Σεκόγια

Photo by Jonathan Irish (National Geographic)

Χθες, η Μάνα, ένα από τα σκυλάκια που ταΐζει η Ρουμπίνη στη δουλειά, εμφανίστηκε γεμάτη τσιμπούρια. Το τρομαχτικό ήταν πως 2-3 από αυτά -δεν αντεχόταν να τα μετρήσεις με ακρίβεια- ήταν μέσα στο αριστερό της μάτι. Κι ενώ την καταλυπηθήκαμε και κάθε που την κοιτούσαμε, αναφωνούσαμε: αχ, τι έπαθες! Τι έπαθες! η ίδια αντιδρούσε όπως τα υπόλοιπα 7 αδέσποτα. Λες και δεν συνέβαινε τίποτα καινούργιο, τίποτα κακό. Σκεφτόμουν, αν η Μάνα, ήταν άνθρωπος, θα είχε διαταραχθεί η συμπεριφορά της, θα απέκλινε από την κανονικότητα.

Από ποιά κανονικότητα όμως;

Αχάραγα σήμερα το πρωί, στην στάση του λεωφορείου, μας πλησίασε μια μεσήλικη άστεγη. Άλουστα μπερδεμένα μαλλιά, σκυφτό κορμί-καβούκι, βρώμικο μπουφάν, πάνινα παπούτσια, δυο κακοπαθημένες τσάντες-τι κουβαλούν οι άστεγοι; Έψαχε να πιάσει κουβέντα σαν πεινασμένη. Μπορεί νάταν στ' αλήθεια πεινασμένη, αλλά  η ανθρώπινη επαφή της έλειπε περισσότερο. Κι από τον τρόπο που χαμογελούσε σε όλους, η αγκαλιά ήταν αυτό που λαχταρούσε. Δυσκολευόμουν να την κοιτάξω. Το ένα της μάτι μισόκλειστο από κάποια μόλυνση, όπως της Μάνας. Όμως εκείνης πέρα από τη μορφή, είχε κλονιστεί η μέσα της ισορροπία. Ήταν σαφές πως κάτι είχε μετακινηθεί. Ο χόρος, ο χρόνος, μνήμες είχαν διαγραφεί και κάποιες άλλες προβάλονταν σαν τώρα. Βραχυκύκλωμα. Κι ωστόσο ήταν γλυκύτατη. Άρχισε να μου μιλάει, όπως θα μίλαγε μια μητέρα στην διπλανή της στο παγκάκι της παιδικής χαράς. Μάντευε ή προσπαθούσε με αρκετή επιτυχία να μαντέψει ποια δουλειά κάνω, πόσα παιδιά έχω, ότι πρέπει να είναι καλά παιδιά κι αυτό κυρίως μετράει. Δεν τα καταλάβαινα όλα- της λείπανε δόντια και δεν άρθρωνε σωστά, έσπευδα να συμφωνήσω όμως σε ότι κατέληγε ερωτηματικά, έσπευδα να χαμογελάσω από τύψεις που φοβόμουν να την αγκαλιάσω. Μάντευα, μπορεί κι ολότελα λάθος, πως η κανονικότητα της ζωής της διακόπηκε σε μια παιδική χαρά κι έκτοτε έχασε αυτό που εντός μας ορίζουμε κανονικό. Όχι όμως αυτό που θεωρούν οι άλλοι κανονικό. Όχι αυτό. Μπήκα στο λεωφόρειο και την εγκατέλειψα μόνη με τύψεις για την ανθρωποσιχασιά μου και προσπαθώντας να ορίσω την κανονικότητα. Χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Τα πρωινά αποφεύγω να διαβάζω ειδήσεις. Τα κακά νέα είναι ούτως ή άλλως αναπόφευκτα. Πού και πού ρίχνω μια ματιά σ΄αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες του Νational Geographic. Σήμερα χάζευα τα εθνικά πάρκα των ΗΠΑ κι έπεσα σ΄αυτό το συγκλονιστικό δάσος από σεκόγιες. Α, μπράβο, σκέφτηκα. Αυτό είναι το κανονικό! Αυτή η απαρέγκλιτη ευθυγράμμιση ανάμεσα στις ρίζες και στον ουρανό. Η σεκόγια είναι η κανονικότητα και το φωνάζει με το τεράστιο κορμί της. Τα σκυλιά το γνωρίζουν. Οι άνθρωποι πάλι, ιδέα δεν έχουμε.

Χορεύοντας με τους λύκους;

"Certain wolves I've known — they were better at being a wolf than I've been at being a person."

Rick McIntyre, alpha wolf catcher 

 

Στο δυτικό προηγμένο κόσμο υπάρχουν νόμοι, κανόνες, πρότυπα, στάνταρντς. Το ποσοστό των εισερχομένων μεταναστών είναι προκαθορισμένο. Κάθε υπέρβαση μέσα από τις δημοκρατικά θεσμοθετημένες διαδικασίες πρέπει  ηχηρά να επικροτείται. Ο αριθμός των δέντρων που κόβονται από δημόσιο χώρο ή γήπεδο ή το ποσοστό του χώματος που απομακρύνεται και αναπληρώνεται από ένα πάρκο είναι συγκεκριμένα · γι’αυτό υπάρχουν κατάλληλες υπηρεσίες αποκομιδής και ελέγχου. Στις ανταγωνιστικές εταιρείες εφαρμόζονται διεργασιακές τεχνικές και επιχειρησιακά μοντέλα ώστε να επιτυγχάνονται λιγότερο από 3.4 σφάλματα ανά ένα εκατομμύριο παραγωγικές ευκαιρίες. Οι μη συμμορφώσεις κατρακυλούν τις μετοχές τους.

Γουφ

Πρωί στην Κηφισίας, με μισόκλειστα μάτια περιμένω το λεωφορείο. Ένας κοπριτάκος με βλέμμα παιδιού –όπως όλα τα σκυλιά- ουρά αεικίνητη, και φωνή αμετανόητου καπνιστή, γαυγίζει τ’ αυτοκίνητα που τρέχουν με χίλια. Είναι πολύ νωρίς, ο δρόμος άδειος κι οι νυσταγμένοι οδηγοί παραβιάζουν τα κόκκινα και τη στοιχειώδη λογική. Εδώ που κανείς δεν ασχολείται με την τήρηση κανόνων, είναι τόσο απλό να πατήσουν ένα σκύλο και να νοιαστούν μόνο για τη λακκούβα στη λαμαρίνα.

Ανίδεος αυτός, τρέμει από συγκίνηση. Ρόδες. Κι άλλες ρόδες. Γαβ και γουφ. Έξαψη και δώστου κουνήματα της ουράς. Νοιώθει δυνατός. Νομίζει, μπορεί να επιβληθεί στ’ αμάξια κι απολαμβάνει την ψευδαίσθηση.

Βρίσκεται όμως, σε μια κάποια ετοιμότητα. Αμυδρή αίσθηση κινδύνου. Ζυγίζεται και βηματίζει πίσω πριν ξαναχυθεί στη μάχη που νομίζει πως μπορεί να κερδίσει.

Ανησυχώ πολύ γι αυτόν. Μου θυμίζει τόσο πολύ εμάς. Κάποιους από μας. Που νομίζουμε ότι μπορούμε να γαβγίσουμε. Που μας περνάει απ’ το μυαλό ότι μπορούμε να νικήσουμε. Κι ενώ τη μυριζόμαστε τη δουλειά, συνεχίζουμε. Και γι αυτό μας αγαπάω. Και μας και τον σκύλο.

Μερικά πράγματα που έμαθα από τα σκυλιά*

• • Τα σκυλιά ενεργούν σύμφωνα με τη φύση τους και όχι με κώδικα καλής συμπεριφοράς.
  • Τα σκυλιά διαθέτουν ελάχιστη φαντασία και απεριόριστη διαίσθηση σχετικά με τη ζωή μας, εμείς συνήθως έχουμε λάθος αντιλήψεις γι’αυτά, αλλά άπειρη φαντασία. Η σχέση μας μαζί τους βρίσκεται κάπου στο μέσον.
  • Ο έλεγχος της τροφής είναι αδιαμφισβήτητη πηγή εξουσίας. Μόνο με το τάισμα κερδίζεται η εμπιστοσύνη του σκύλου, ακόμη και ενός φοβισμένου αδέσποτου. Ως μέσο επιβράβευσης, οι λιχουδιές είναι απαραίτητες για την εξοικείωση και την εκπαίδευση του σκύλου.
  • Συγκρινόμενος με τον άνθρωπο, ο σκύλος «μιλά» πολύ περισσότερο με το σώμα του και «διαβάζει» καλύτερα τις ανθρώπινες κινήσεις και εκφράσεις.
  • Ο σκύλος σέβεται την ιεραρχία, αλλά θα αναζητήσει τρόπους να την παρακάμψει.
  • Οι ανάγκες του σκύλου σε κάθε ηλικία μένουν ίδιες και απαράλλαχτες: φαί, βόλτα, παιχνίδι. Όλη του η ζωή γυρίζει γύρω από αυτά. Κι όμως, ποτέ δεν βαριέται με την επανάληψη.
    
  • Το κακοποιημένο σκυλί είναι επιθετικό και φοβισμένο μαζί. Εύκολα πλησιάζει τα άλλα σκυλιά και εξαιρετικά δύσκολα τους ανθρώπους.
    
  • Παρόλο που ο σκύλος είναι ζώο της συνήθειας, κάθε τόσο του αρέσει να ξεφεύγει από την πεπατημένη. Μια ευχάριστη έκπληξη γίνεται αμέσως αποδεκτή: στο σκύλο αρέσει να κάθεται δίπλα σου όταν τρως, σε περίπτωση που...
  • Τα σκυλιά είναι περίεργα, γιαυτό και εξοικειώνονται ευκολότερα. Κατ'αντιστοιχία επιλέγουν το οικείο, γιαυτό και είναι επιδεκτικά εκπαίδευσης.
  • Ο σκύλος είναι κτητικός: δεν παραχωρεί τίποτε δικό του άνευ λόγου.
    
  • Ο σκύλος σου σε δοκιμάζει πάντα. Δοκιμάζει ποια ορμέμφυτη συμπεριφορά μπορεί να «περάσει». Και δεν απογοητεύεται ποτέ.
  • Ο σκύλος είναι επίμονος όταν διεκδικεί. Και συνήθως κερδίζει...
  • Ο σκύλος ποτέ δεν θα σε απογοητεύσει.
  • Ο σκύλος πάντα θα περιμένει να γυρίσεις και πάντα θα σε υποδέχεται  με χαρά, ό,τι και να έχει συμβεί αναμεσά σας.
    
  • Η άνευ όρων αφοσίωση· η πίστη που δεν θα προδώσει ποτέ· η αυταπάρνηση όταν χρειαστεί...
  • Η ευγνωμοσύνη ενός σκύλου που σώθηκε από το δρόμο είναι αιώνια και αποτυπώνεται στα μάτια του.
    
    
    
    
    
    
    
    *για την παγκόσμια μέρα των αδέσποτων ζώων 4/4. Σε πρώτο πλάνο, κάποια από τα αδέσποτα δεσποζόμενα σκυλιά μας...
    
    
    Σχετική ανάρτηση: Μαύρα σκυλιά
  
  

Δικαιώνεται ο αγώνας;

Η μικρή αγέλη ζει κοντά μας στη βιομηχανική περιοχή. Τρέφεται από τον κόσμο που τρώει στις καντίνες και με σπιτικά αποφάγια. Δύσκολα πλησιάζεις τα σκυλιά κι ακόμη δυσκολότερα κερδίζεις την εμπιστοσύνη τους. Με τον καλό καιρό αράζουν στα χορτάρια χαζεύοντας τα μικρότερα να παίζουν. Όταν βρέχει ή χιονίζει αναζητούν τις καβάτζες τους. Κάθε τόσο κάποια από αυτά εξολοθρεύονται από φιλεύσπλαχνους και ευγενείς ανθρώπους. Έχουν απομείνει ο δυνατός αρσενικός, μια θηλυκιά, ατίθαση κι τρυφερή, και κάποια από τα μικρά, δικά τους ή των προηγούμενων. Κι ένας μόρτης στειρωμένος και ναζιάρης. Όταν τα βλέπεις να τρέχουν στον ορίζοντα ζηλεύεις την ελευθερία τους. Συνήθως όμως στο δρόμο για τη δουλειά τα προσπερνάς σκυφτός.

Δεν είχε χαράξει ακόμη όταν εμφανίστηκε ο ξένος. Ωραίος και ρωμαλέος, έμοιαζε περισσότερο με λύκο παρά με μπάσταρδο. Έρχεται από μακριά, είναι φοβισμένος και κουρασμένος,τίποτε όμως δεν τον σταματά μπροστά στη γλυκειά έλξη που του προκαλεί η πιθανότητα να ζευγαρώσει. Η ατμόσφαιρα μυρίζει θηλυκές ορμόνες και μπαρούτι.