Ένα χαλαρό Σάββατο (στο Κουρείο)

Η μέρα είχε προχωρήσει κι ο καύσωνας παραμόνευε. Ήταν όμως η μόνη μέρα που αναγκαστικά συμπέσαμε για να πάμε μαζί (με τη Νέφωση) στο κουρείο. Ένιωθα την κάποια αγωνία της, καθώς μέχρι τότε τα μαλλιά της τα εμπιστευόταν μόνο σε διαπιστευμένους επαγγελματίες, και εμείς οι γυναίκες δεν παραδίνουμε τα όπλα μας όπου κι όπου. Με δυσκολία απολαμβάνουμε χάδι στα μαλλιά. Ίσως στο πρώτο ραντεβού μόνο. Αμέσως μετά αρχίζουν να μπαίνουν περιορισμοί. Στο φαντασιακό μας τα μακριά μαλλιά της γοργόνας δε σκεπάζουν τη γύμνια της, αλλά κάποιον κρυφό εραστή.

-Πώς έλεγαν την αδελφή του Μέγα-Αλέξανδρου;

-….

-Κυνάνη! Εντάξει, δεν πειράζει, πολύς κόσμος δεν το ξέρει. Η ιστορία πάει ως εξής, η Κυνάνη είχε υπερβολική αδυναμία στον αδερφό της και γνωρίζοντας ότι ο αδερφός της αποζητούσε την αθανασία έψαξε και του βρήκε το αθάνατο νερό, όμως όταν γέμισε τα ποτήρια τους θέλοντας να του το δώσει στα κρυφά, ο μεγαλέξαντρος από λάθος - ή από παράβλεψη της μοίρας - ήπιε το δικό της, τη συνέχεια την ξέρετε…μας παραμυθιάζει ο Γιώργος,

Κι αφηνόμαστε πρόθυμα στα χέρια του…

Έρως. Θέρος. Πόνος.

Τι πάει αν πει ήρθε ο καιρός του θερισμού;

Το καπέλο μου μόλις που χορτάριασε

Bashô

Για μας τους μεσόγειους φτάνει η στιγμή που νιώθουμε ότι το καλοκαίρι έχει φτάσει. Είτε με τη μορφή μιας οσφρητικής ανάμνησης γεμάτης αρμύρα και πευκοδάσος, είτε με τη μορφή μιας μικρής οφθαλμαπάτης στα παιχνιδίσματα του ήλιου καθώς περπατάς στ' αναμμένα πλακόστρωτα της πόλης. Είναι από εκείνες τις στιγμές που μας ξεπερνούν, αλλά δεν χάνονται, μόνο μας σημαδεύουν, κάθε χρονιά πιο δραματικά και πιο απελπισμένα.

My precious*

Αυτό που δεν είχε καταλάβει ο Φρίντμαν είναι ότι η φύση είναι ισοπεδωτική. Πιο κομμουνιστική κι απ τον Λένιν, πιο μονοκόμματη κι από τον βαρετότερο Κνίτη. Πιο δυνατή, αυτορυθμιζόμενη κι ανεξάρτητη απ' την πιο ελεύθερη αγορά. Αν στρέψεις το βλέμμα στο ηλιοβασίλεμα, το ίδιο θ’ αντικρίσεις απ την πανάκριβη  βεράντα της Καλδέρας, το ίδιο κι αν ανακαθίσεις στον υπνόσακό σου. Καταντά προκλητικό και σκανδαλώδες.

Αλλά βέβαια, δεν τη λες και βαρετή τη δημιουργό μας. Μάλλον χιουμορίστρια. Κάπου χαμογελάει και ίσως και να ξεκαρδίζεται βλέποντας μας να σκοτωνόμαστε –μεταφορικά κι ακριβολογώντας- για μεγαλύτερα αυτοκίνητα, μεγαλύτερα σπίτια, μεγαλύτερα διαμάντια, μεγαλύτερα μερίδια αγοράς, μεγαλύτερα μέλη και μακρύτερα μόρια, την ίδια ώρα που έργα τέχνης σαν αυτό…

… διατίθενται δωρεάν. Έτσι απλά και κατάμουτρα. 

Παίζουν κρυφτό, μας κλείνουν το μάτι, ερωτοτροπούν, βυθίζονται, ημερεύουν κι άμα τύχει μας γκρεμίζουν και μας εξαφανίζουν, αδιαφορώντας τόσο μα τόσο πολύ για το πόσο σπουδαίοι, πλούσιοι, μπαντίρηδες, μίζεροι, όμορφοι, άσχημοι ή σοφοί είμαστε.

Οι φωτογραφίες είναι το Λεωνίδα και τοποθετήθηκαν στη σειρά για ένα αφιέρωμα που δεν έγινε ποτέ.

*(που έλεγε και το ταλαίπωρο το Γκόλουμ στο αντικείμενο του έρωτά του, ένα δαχτυλίδι εξουσίας)

Αφλογιστία

Λέξεις, φράσεις, σκέψεις, συνωστίζονται στην έξοδο του μυαλού –αν το στόμα ή το πληκτρολόγιο μετράνε για πόρτες- σαν πρόσφυγες ή σαν τα αγχωμένα σπερματοζωάρια του Woody Allen. Και κάπου εκεί ποδοπατούνται και σιωπούν. Ούτε μια κουβέντα δεν αποτυπώνεται, ούτε ένας σημαντικός λογισμός. Και η συμφόρηση μετατρέπεται σε βάλτο ή σε σούπα. Δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορώ να γράψω. Μόνο ασφυκτιώ, μόνο ονειρεύομαι θάλασσες κι ας ξέρω πως δεν μπορούν να με κρατήσουν. Μα δεν θέλω να σκέφτομαι το μετά.

«Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον· ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς.»

Είναι αρκετές οι κακίες της μέρας. Και οι βλακείες και οι παραλογισμοί. Τέλος δεν έχουν.  Μα έλα που το αύριο κουρνιάζει δίπλα μου. Έλα που με κοιτάει όλο εμπιστοσύνη όταν αναζητεί επιβεβαίωση στο αδιάλειπτο: «Ε, μαμά;». Έλα που αντιλαμβάνεται και εμβαθύνει όλο και περισσότερο με ένα μυαλό χειρουργικό νυστέρι. Έλα, που τώρα είναι ανοιχτό το παράθυρο της επικοινωνίας μας κι αν δεν του κουβεντιάσω λόγια αξιόπιστα, θα σφαλίσει. Μα, τι να πω; Ποια αλήθεια γνωρίζω;

Λοιπόν, τέρμα. Η μαμά δεν έχει απαντήσεις. Μόνο ανεπαρκείς αγκαλιές.

(Πόσο μάλλον η μπλόγκερ)

Δεν θέλω να ξέρω

Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που η ιδέα τους για ένα ικανοποιητικό μέλλον είναι στην πραγματικότητα μια επιστροφή στο εξιδανικευμένο παρελθόν

Ρόμπερτσον Ντέηβις

Το πόσος κόσμος απεργεί, το πόσοι θα κατέβουν στις συγκεντρώσεις το ψυχανεμίζομαι από την ατμόσφαιρα μόλις ξυπνήσω το πρωί. Από τους ελάχιστους θορύβους και τις λιγότερες φωνές στη γειτονιά, που υποδηλώνουν αργία ή απεργία. Κι όταν αρχίσουν οι οικιακές ή κηπευτικές εργασίες, να σέρνονται τα τρόλεϋ της λαϊκής, επιβεβαιώνω ότι είναι απεργία. Γιατί τότε προκύπτουν όλες οι δουλειές στο σπίτι. Δεν θέλουν να ξέρουν τι συμβαίνει πέρα από το σπιτικό τους. Πετάνε τα σκουπίδια στο σκουπιδοτενεκέ του γείτονα, γιατί ο δικός τους πρέπει να παραμείνει καθαρός. Κι όσο πιο μιαρά τα σκουπίδια, τόσο πιο μακριά τα μεταφέρουν. Ας τα βρει ο δήμος. Αν  όχι, ίσως και να βρουν χρόνο για να διαμαρτυρηθούν στη συνέχεια. Δεν θέλω να ξέρω ποιος και πως θα τα μαζέψει όμως, ή που θα πάνε.

Το ποσοστό συμμετοχής στην απεργία που σχηματίζεται μέσα στο μυαλό μου το επιβεβαιώνει η λειτουργία του ταχυδρομείου της γειτονιάς. Δεν απεργείτε, ρωτάω. Άλλα καταστήματα μπορεί, ναι, εμείς εδώ όχι. Έχετε ιδιωτικοποιηθεί και φοβάστε; Όχι, ακόμη στο ενιαίο δημόσιο είμαστε.