιουργίας μιας κρίσιμης μάζας.

v     Γιατί πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί και πρέπει να κάνει μια μικρή διαφορά.