Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Με το όπλο στο χέρι

Ο Γιώργος είναι δέκα χρονών, με φακίδες διάσπαρτες κάτω από αεικίνητα πράσινα μάτια. Πυροβολεί με ερωτήσεις εύστοχες, αγαπάει το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, τη μουσική, το χορό, το θέατρο,  ξεφουρνίζει ατάκες, βαριέται γρήγορα τους πλατειασμούς και τις ανέμπνευστες διδασκαλίες,  αλλά χαρίζει τη σειρά του στα στενοχωρημένα φιλαράκια για να τα παρηγορήσει. Με λίγα λόγια, είναι το μοναχοπαίδι που χαίρονται να μεγαλώνουν οι γονείς του, μόνο που…
Μόνο που.. ένας λόγος ασήμαντος και άσχετος , όπως ο τόπος κατοικίας, ανατρέπει τα  σενάρια και φαλτσάρει -που να πάρει. Ο Γιώργος μένει στην Κυψέλη και στην περιοχή του δεν κυκλοφορείς πια μετά τις δέκα το βράδυ. Βέβαια, τα δεκάχρονα αυτή την ώρα βρίσκονται στο κρεβάτι, αλλά και νωρίτερα τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Ποτέ δεν υπήρχαν χώροι για βόλτα και παιχνίδι, ποτέ η γειτονιά δεν ήταν καθαρή και στο δρόμο, οι εκνευρισμένοι οδηγοί συνεχίζουν να μην αφήνουν τα πιτσιρίκια να περνούν στο απέναντι πεζοδρόμιο όπου μένει ο φίλος, μα τώρα τα σκουπίδια και τ’ αυτοκίνητα δεν είναι παρά μύγες στη ράχη του ελέφαντα. Τώρα το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη είναι ο φόβος ο ίδιος, σπινταριστός, ακοίμητος, με το στιλέτο στο χέρι, ν’ αδιαφορεί για τις  ιστορίες  των ανθρώπων όπως αδιαφορούν κι οι πολιτικοί οι σκυμμένοι πάνω απ’ το πρόβλημα της βίας.
Τα παιδιά της γειτονιάς παρατηρούν, σχολιάζουν και παίρνουν θέση.  Μία μόνο  θέση, την ίδια για όλους. Όποιος μιλάει πιασιάρικα επικρατεί.  Όποιος έχει την προφανή λύση, πείθει και τους άλλους.
Τις προάλλες, ο Γιώργος έχωσε στην τσέπη την απάντηση προς το φόβο κι αφού στάθηκε μπροστά στη μαμά του, την έφερε ενώπιον των ευθυνών της. Να τι της είπε:

- Γιατί εκείνη κι ο μπαμπάς δεν ασπάζονται τις ιδέες της Χρυσής Αυγής;
- Γιατί δεν συμμετέχουν στα πογκρόμ;
- Γιατί δεν υπερασπίζονται τη μοναδική πρόταση στο πρόβλημα;
- Γιατί δεν βγαίνουν με το όπλο στα χέρια να κυνηγήσουν μαυριδερούς;
- Τέλος πάντων μαμά, πόσο ηλίθια είσαι;
Η μαμά έκανε αυτό που όλοι οι παιδοψυχολόγοι συστήνουν σ’ εμάς τους γονείς να αποφεύγουμε. Εξάλλου, αυτός δεν είναι ο λόγος που ορίζονται οι κανόνες; Σου σχηματοποιούν ότι δεν πρέπει να κάνεις, ώστε να σου έρχεται πρώτο στο μυαλό. Η μαμά έμεινε άφωνη. Κι αφού το ξαφνιασμένο ύφος της κατακάθισε στα μάτια του γιου της ισχυροποιώντας την εξ αποκαλύψεως αλήθεια των λόγων του, τον ρώτησε αδύναμα «μα τι είναι αυτά που λες αγόρι μου;»
Τι επιχείρημα κι αυτό! Το φανταζόμαστε όλοι να παραπαίει σε ψηλοτάκουνα μπρος στις αντρίκιες κουβέντες τις χωμένες σε σταθερά άρβυλα. Απ’ αυτά που καταφέρνουν τις γερές κλωτσιές στους πισινούς των ξένων, των άγνωστων, των αξεχώριστων γιατί όλοι οι σκούροι ίδιοι μοιάζουν.
Η μαμά διηγούταν το περιστατικό σε παιδικό πάρτι ενώ παρατηρούσα τη φατσούλα του μικρού που έπαιζε αμέριμνος με τα παιδιά μου. Προσπαθούσα να τον φανταστώ να εκφέρει τα επιχειρήματα των φασιστών. Ήταν αδύνατον! Το παιδί είναι γλυκύτατο. Κι οι Γερμανοί φίλοι μου συμπαθέστατοι είναι και στοιχηματίζω, το ίδιο θα ήταν κι οι παππούδες τους οι οποίοι δρώντας ή σιωπώντας συμμετείχαν σε αθλιότητες, ταπεινώσεις, εξευτελισμούς, βανδαλισμούς, βασανισμούς, πειράματα, ληστείες, δολοφονίες εκατομμυρίων ανθρώπων.
Κι εκείνοι γνώριζαν την απάντηση στα οικονομικά τους προβλήματα. Το θέμα ήταν φυλετικό. Οι μη Άριοι έπρεπε να εξολοθρευτούν, όπως και όσοι διαφωνούσαν. Το αποτέλεσμα είναι καταγεγραμμένο. Πενήντα πέντε εκατομμύρια οι νεκροί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αριθμός συγκρίσιμος με το συνολικό πληθυσμό της Γερμανίας. Μόνο που οι γερμανοί παππούδες είχαν ένα ελαφρυντικό. Ήταν οι πρώτοι προσκυνητές του φιδιού που εκκολάφθηκε. Δεν ήξεραν. Οι επίγονοι τους δεν έχουν δικαιολογίες γι αυτό κι η μόνη άμυνα είναι η γνώση. Διηγηθείτε στα παιδιά ιστορίες. Ο σκελετός 509, η Άννα Φρανκ, το αγόρι με τη ριγέ πυτζάμα έρχονται εύκολα στο μυαλό, μα υπάρχουν εκατοντάδες βιβλία για να διαβάσετε μαζί. Ακόμα καλύτερα, δείξτε τους φωτογραφίες, δείτε ταινίες. Η "Τζούλια" μου είχε αφήσει σημάδι, αλλά είναι τόσες πολλές και τις ξέρουμε όλοι. Απαντήστε με εικόνες, τη γλώσσα της ψυχής. Της ψυχής που προσπαθούν να βρωμίσουν.

5 σχόλια:

  1. Πάνε πενήντα χρόνια απο τότε, που ο σχεδόν αγράμματος και πάμφτωχος κυρ-Γιάννης έφερε στα
    βλαστάρια του την ''Καλύβα του μπάρμπα-Θωμά''.
    Το βράδυ μαζευτήκαμε γύρω απο την γκαζιέρα και
    η μαμά μου το διάβασε για όλους. Και όλοι κλάψαμε, ακόμα και ο ''σκληρός'' κυρ-Γιάννης !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε αυτά τα αναγνώσματα που προτείνεις κρύβεται η πραγματική συναισθηματική (και όχι μόνο) εκπαίδευση των παιδιών που κάθε γονιός οφείλει να τους εξασφαλίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρέπει …να περάσουμε τα παιδιά μας από το ίδιο πλυσταριό που πέρασαν και τα δικά μας μυαλά …λογικό; Δεν με πείθει. Ποιος είμαι εγώ; Καλή η ερώτηση. Είμαι ένας απλός στρατιώτης της κακιάς Γερμανίας που βρέθηκα στο ανατολικό μέτωπο το '43. Καβαλούσα ένα μουλάρι και κουβαλούσα φαγητό στους συναδέλφους μου… στο 12ο Σύνταγμα Κυνηγών της Ρηνανίας… ένα Σύνταγμα με βαριά ιστορία. Τόσα χρόνια πολέμησε σε τόσους πολέμους. Τόσοι νεκροί από τότε και ακόμη δεν έχουμε ησυχάσει. Ακόμη και σήμερα μας φωνάζουν Ναζί (ποσό κακό πράγμα).
    Ο γιος μου στρατιώτης κι αυτός βρέθηκε στο Αφγανιστάν. Χθες τραυματίστηκε ο διοικητής τους από κάποιους … εχθρικούς (μέχρι αυτήν την ώρα) Ταλιμπάν.
    Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί θέλω να μου εξηγήσει κάποιος ειδικός μέχρι και επιστήμονας γιατί ακόμη και σήμερα πολεμάμε; Ενώ όλοι ξέρουν πόσο «κακό πράγμα» είναι ο πόλεμος; Είναι αλήθεια ότι ο Τούρκοι είναι εχθροί σας; Και αν έτσι είναι τα πράγματα γιατί δεν θάβετε τα όπλα σας, και να διακηρύξετε ότι εσείς δεν πολεμάτε; Θα ήταν φανταστικό να έκαναν και οι Τούρκοι το ίδιο. Αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα σας είναι η …Πολιτική και οι πολιτικοί. Ετσι γράφουν στον τύπο εδώ καθημερινά. Αλλά δεν κάνετε τίποτα για αυτό. Καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα σας είναι οι «φασιστές». Περίεργο, γιατί μόνο οι Ιταλοί είχαν φασισμό… το '40.
    Σήμερα έχουμε ήμερα μνήμης των πεσόντων στους πολέμους του συντάγματος μας. Κατά παράδοση θα παρελάσουν όλοι οι παλαιοί επιζήσαντες των τόσων μαχών. Θυμάμαι όταν τα χρόνια που μικρός και εγώ ρωτούσα τον πατέρα γιατί; Απαντούσε χωρίς πολλά λόγια, «τιμή και πίστη» γιατί με αυτά πορεύεσαι στην ζωή και στον θάνατο.
    Η ιστορία δεν είναι φανταστική, όπως και η ζωή που ζούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμε 27/5,
    Κλασσικός ο Μπάρμπα Θωμάς :-)

    Theorema,
    Αυτό που με προβληματίζει είναι πως οι γονείς του συγκεκριμένου παιδιού έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με την συναισθηματική και συνολική του εκπαίδευση. Κι όμως...

    Ανώνυμε 29/5,
    Με έχετε μπερδέψει. Είστε έλληνας που πολέμησε με τους γερμανούς και ζει στη Γερμανία; Γερμανός που διαβάζει και γράφει νέα ελληνικά; Υποστηρίζετε ακόμα το ναζισμό; Το παιδί σας τί δουλειά έχει στο Αφγανιστάν;
    Για να ξεκαθαρίσω τη δική μου θέση: δεν πιστέυω σε κακούς Γερμανούς. Έχω πολύ αγαπημένους φίλους από τη Γερμανία. Αυτό που γράφω, είναι ότι η πνευματική αρρώστια του φασισμού ή ναζισμού είναι εύκολα μεταδιδόμενη και οι άνθρωποι δεν έχουν ανοσία. Όχι, δεν λέω πως οι φασίστες είναι το κύριο μας πρόβλημα. Είναι ένα σύμπτωμα όμως αντιαισθητικό και άκρως επικίνδυνο.
    Το τι κάνουμε για τους πολιτικούς, το βλέπετε στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες της χώρας (σύντομα και κοντά σας, όπου κι αν βρίσκεστε). Δεν νομίζω ότι Έλληνες, Γερμανοί, Τούρκοι, Αφγανοί έχουν κάτι να μοιράσουν. Για μένα, όλοι οι πόλεμοι είναι εμφύλιοι. Για την αιτία των πολέμων, η απάντηση έχει δοθεί αιώνες τώρα - μην τα ξαναλέμε. Διαβάστε και το συμπατριώτη σας Εριχ Μαρία Ρεμάρκ. Τα λέει πολύ καλύτερα από μένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εκνευρισμός. Πληθυντικός. Ερωτήσεις που απαντώνται στα γραμμένα παραπάνω. Κάτι χάλασα. Δεν θα μπορούσα να ήμουν κάποιος δίπλα; Θεωρητικά στους χώρους που συχνάζουμε, δεν υπάρχουν τέτοιοι χαρακτήρες. Απορριπτέοι-παρειές-εφιάλτες. Τελικά ο φόβος.
    Αυτοί που από τότε δυναστεύουν τους λαούς (αυτούς που τώρα ονομάζονται, όπως η ώρα το καλεί) συνεχίζουν αταλάντευτοι την πορεία τους.
    Εμείς που τότε μας ονόμασαν κάπως –πως, έχουμε και σήμερα αυτό το ίδιο δώρο, χωρίς κανένας μας να έχει κάποια σχέση με χαρακτηρισμούς. Γιατί δεν προδώσαμε τον συμπολεμιστή-συναγωνιστη εκεί που μας έστειλαν, χωρίς να το θέλουμε, και χωρίς να μας ρωτήσουν. Ακριβώς όπως και το παιδί του καθενός θα βρεθεί στον κάποιο Πόλεμο, χωρίς να το ρωτήσουν, τώρα, σήμερα και αύριο πολύ πιθανόν.
    Είναι αλήθεια ότι σήμερα είσαι ότι δηλώσεις (ή και ότι διαδηλώσεις). Τότε ήσουν ότι το σύστημα ήθελε (χωρίς να το δηλώσεις).
    Τελικά πρέπει να είμαι Έλληνας καθώς μετέρχομαι της Ελληνικής Παιδείας. Αλήθεια πόσοι από τους «συναγωνιστές» σήμερα να είναι Έλληνες.
    Με αγάπη και κατανόηση, μα πάνω απ’ όλα ΤΙΜΗ και ΠΙΣΤΗ.
    Δικός σας στην ώρα αυτή, Ανώνυμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή