Δευτέρα 27 Μαΐου 2013

Πιλάτε μου!

Σήμερα το πρωί στο λεωφορείο για τη δουλειά, καθώς λαγοκοιμόμουν (ναι ξέρω. Μόνο εγώ κι ο λαγός το παθαίνουμε αυτό), κάποιοι συζητούσαν για ψαρέματα. Άκουγα για δίχτυα και βάρκες και κουπιά. Για χαρές και κωλοχτύπες που μοιάζουνε σαν τις βαριές γυναίκες αυτές που φτιάχνουν με τα χέρια τους αγγέλους. Δική τους η παρωμοίωση και δεν σας λέω τι ψηφίζουν. Κι ενώ μιλούσαν, σαν να με χτύπησε τ’ αεράκι, σαν να μου ‘ρθαν κάτι σταγόνες από κουπιά βυθισμένα στο κύμα. Στο κύμα όπου θα ‘θελα κι εμένα να πετάγανε κι ας πάγωνα κι ας μου κοβόντανε η ανάσα. Θα ‘χα ν ‘αναπνεύσω μετά.
Άντε να  μην ονειρευτείς ψάρια. Λαχτάρα σημαίνουν, έλεγε η μητέρα. Ναι. Σιγά μην περίμενα τη μουρμούρα να μου μουρμουρίσει τα νέα, που τη λες και λιγόλογο πλάσμα.
Κι επειδή θέλω χιλιόμετρα και χιλιόμετρα να φτάσω στο γραφείο, δώστου να ονειρεύομαι καράβια. Στη μέση του πελάγου να φυσάει, να κουνάει κι εγώ να βλέπω το νησί να μακραίνει,  να μικραίνει αντί να πλησιάζει. Ν’ αναρωτιέμαι τι σισύφειο, τι ανάποδο ταξίδι είναι τούτο; Λες και δεν ξέρω γιατί φεύγει η στεριά. Λες και δεν ξέρει ο ύπνος καλύτερα.
Ένα περίεργο πράγμα όμως. Μόλις φτάνω, εμφανίζεται ο καλός συνάδερφος και μου ανακοινώνει ότι επιτέλους η εταιρεία βρήκε λεφτά για σαπούνι. Για σκοινί κουβέντα. Έτσι τώρα, στις τουαλέτες μπορούμε να πλένουμε τα χέρια μας με μοσχοσάπουνο ίδιο μ’ αυτό του Σούπερ Φέρυ. Και κοίτα τον που μιλάει, φέρνει τις παλάμες κολλητά στο πρόσωπο, ανασαίνει βαθιά, γαληνεύει, κλείνει τα μάτια και χαμογελάει.
Ας νίψουμε λοιπόν τα χέρια μας.
(Γλυκιέ μου Πόντιε, πόσο μ' αρέσεις κι ας ήσουν χλιαρούλης.)

Παρασκευή 24 Μαΐου 2013

Πρότζεκτ: Ψυττάλεια ή Ψυτάλλεια ή Psytalia


Έχω καλομάθει στις ιδιοκατασκευές. Στα δημιουργικά ξεσπάσματα που διυλίζουν τους καφέ φακέλους και τα γκρίζα μας γραφεία. Έχω συνηθίσει στη γλύκα της προσωπικής αφιέρωσης. Δεν πιστεύω σε όσους ο χρόνος μετράει. Αποζητώ λίγη πίστη στον άνθρωπο. Στο δόσιμο και στο πάρσιμο. Εκεί που οι λέξεις μετράνε όσο και οι πράξεις.
Η ιδέα της Ψυττάλειας μου καρφώθηκε ως ιδιαίτερα ελκυστική. Οσφραίνομαι τους καταλύτες ανθρώπινων αντιδράσεων.
Εκεί που σκέφτομαι να πάω, πας.
Δυσκολεύτηκα στην εξεύρεση βιβλίου για ανακύκλωση. Τα βιβλία μου, όπως και τα κουζινικά μου, τα αγαπώ· θέλω να τα μοιράζομαι, να τα ανταλλάσσω, να τα δανείζω, να τα χρησιμοποιώ, να τα απολαμβάνω. Δύσκολα τα χαρίζω, κάπως καλύτερα αισθάνομαι όταν, για αγαθό σκοπό, τα δωρίζω. Από τη άλλη, έχω αποδεχτεί την ανάγκη της ανακύκλωσης και εκτιμώ την αξία της επανεφεύρεσης. Στο χαρμάνι μετράει η ουσία.
προεπεξεργασία...απομάκρυνση των βαρέων στερεών, απολύμανση εσχάρωση, εξάμμωση, απόσμηση...ενεργός ιλύς...προχωρημένη δευτεροβάθμια βιολογική επεξεργασία...δεξαμενές τελικής καθίζησης
Στο βρώμικο πόλεμο των σκουπιδιών και των απορρίψεων ξεφυτρώνει μια συμφιλιωτική ιδέα. Η χειρωνακτική αξία της ποίησης.


Κι έτσι έχω στα χέρια μου το χειροτεχνημένο μονότυπο #33. Ονειρικό αλλά επίγειο. Με φτερά και ψάρια. Με αγάπες και ναυάγια. Γράμματα στην άμμο. Λέξεις που στριμώχνονται. Φιγούρες που κινούνται σε νησί ακατοίκητο. Ένθετα κομψευόμενα ποιήματα. Κολλάζ από επίπλαστες μνήμες και χειρόπλαστες απεικονίσεις. Τέχνη ζυμωμένη με αλάτι και σεβντά. Η ομορφιά του χειροποίητου.
Και το σημαντικότερο, απέκτησα ένα κλειδί. Παλιό, σκουριασμένο, ως όφειλε να είναι το κλειδί μιας ξεχασμένης εποχής. Η πρόσβαση σε έναν κόσμο που παράγει και αναπαράγεται. Σε μηχανές που έχουν σταματήσει στο χρόνο και σε καινούργιες υπερ-παραγωγικές που συνεχίζουν το έργο τους.
Των αναζητήσεων και των αναπαραστάσεων.Των αναμνήσεων και των αναπαλαιώσεων.Των αναθεμελιώσεων και των ανοικοδομήσεων.
Απέστειλα το Κονσέρτο του Κανταρέ. Ήθελα να το ξεφορτωθώ. Δεν το τελείωσα ποτέ κι έχασκε αναιδέστατα πάνω στη βιβλιοθήκη. Μεταμορφώθηκε σε κάτι πανέμορφο, που μυρίζει θάλασσα και στάζει κηρομπογιά. Ίσως τώρα πια, κάποια στιγμή, να θελήσω να το αποκαλύψω και να το διαβάσω.


ΥΓ Προλάβετε-προλάβετε, το πρότζεκτ Ψυττάλεια κρατά έως 30/6 και είναι ασμένως ανταποδοτικό http://psytalia.blogspot.gr/

Πέμπτη 23 Μαΐου 2013

Γαλάζιο και καστανό

Φωτογραφία του Λεωνίδα
Ξύπνησα με το βλέμμα της γιαγιάς της ρωσίδας, κάπου κολλημένο στο πίσω μέρος του κρανίου. Ξεπλυμένα έλεγε τα μάτια της η μαμά. Δεν τη χώνευε καθόλου και πολύ εκνευριζόταν όταν της έλεγαν «η νύφη απώς γεννηθεί, της πεθεράς της μοιάζει». Ζόρι να συμβιώνεις με τις εκνευριστικές αλήθειες των κοινοτοπιών. Τα μάτια της γιαγιάς λοιπόν. Δεν θυμάμαι γιατί ανοίξανε στο  δικό μου οπτικό κέντρο, σήμερα το πρωί. Τα μάτια των βορείων. Όσο στερημένες οι χώρες τους από ανοιχτόκαρδους ουρανούς και χρωματιστές θάλασσες, τόσο φωτεινά τα μάτια των κατοίκων τους. Ν' αντισταθμίζουν όλο το γαλάζιο, το απόν του περιβάλλοντος, μέσα τους. Να φυλάνε όλο το φως στο βλέμμα τους.
Κι έπειτα σκεφτόμουν τα δικά μας μάτια. Τα μεσογειακά. Τα μάτια των Αράβων. Τα μάτια των γυναικών με τις μπούρκες. Τα μάτια της Σοφίας Λώρεν. Τα μάτια των κολλητών. Σκούρα σαν τις σκιές που αναζητούμε το καλοκαίρι. Να καθίσεις κάτω απ’ τα πλατάνια τους, να μεθύσεις με τους φίλους. Να καείς στη φωτιά τους. Να τσιτσιρίσεις σαν θερινή πυρκαγιά.
Ξεπρόβαλε πάλι στη σκέψη η μαμά. Νότια κι όμως ξανθιά και γαλανή. Να μου χαλάει τις θεωρίες με το βαθύ της μπλε. Να μου δείχνει πως οι άνθρωποι πάντα θα βρίσκουν τρόπο να δραπετεύουν απ’ τους κανόνες, τα γονίδια, τις χώρες και τα σύνορα. Κι οι δραπέτες θα κοιτάζουν προς τα πίσω τις φυλακές των σκέψεων και θα τις κοροϊδεύουν.

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

Παλιές ευτυχισμένες στιγμές

Συνάδερφοι επιστρέφουν στο γραφείο μετά από τρίωρη χειρωνακτική εργασία, στους 32°υπό σκιά. Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Συνάδερφος Α: Τι κάνεις;
         (Σημ. Δούλευαν δίπλα-δίπλα)
Συνάδερφος Β: Εξαρτάται. Τι ώρα είναι;
Συνάδερφος Α: Δώδεκα.
         (Σημ. Μία ήταν, αλλά ελάχιστα θα άλλαζαν τα βαθιά νοήματα της συζήτησης)
Συνάδερφος Β: Αργεί ακόμα η σύνταξη...
          (Σημ. κι όμως ήταν μία ώρα πιο κοντά απ' όσο πίστευε)

Κοιτούν και οι δύο ψηλά και κουνάνε τα κεφάλια συμφωνώντας.

Συμπεράσματα:
  1. Ότι φαίνεται παράλογο στον εξωτερικό παρατηρητή, συνεχίζει να είναι παράλογο για τον εσωτερικό παρατηρητή. Αυτό δεν θα μας εμποδίσει να συμφωνήσουμε.
  2. Η συναντίληψη δεν απαιτεί την ύπαρξη αντίληψης.
  3. Η δουλειά στη ζέστη, μπορεί να επιφέρει γαλήνη και συμπτώματα μέθης.
  4. Η αποβλάκωση ενισχύει την Ομόνοια. (Πιθανόν και το Σύνταγμα)
  5. Όταν κρυφακούς συναδέρφους, όλο και κάποια ανοησία θα πάρει τ' αυτί σου.
  6. Μην περιμένετε να πάρετε σύνταξη.

Τετάρτη 15 Μαΐου 2013

Δεν θέλω άλλη μία βαρετή σχολική χρονιά

Παρακολουθώ αυτές τις μέρες το θέμα της απεργίας των καθηγητών, τη στάση της κυβέρνησης, τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω μου. Επιπλέον, δέχομαι τις ερωτήσεις των παιδιών.
Ο μικρός θα δώσει πρώτη φορά εξετάσεις (1η γυμνασίου) κι έχει τις απορίες του.
-          Μαμά, τι είναι ο ΣΕΒ;
-          Ο σύλλογος ελλήνων βιομηχάνων.
-          Και γιατί πήγε ο Τσίπρας στους βιομήχανους;
-          Έλα ντε.
-          Και γιατί οι βιομήχανοι λένε για την απεργία των καθηγητών; Στέλνουν τα παιδιά τους στο δημόσιο;
-          Τσου
-          Και γιατί απεργούν οι καθηγητές πάνω στις εξετάσεις μου; Γιατί δεν περιμένουν να τελειώσω πρώτα;
-          Γιατί αγάπη μου, απεργίες που δεν εκβιάζουν είναι άχρηστες.
-          Μα γιατί να μ’ εκβιάσουν; Δεν ψηφίζω. Δεν πήρα εγώ καμιά απόφαση  που να τους επηρεάζει. Άδικο δεν είναι;