Τρίτη 14 Μαΐου 2013

Γουφ


Πρωί στην Κηφισίας, με μισόκλειστα μάτια περιμένω το λεωφορείο. Ένας κοπριτάκος με βλέμμα παιδιού –όπως όλα τα σκυλιά- ουρά αεικίνητη, και φωνή αμετανόητου καπνιστή, γαυγίζει τ’ αυτοκίνητα που τρέχουν με χίλια. Είναι πολύ νωρίς, ο δρόμος άδειος κι οι νυσταγμένοι οδηγοί παραβιάζουν τα κόκκινα και τη στοιχειώδη λογική. Εδώ που κανείς δεν ασχολείται με την τήρηση κανόνων, είναι τόσο απλό να πατήσουν ένα σκύλο και να νοιαστούν μόνο για τη λακκούβα στη λαμαρίνα.
Ανίδεος αυτός, τρέμει από συγκίνηση. Ρόδες. Κι άλλες ρόδες. Γαβ και γουφ. Έξαψη και δώστου κουνήματα της ουράς. Νοιώθει δυνατός. Νομίζει, μπορεί να επιβληθεί στ’ αμάξια κι απολαμβάνει την ψευδαίσθηση.
Βρίσκεται όμως, σε μια κάποια ετοιμότητα. Αμυδρή αίσθηση κινδύνου. Ζυγίζεται και βηματίζει πίσω πριν ξαναχυθεί στη μάχη που νομίζει πως μπορεί να κερδίσει.
Ανησυχώ πολύ γι αυτόν. Μου θυμίζει τόσο πολύ εμάς. Κάποιους από μας. Που νομίζουμε ότι μπορούμε να γαβγίσουμε. Που μας περνάει απ’ το μυαλό ότι μπορούμε να νικήσουμε. Κι ενώ τη μυριζόμαστε τη δουλειά, συνεχίζουμε. Και γι αυτό μας αγαπάω. Και μας και τον σκύλο.

Κυριακή 12 Μαΐου 2013

Ω, Μητέρα!


Heidi J. Moore
Ναι, δεν είναι εύκολη η μητρότητα. Τα έχει πει περίφημα η ξωτικιά μου φίλη εδώ . Είμαστε ατελείς και στραβά αρμενίζουμε τα παιδιά  κι ας μας έρχονται σε συσκευασία δώρου: δέρμα αφρός, τεράστια μάτια, μάγουλα για φίλημα-τσίμπημα-ζούληγμα , μυρωδιά αγγέλου (ναι, όταν τα πλένουμε, αλλά ποιος ενήλικας μυρίζει έτσι;). Η φύση προνόησε ώστε τα μωρά να είναι εύκολα αγαπήσιμα. Για ν’ αντέξουμε την κούραση,  τα  ξενύχτια, τις  λαχτάρες και την παρακολούθηση των ακροβατικών τους. Των κυριολεκτικών στην αρχή, των πιο επικίνδυνων αργότερα. Κυρίως ν’ αντέξουμε τη δική μας ενηλικίωση, το σισύφειο μαρτύριο μας.
Οι μανάδες (κι οι πατεράδες συνήθως) δίνουν. Γι αυτό και γιορτάζουμε τη γιορτή της μητέρας. Αλλά οι γονείς λαμβάνουν την ανταμοιβή τους.  Χαμόγελα, αγκαλιές, σκέψεις, λόγια, άδολες και δόλιες προσφορές. Τόσα δώρα, με ή χωρίς γιορτή.

Μόνο που όλοι εμείς οι γονείς των αξιολάτρευτων πιτσιρικιών, είμαστε ολίγον γιαλαντζί. Για τα ευκολάκια.

Πέμπτη 9 Μαΐου 2013

Το σπίτι με τ' αγκάθια


Στέκεται στην ανηφοριά και μας κοιτάει με βλέμμα πονεμένο. Με πόνο βουβό. Το αντικρύζεις μόνο ανεβαίνοντας, λες και πρωτίστως στον κάματο οφείλεις να συλλογάσαι. Έτσι το κοιτάζω κάθε φορά που ανηφορίζω για το σπίτι και, κάθε φορά, με πληγώνει. Με πληγώνει που πληγώνεται. Φαντάζει τρομαγμένο και δείχνει τρομακτικό. Είναι απελπισμένο και αποπνέει απελπισία. Τι είδους αμαρτίες πληρώνει και ποιος άραγε θα βρεθεί να τις ξεπληρώσει; Σε ποιανού τον οίκο έχει πέσει τόση απόγνωση; Ποια καταραμένη οικογένεια έζησε σε αυτό το σπίτι; Τι ιερόσυλο τέρας έχει θρέψει;
Και το ηλεκτροφόρο καλώδιο, δαμόκλειος σπάθη σε αναμονή. Ακόμη κι αυτό απειλητικό. Να μην πλησιάζεις.
Όλοι βγάζουμε αγκάθια, μερικοί ευκολότερα. Ιδίως μετά την πληγή. Ξαφνικά, στη θέση της φυτρώνει ένα αγκάθι. Κι όσο την ξύνεις, αυτό μεγαλώνει. Κι η ίαση επίπονη. Απαιτεί βοτάνια ανθρώπινα, σπάνια κι όμως προσιτά. Κάποιοι βρίσκουν τη διέξοδο. Γράφουμε για να απομακρύνουμε τ'αγκάθια της καθημερινότητας, λέει η Νέφωσις. Εσύ όμως πάλι κοιτάς τις πληγές σου που έχουν κακοφορμίσει. Τις άφησες απαίδευτες. Και τ'αγκάθια έχουν χτίσει την ασπίδα σου. Μαθαίνεις να ζεις μαζί της. Να κοιμάσαι μαζί της. Να σε σκεπάζει και να σε νανουρίζει. Κ έτσι μεγαλώνεις, απομονωμένος. Σαν το σπίτι με τ' αγκάθια. Τα φροντίζει ο ήλιος. Σε φροντίζει το φως. Ξυπνάς την ανατολή και συστέλλεσαι με τη δύση. Και περιμένεις τον γενναίο, που θα αποκεφαλίσει τους κάκτους και θα γκρεμίσει τους αγκαθωτούς φράκτες. Που θα ματώσει. Για να φτιάξει το σπιτικό του. Με πάθος και αγάπη.

Παρασκευή 3 Μαΐου 2013

Xέρια, ψέματα, θάνατος και μεγάλη Βδομάδα

http://www.mymodernmet.com/profiles/blogs/if-these-old-hands-could-speak
Όσο περνούν τα χρόνια, τα χέρια μου μοιάζουν όλο και περισσότερο με κείνα της μάνας μου. Όσο περνάει ο καιρός, τα χέρια της γίνονται όλο και περισσότερο εκείνη. Τώρα που η μνήμη της ανασύρει ένα παλιό χαμόγελο και μόνο, τα λόγια βγαίνουν σπάνια, όλο πιο ξεθυμασμένα κι ακατανόητα, μόνο τα χέρια παραμένουν εκεί να θυμίζουν δουλειές, χάδια, ζυμώματα, πάρε δώσε, χειραψίες, επίμονα ξεσκονίσματα, ξεφυλλίσματα βιβλίων, τακτοποιήσεις, παραμερίσματα, αγκαλιές. Να, σ΄αυτή τη χαράδρα έχουν πέσει οι μνήμες επαναλήψεων του δημοτικού. Κρατούσε το βιβλίο κοντά στο πρόσωπο γιατί δεν έβλεπε κι αρνιόταν να φορέσει γυαλιά στα υπέροχα μάτια της. Σε κείνες τις ρυτίδες κουλουριάζονται ζουλήγματα πορτοκαλιών στον παλιό στίφτη. Στις παραμορφωμένες αρθρώσεις λουφάζουν αρχαία απορρυπαντικά και πλύσεις ευαίσθητων –σαν ανθρώπινων ψυχών- ρούχων. Τα χέρια έχουν πάρει τη θέση του προσώπου της. Γι αυτό κάθε φορά την κοιτάω στα χέρια και χθες που τα είδα πρησμένα αλαφιάστηκα. «Αρρυθμίες, κακή λειτουργία των νεφρών», είπε ο γιατρός. «Θα της δώσουμε διουρητικά και θα δούμε, αλλά να ξέρεις, στην ηλικία της, έτσι έρχεται.»
Έρχεται λοιπόν. Είναι ήρεμη. Άραγε να ξέρει; Μήπως όταν χάνουν το μυαλό τους σ’ αυτό τον κόσμο, έχουν ξεκινήσει το ταξίδι τους για τον άλλο και τακτοποιούν ήδη τις εκκρεμότητες σε διόδια και τελωνεία;

Τετάρτη 1 Μαΐου 2013

Πρωτομαγιάτικα


Τα φυτά έχουν το χαρακτήρα τους, τις συνήθειές τους, μόνο που εμείς τα ξεχνάμε, όπως λέει και το passionflower εδώ.  Λόγω ημέρας ας κάνουμε μια στάση για να προσέξουμε κάποια από αυτά. Αυτά που τα άνθη τους ακολουθούν τον ημερήσιο ή τον ετήσιο κύκλο του ήλιου. Γιαυτά που γνωρίζω κι επιλέγω να σας πω.
Chrysanthemum segetum 
Για τις αγριομαργαρίτες ή λαζάρους σε μερικά μέρη της πατρίδαςμας.
Άγριες και τρυφερές. Ξεπετιούνται κάθε άνοιξη στους αγρούς και στις άκριες των δρόμων. Ζουν για την άνοιξη μοσχομυρίζοντας απρίλη και πρασινάδα. Ξυπνούν πρωί-πρωί, λαμπυρίζουν κάτω από το μεσημεριάτικο ήλιο, και το βράδυ κλείνουν τα πέταλά τους για να κοιμηθούν. Το καλοκαίρι ξεραίνονται και καίγονται με τ' άλλα ξερόχορτα, για να εμφανιστούν πάλι την επόμενη άνοιξη, μόνες τους, ακάλεστες, πανταχού παρούσες.
Dimorphotheca
Τις διμορφοθήκες, τις γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, γιαυτό και δεν έχουμε το λαϊκό όνομά τους. Την άνοιξη στην πόλη και ομορφαίνουν μπαλκόνια και κήπους. Κρεμαστές ή χαμέρπουσες. Ως εμπορικά προϊόντα βγαίνουν και σε πολλά όμορφα χρώματα. Ανθίζουν την άνοιξη και μαραζώνουν το χειμώνα. Ευαίσθητες στο χάδι. Αποκοιμούνται με τη δύση του ήλιου. Και ξυπνάνε πρωί για να πιάσουν δουλειά: να ομορφύνουν τη μέρα μας.

Μπούζι (μεσημβριάνθεμο) Lampranthus Chrysanthemus
Το σαρκόφυτο αυτό απλώνεται νωχελικά σε παρτέρια και φράκτες. Πολλαπλασιάζεται εύκολα. Το χειμώνα ταλαιπωρείται, ιδίως με την παγωνιά. Την άνοιξη βγάζει μερικά από τα πιο όμορφα ιώδη λουλούδια. Που τα προσέχεις από την ένταση του χρώματος πάνω στο πράσινο ταπέτο. Άνθη αστεράτα, βαθιά ιώδη, μη αρωματικά. Που ανοιγοκλείνουν στο φως της ημέρας.
Δειλινό -  Mirabilis jalapa
Το δειλινό ή νυχτολούλουδο, αναπτύσσεται και ζει μόνο το καλοκαίρι, στα ζεστά κλίματα. Το χειμώνα χάνεται και πάει. Πολλαπλασιάζεται εύκολα με τους σπόρους που παρασέρνει ο αέρας. Μονόχρωμα. Δίχρωμα. Πολύχρωμα. Με άρωμα μεθυστικό που συναγωνίζεται αυτό του αγιοκλίματος ή του αυθεντικού νυχτολούλουδου· που σημαδεύει το ηλιοβασίλεμα στις καλοκαιρινές βεράντες μας. Που ακολουθεί κι αυτό τον ημερήσιο κύκλο του ήλιου και κλείνει τα άνθη και τις ευωδιές του για να κοιμηθεί το βράδυ.
Heliotropium
Και οι ήλιοι, τα ηλιοτρόπια, τα παινεμένα και δοξασμένα από ζωγράφους και ποιητές. Αυτοί που μιμούνται τον ήλιο, που τον ακολουθούν και του γνέφουν. Που τον σέβονται και τον τιμούν γιατί είναι η πηγή της ζωής μας, αυτής εδώ της ταπεινής παρουσίας μας πάνω στη γη που γιορτάζει σήμερα διπλά, την ανάσταση της φύσης και σκύβει το κεφάλι, σεβαστικά σε αυτούς που εξεγέρθηκαν και έδωσαν τη ζωή τους για τα αυτονόητα. Ναι αυτά που δεν προσέχουμε πια. Που τα ξεχνάμε.

Κόκκινο. Βαθύ κόκκινο.