Το πιγκουϊνάκι

Δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο που να υποστηρίζει την άποψη ότι η ζωή είναι σοβαρή

(αγνώστου)

Στη δουλεια γελάμε, εμείς οι τρεις γελάμε πολύ, πάνω από το μέσο όρο για την ηλικία μας-οι μέσοι όροι δεν μας ικανοποιούν, εκτός αν είμαστε σε εξελόφυλλο, κυρίως γελάμε εμείς οι τρεις, οι διαφορετικοί, αλλά ίδιοι στα γέλια, από κοντινές ηλικίες και πόλεις, από διαφορετικά πόστα και θέσεις, με παρόμοιες ματιές και προτιμήσεις, εμείς οι τρεις μόνο, λολ και πάλι λολ, είναι που έχουμε βρει ο ένας τον άλλον και αντέχουμε τη δουλεια, είναι που η καθημερινότητα μας χωράει επειδή την ξεγελάμε, κάθε μέρα, ανελλιπώς,

Στο διάλλειμα καθόμαστε στο καπνιστήριο, οι τρεις σε παράταξη, περνάμε ο ένας στον άλλο τον αναπτήρα, σαν τσιγαριλίκι που μοιραζόμαστε, και μετά ο ένας σηκώνεται κι αγορεύει - όταν είναι πιεσμένος, η άλλη σκύβει τους ώμους- όταν στενοχωριέται, κι εγώ προσπαθώ να μιλήσω κομπιάζοντας - όταν έχω πολλά στο κεφάλι μου, και ξάφνου, μια εξωστρέφεια που συμβαίνει, κάποιος πετά μια λέξη-βολίδα, η άλλη κάνει ένα μορφασμό, κι αρχίζουμε να γελάμε, γάργαρα, σπαρταριστά, μέχρι δακρύων, σταματήστε θα μας βγει σε κακό, κάθε μέρα η ίδια απειλή, ενώ βαθιά μέσα μας το ξέρουμε το’χουμε νικήσει το κακό, το’χουμε κάνει κομματάκια, κι έτσι το αντέχουμε σαν έρθει εκείνο να μας βρει…

Και τις βαρετές μέρες της δουλειας, στο χώρο του αναπόδραστου ξεκαρδιζόμαστε με βόμβες χαράς, που πυρπολούν τις αγωνίες μας, διώχνουν τις έγνοιες μας και σμπαραλιάζουν τα πρέπει μας,

σε πείσμα των αγνωμόνων, των παρακαθήμενων, των επικοινωνιακών, των λοιδωρούντων, των εαυτούληδων, των σίγουρων, των ξερόλων, των έχω-πλατη, των κρυαδοσαχλαμαράκηδων, των άκριτων, των δήθεν…

Κι όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, κι η ζωή δεν είναι πια αστεία, τότε ο άλλος ξεδιπλώνει τη φαντασία του κι εφευρίσκει ιστοριούλες, που σε γαργαλούν να τις ακούσεις, και φτιάχνει installations, έτσι τα λέμε βγάζοντας γλώσσα στην καλλιτεχνίζουσα σοβαροφάνεια, θα σε εκθέσω κάποτε τον απειλώ…

Και κάθε μέρα, αιώνες τώρα, όταν γυρίζω σπίτι,  βρίσκω ένα αντικείμενο από το γραφείο, προσεκτικά βαλμένο στην τσάντα μου, ανέμελα κρυμμένο, και κάθε φορά τσαντίζομαι, αλλά πάντα χαμογελάω…

Παλιές ευτυχισμένες στιγμές

Συνάδερφοι επιστρέφουν στο γραφείο μετά από τρίωρη χειρωνακτική εργασία, στους 32°υπό σκιά. Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Συνάδερφος Α: Τι κάνεις;
         (Σημ. Δούλευαν δίπλα-δίπλα)
Συνάδερφος Β: Εξαρτάται. Τι ώρα είναι;
Συνάδερφος Α: Δώδεκα.
         (Σημ. Μία ήταν, αλλά ελάχιστα θα άλλαζαν τα βαθιά νοήματα της συζήτησης)
Συνάδερφος Β: Αργεί ακόμα η σύνταξη...
          (Σημ. κι όμως ήταν μία ώρα πιο κοντά απ' όσο πίστευε)

Κοιτούν και οι δύο ψηλά και κουνάνε τα κεφάλια συμφωνώντας.

Συμπεράσματα:

1. Ότι φαίνεται παράλογο στον εξωτερικό παρατηρητή, συνεχίζει να είναι παράλογο για τον εσωτερικό παρατηρητή. Αυτό δεν θα μας εμποδίσει να συμφωνήσουμε.
2. Η συναντίληψη δεν απαιτεί την ύπαρξη αντίληψης.
3. Η δουλειά στη ζέστη, μπορεί να επιφέρει γαλήνη και συμπτώματα μέθης.
4. Η αποβλάκωση ενισχύει την Ομόνοια. (Πιθανόν και το Σύνταγμα)
5. Όταν κρυφακούς συναδέρφους, όλο και κάποια ανοησία θα πάρει τ' αυτί σου.
6. Μην περιμένετε να πάρετε σύνταξη.