Καθαρίστριες κατά του κράτους / υπέρ της κοινωνίας

Η θεία μου ήταν καθαρίστρια. Στο δήμο. Νομίζω ότι έβαλε και μέσο για να την πάρουν. Ίσως να ξεχρέωσε κάποιες αφισοκολλήσεις. Ήθελε να μαζέψει ένσημα. Ήθελε να τα βγάλει πέρα. Ήθελε να μην έχει ανάγκη τον άντρα της ή τα παιδιά της. Τη βρήκε η αρρώστια όμως και δεν πρόλαβε να βγάλει σύνταξη.

Στη δουλειά οι καθαρίστριες μας χαιρετάνε πάντα με χαμόγελο. Ό,τι και να συμβαίνει. Χωρίς να είμαστε οι εργοδότες τους. Χωρίς να περιμένουν κάτι παραπάνω. Είναι αυτές που μένουν πίσω όταν εμείς γυρίζουμε σπίτια μας. Που αδειάζουν τα καλαθάκια, που καθαρίζουν γραφεία, που κουβαλάνε μαύρες σακούλες, που σφουγγαρίζουν σκάλες και πλαστικά πατώματα, που γυαλίζουν τζαμαρίες. Είναι αυτές που πληρώνονται με μερικά κλάσματα από τα δικά μας μηνιάτικα δουλεύοντας ακριβώς τις ίδιες ώρες. Είναι αυτές που δεν πληρώνονται κάθε μήνα, αλλά όταν η εταιρεία πληρώσει τον εργολάβο τους. Και αν...Είναι αυτές που απολύονται και ξαναπροσλαμβάνονται με μικρότερο ημερομίσθιο, υπογράφοντας κουρελόχαρτα. Είναι αυτές που μας κερνάνε στις χαρές τους.

Μια μέρα βρήκα την κυρία Α. τη βρήκα να κλαίει γιατί ο γιατρός της μετά τη μαστογραφία της είπε να κάνει και υπέρηχο, και είχε αγωνία, μην και της βρουν κάτι, "όπως είχαν βρει σε μια συνάδελφο τα πέρσι και τώρα κάνει ακτινοβολίες". Δεν ήθελε να μου πει ότι ήταν απλήρωτη κάποιους μήνες και φοβόταν πόσο θα της κόστιζε όλη αυτή η ιστορία. Είναι αυτή που με δικά της λεφτά αγοράζει αρωματικό σπρέι και ψεκάζει τις τουαλέτες κάθε Παρασκευή. Και κάθε φορά αποφεύγω να της πω ότι είναι καρκινογόνο.

Από μικρή θαύμαζα αυτούς που μάζευαν τα σκουπίδια. Τα απορρίμματα των ανθρώπων. Τους ρύπους της κοινωνίας. Τις βρωμιές των άλλων. Και τώρα έχω ένα λόγο παραπάνω: Όταν όλοι έχουμε σκύψει το κεφάλι, οι καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών συνεχίζουν να αγωνίζονται. Με τη δικαστική απόφαση στο χέρι στέκονται ίσες προς ίσους απέναντι σε αυτούς που θέλουν να τις πατήσουν, να τις λιώσουν, να τις εξαφανίσουν. Αυτές που καθαρίζουν παλεύουν για το αυτονόητο και το δίκιο τους, πετώντας μας στη μούρη τη βολή μας, αυτές που ποτέ δεν έχουν βολευτεί. Σαστισμένα τα μίντια κοιτάζουν. Εδώ πια δεν χωρά κοινωνικός κανιβαλισμός. Δεν έχουν να πουν για τους μεγάλους μισθούς που παίρνουν, για τη δουλειά που δεν κάνουν, ψάχνουν και δεν βρίσκουν διαφθορά στις συντεχνίες και τα συνδικάτα τους...Είναι σαστισμένα γιατί απλώς δεν το χωρά ο νους τους. Στο μυαλό των καθωσπρέπει πολιτών, των αστών και των πολιτικών, των ανθρώπων που κόπτονται για το αψεγάδιαστο ίματζ, οι καθαρίστριες είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Είναι αυτές που θα μαζέψουν τις ακαθαρσίες όταν οι άλλοι τελειώνουν από τους μπουφέδες και φεύγουν από τα αποχωρητήρια. Είναι αυτές που θα ξασπρίσουν τα λασπωμένα κατώφλια, που θα αδειάσουν τους τενεκέδες με τα ρουσφέτια, που θα σφουγγαρίσουν τη γλίτσα από τα γλειψίματα, είναι αυτές που θα κάνουν ο,τιδήποτε δεν μπορούν να κάνουν οι ίδιοι.

περισσότερες φωτό για τον αγώνα των καθαριστριών εδώ

Μια μέρα (40 χρόνια μετά) στο Πολυτεχνείο

^{Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια
που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω που να τ' ακουμπήσω
Έπεφτε στο όνειρο καθώς έβγαινα από το όνειρο
έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα είναι πολύ δύσκολο να ξαναχωρίσει*}

40 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχενείου, αναζητώ το μονοπάτι που έχει χαθεί. Και συμφωνώ να πάω με φίλους και τα παιδιά τους. Να αποτίσουμε φόρο τιμής. Να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε στα παιδιά τι συνέβη. Αυτά που σε τετριμμένες γιορτές φτάνουν να ακούγονται βαρετά στα αυτιά τους. Και μετά να συζητήσουμε, όλοι μαζί. Να μεταλαμπαδεύσουμε στους επόμενους το πάθος για αντίσταση και ελευθερία. Να τους διδάξουμε την αξία της έντιμης ζωής.

Κάτι άστραψε/ Κάτι έσπασε/Κάτι έμεινε/Κατέβηκα τις σκάλες και μπήκα**

Το σκηνικό μέσα στο προαύλιο χώρο γνώριμο και ξεφτισμένο. Πηγαδάκια, τραπεζάκια, συζητήσεις, κατάθεση στεφάνων. Στο κτίριο του Γκίνη, ένα φθαρμένο και πρόχειρα βαλμένο σκηνικό προσπαθεί να ζωντανέψει μνήμες, η επανάληψη που με το ζόρι συντηρείται. Η γενιά του Πολυτεχνείου λοιδωρείται γιατί εξαργύρωσε τους αγώνες της. Η επόμενη γενιά στέκεται και σχολιάζει. Συζητά ζητά όρους και προϋποθέσεις. Αγώνες εκ του ασφαλούς. Δικαιώνονται οι νεκροί σε κουρασμένες ψυχές;

Το μήνυμα έχει χαθεί. Των ανθρώπων που ξεχύθηκαν έξω στους δρόμους και συσπειρώθηκαν γύρω από το Πολυτεχνείο για να ανασάνουν ελεύθερα. Που τους βρήκε ένα βόλι εκεί που έτρεχαν να κρυφτούν.

Όταν κάτι περνά στην ιστορία, πυροδοτείται το χρέος σου απέναντί του. Κι όταν το ιστορικό γεγονός έχει βαφτεί με αίμα αθώων, αυτών που βρέθηκαν εκεί, που ξεπέρασαν φόβους, που μέθυσαν από τη στιγμή, που ανάσαναν μαζί με αυτούς που φώναζαν πάνω στα κάγκελα, τότε το χρέος βαραίνει τους ώμους σου. Θα χρειαστεί να ψάξεις και να δεις ποιος γράφει την ιστορία. Θα χρειαστεί να ξύσεις πληγές και μνήμες. Θα χρειαστεί να διαβάσεις...να μιλήσεις με τους γονείς, τους δασκάλους, τους φίλους και προπάντων να διαλέξεις πλευρά αυτής της αντικειμενικής ψυχρής ενημέρωσης ή της θερμής καρδιάς των παιδιών.

*Γιώργος Σεφέρης, Μυθιστόρημα

**Λ.Μπόρχες

Δικαιώνεται ο αγώνας;

Η μικρή αγέλη ζει κοντά μας στη βιομηχανική περιοχή. Τρέφεται από τον κόσμο που τρώει στις καντίνες και με σπιτικά αποφάγια. Δύσκολα πλησιάζεις τα σκυλιά κι ακόμη δυσκολότερα κερδίζεις την εμπιστοσύνη τους. Με τον καλό καιρό αράζουν στα χορτάρια χαζεύοντας τα μικρότερα να παίζουν. Όταν βρέχει ή χιονίζει αναζητούν τις καβάτζες τους. Κάθε τόσο κάποια από αυτά εξολοθρεύονται από φιλεύσπλαχνους και ευγενείς ανθρώπους. Έχουν απομείνει ο δυνατός αρσενικός, μια θηλυκιά, ατίθαση κι τρυφερή, και κάποια από τα μικρά, δικά τους ή των προηγούμενων. Κι ένας μόρτης στειρωμένος και ναζιάρης. Όταν τα βλέπεις να τρέχουν στον ορίζοντα ζηλεύεις την ελευθερία τους. Συνήθως όμως στο δρόμο για τη δουλειά τα προσπερνάς σκυφτός.

Δεν είχε χαράξει ακόμη όταν εμφανίστηκε ο ξένος. Ωραίος και ρωμαλέος, έμοιαζε περισσότερο με λύκο παρά με μπάσταρδο. Έρχεται από μακριά, είναι φοβισμένος και κουρασμένος,τίποτε όμως δεν τον σταματά μπροστά στη γλυκειά έλξη που του προκαλεί η πιθανότητα να ζευγαρώσει. Η ατμόσφαιρα μυρίζει θηλυκές ορμόνες και μπαρούτι.