"Μάρτυρας του εαυτού μου"

"I held you, in peace

Everything was in place, and you

You sang to me, so quietly

You sang to me, so quietly

In the moonlight, I see you prone

In the moonlight, you turn into a blue dove

I thank you for the hope you gave me

I thank you for the hope..."
Sigur Rós - Svo Hljótt

'Ασπρα σεντόνια. Κόκκινοι λεκέδες. Όταν τα στριφογυρίζω μοιάζουν με νυφικά δεσμά. Μόνο που εγώ ποτέ δεν παντρεύτηκα. Μόνη μου ζω. Μόνη μου ζούσα. Μέχρι που σκόνταψα κουβαλώντας τις σακούλες από το σουπερμάρκετ.

Άνθρωπος στη θάλασσα

«Ενημερώνουμε το επιβατικό κοινό, ότι η κυκλοφορία των συρμών έχει προσωρινά διακοπεί μεταξύ Ταύρου και Ομόνοιας λόγω εισόδου ατόμου στις γραμμές.»

Ώστε γι αυτό έχει τόσο κόσμο στην αποβάθρα, Παρασκευή βράδυ. Δεν είναι που ξεπεράσαμε τα δύσκολα κι άρχισαν πάλι οι Έλληνες να βγαίνουν. Το τραίνο έρχεται αλλά θα μας πάει μόνο ως την Ομόνοια. Κοιταζόμαστε όλοι μ’ ανησυχία. Ένας άνθρωπος στις γραμμές του τραίνου; Αν και στην ανακοίνωση μίλησαν για άτομο. Ναι, δεν μ’ αρέσει ν’ αποκαλούν τους ανθρώπους άτομα. Δεν είμαστε άτμητοι. Δεν είμαστε σε καμιά περίπτωση η ελάχιστη μονάδα συμπαγούς ύλης. Ειδικά όταν φτάνουμε να εισερχόμαστε στις γραμμές   του τραίνου, μπορούμε να γίνουμε χίλια κομμάτια. Μπορεί να ήμαστε χίλια κομμάτια πριν καν πατήσουμε στα ηλεκτροφόρα σίδερα. Αν ήμαστε σε καράβι, θα λέγαμε «άνθρωπος στη θάλασσα», όχι άτομο στη θάλασσα.

Οι συνεπιβάτες μου είναι τρομαγμένοι. Σκέφτονται πως  άλλος ένας από μας διαμελίστηκε απ’ το τραίνο που ξεπρόβαλε στην άκρη του τούνελ, αντί για το φως που αναμέναμε. Κι αν δεν ήταν ένας από εμάς; Ένας από μας τους ταπεινωμένους, τους ευρισκόμενους στη μέση της κλίμακας της εξαθλίωσης; Κι αν ήταν ένας απ’ τους άλλους, σκέφτομαι. Ένας άνθρωπος –όχι, όχι άτομο- που την είχε ήδη κατέβει την σκάλα κι επειδή εμείς στεκόμαστε λίγο παραπάνω, τον βλέπουμε σαν άλλο είδος και σε καμιά περίπτωση σαν το αυριανό μας εγώ. Αν ήταν το φάντασμα των μελλοντικών μας Χριστουγέννων;

Γρήγορα τα βλέμματα αλλάζουν. Απ’ την ανησυχία για την ιστορία και την τύχη του πιθανού αυτόχειρα γυρνάνε στην ανησυχία για τη χάραξη νέας διαδρομής. Σχέδια ανταλλάσσονται. Θα κατέβουμε Ομόνοια, θα πάρουμε το λεωφορείο –όχι το μετρό!- Όχι, θα κατέβουμε Αττική. Πρέπει να περάσουμε το τμήμα της διαδρομής Ομόνοια-Ταύρος. Πρέπει να περάσουμε το τμήμα της διαδρομής του ατυχήματος. Το ατύχημα το έχουμε προσπεράσει ήδη. Ήταν περαστικό το φάντασμα. Θα το σκεφτούμε ίσως αργότερα, που δεν θα είναι βράδυ Παρασκευής. Ίσως όμως και όχι. Ίσως να μη ξεχάσαμε τόσο γρήγορα το  «άτομο», γιατί προσέχουμε ο ένας τις αντιδράσεις του άλλου. Ή έτσι μου φαίνεται. Κοιταζόμαστε , νομίζω, λίγο στα μάτια. Μια κοπέλα ανακαλύπτει μια ηλικιωμένη κυρία και της προσφέρει τη θέση της. Συνάδερφοι που μόλις σχόλασαν και ταξίδευαν σιωπηλά στο σπίτι, πιάνουν κουβέντα. Χαμογελούν. Είναι Παρασκευή βράδυ κι εγώ σκέφτομαι πως θα κοιτάξω αργότερα στις ειδήσεις. Τώρα πάω να συναντήσω τους φίλους μου. Τα φυλαχτά μου απ’ τα τραίνα.

Πτήσεις Ι

Τελείωσες. Γυρίζεις πίσω. Έκανες όλα όσα έπρεπε, αντιμετώπισες ό,τι σε απασχολούσε, κατατρόπωσες αυτά που σε ταλαιπωρούσαν, τα τύλιξες όλα σε μια κόλλα χαρτί και τα έκλεισες προσεκτικά στο συρτάρι. Σηκώθηκες κι έφυγες. Αρχίζεις να το νοιώθεις καθώς απογειώνεσαι. Ανάταση. Αναγωγή. Αναθεώρηση.  Αναζητάς το θεό σου εκεί ψηλά. Κι αναρωτιέσαι αν η φυσική σου κατάσταση είναι να πετάς. Μεθάς εύκολα σε υποπίεση-κάθε τι έχει και την επιστημονική του εξήγηση, αυτή των ορθολογιστών και των πραγματιστών. Μόνο που εσένα αυτό δεν σε καλύπτει, γιατί ξέρεις όταν είσαι ερωτευμένος μεθάς εύκολα, όταν είσαι κουρασμένος μεθάς εύκολα, όταν είσαι στενοχωρημένος μεθάς εύκολα. Εν ολίγοις πάντα μεθυσμένος είσαι. Άνω-κάτω το στομάχι σου κι εσύ αφήνεσαι. Αναδιανομή. Αναδιάταξη. Αναπόληση. Αναζητάς τη γνώριμη μορφή της. Αυτή που σε αναστατώνει και σε ανακαταλαμβάνει. Και γεμίζει τα όνειρά σου ξανά και ξανά, ομορφαίνει το μέλλον σου, αυτό τουλάχιστον που βλέπεις πίσω από το επτασφράγιστο παράθυρο. Θέλεις να πνιγείς μέσα σε ροζ συννεφάκια, να βυθιστείς και να χαθείς μέσα της. Ενώ κοιτάς τον αέρα που υγροποιείται πίσω στο τζάμι. Καμιά μυρωδιά, μόνο δάκρυα που παγώνουν πριν καλά-καλά αναβλύσουν. 

Κοιτάς κάτω και το μυαλό σου μουδιάζει. Βλέπεις τις ψυχές που εγκαταλείπουν τη γη και αναρτώνται στο επέκεινα. Θέλεις να πετάξεις μαζί τους γιατί φοβάσαι να περπατήσεις πια στη γη. Μετακινείσαι. Μεταφέρεσαι. Ανάμεσα σε δύο πόλεις, ανάμεσα σε δύο όχθες, κι αποκάτω γκρεμός, μπρος ή πίσω, όπως και να γίνει θα πέσεις. Γιαυτό είναι καλύτερα να μάθεις να πετάς. Αναζητάς τη διέξοδο, τη διαφυγή, προετοιμάζεις προσεκτικά τη στιγμή που θα συμβεί. Να κρυφτείς πίσω από τα πρέπει με τα θέλω σου προτεταμένα. Ρωγμή στην πραγματικότητα, που γεμίζει με αέρα. Να καταφέρεις να αναπνεύσεις, να ανασάνεις ξανά, να παλέψεις την αναβλητικότητα, να συναντήσεις τις δυνατότητές σου, αναπόσπαστο κομμάτι της ολότητάς σου. Ανασύνταξη. Ανάδραση. Ανάνηψη.

Κι έπειτα προσγειώνεσαι, προσαρμόζεσαι, προσανατολίζεσαι, προσλαμβάνεις, προσβλέπεις, προσμένεις,

προς το παρόν…

Μια απορία

Διάβασα ένα ποστ μιας κάποιας ψιλικατζούς. Δεν την ήξερα (και καλά έκανα). Την έμαθα από την εκπομπή του Βυτίου στο radiobubble. Δεν σε στέλνω να τη διαβάσεις από δω, γιατί :

α) δεν λέει τίποτα περισσότερο απ’ όσα μπορείς ν’ ακούσεις κάθε μέρα στα δελτία ειδήσεων σχετικά με το πόσο κακό πράγμα είναι οι απεργίες και πόσο διεφθαρμένοι οι απεργοί και

β) δεν θέλω η όποια ψιλικατζού να βλέπει λινκ από αυτό εδώ το μπλογκ. Δεν θέλω να μεταφράσει το σύνδεσμο σε ψήφο.

Αν, όμως τρώγεσαι να τη διαβάσεις, ο δρόμος είναι ανοιχτός και το google πάντα στη θέση του.

Το εν λόγω ποστ -και όχι μόνο αυτό, σκίζει τα ρούχα του για τους προνομιούχους απεργούς των ΜΜΜ που εμπόδισαν την πτωχή μικρομαμά –ιδιωτική υπάλληλο-ψιλικατζού να θηλάσει το μωρό της και την υποχρέωσαν να ξοδέψει σε ταξί το πενιχρό της εισόδημα. Για το λόγο αυτό κηρύσσει εμφύλιο (το ‘χουμε χάσει τελείως) στους δημόσιους υπάλληλους. Ας αντιπαρέλθουμε το γεγονός πως αθλίως αμειβόμενες μικρομαμάδες που θηλάζουν και χρησιμοποιούν ΜΜΜ συναντώνται και στο δημόσιο τομέα. Ας μην αναλύσουμε το γεγονός πως αναμάρτητοι και άγγελοι κατοικούν μόνο στον Παράδεισο και μετά την εωσφορική πτώση, σταμάτησαν να έχουν αιτήματα. Ας παραβλέψουμε –για την ώρα- και το γεγονός πως η απόφαση επιστράτευσης-επίταξης είναι παράνομη μια και η απεργία δεν απειλούσε τη δημόσια υγεία. Ας μην μιλήσουμε ακόμα για το δικαίωμα της απεργίας που ποινικοποιείται και αφαιρείται από το σύνολο των εργαζομένων.
Μια ερώτηση μόνο θέλω να κάνω:

Eγώ, εσύ κι ο ξένος

Φίλη. Ναι, φίλη αγαπημένη. Μου έστειλε το παρακάτω e-mail, το οποίο τιτλοφόρησε: «Δυστυχώς, η πικρή αλήθεια»:

ΗΡΘΕ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΟΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΟΥΣΕ
ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΩ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΗΡΩ.
ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ ΠΟΙΟΝ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΔΗΛΩΣΩ,
ΑΦΟΥ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: "ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΗΡΕΙΤΕ"
ΑΠΑΝΤΗΣΑ ΤΑ ΕΞΗΣ:
-500.000 ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.
-1.500.000 ΑΝΕΡΓΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ 500.000 ΜΕ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ.
-100.000 ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ, ΠΟΥΦΙΛΟΞΕΝΟΥΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ.
-ΤΗ ΜΙΣΗ ΑΛΒΑΝΙΑ, ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ. ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ.
-ΚΑΙ, ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ, ΤΟΥΣ ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΥΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ.

ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑ ΚΑΠΟΙΟΝ????