Η θάλασσα μέσα του

Life makes me feel a vague nausea, 

and any kind of movement aggravates it.

*Οι φωτογραφίες είναι του Λεωνίδα, πειραγμένες κάπως...

Τελευταία φορά

Έργα τέχνης στο κουκούλι τους

Βγαίνουμε για ρακές, χαιρετάμε φίλους που μεταναστεύουν, μετανάστες που έγιναν φίλοι κι επιστρέφουν στη χώρα τους, γεμίσαμε αποχαιρετισμούς, στερεύουν οι αγκαλιές μας, πάμε εκδρομή, σινεμά, αγοράζουμε ένα δώρο, ένα ρούχο, μια λιχουδιά στο σούπερ μάρκετ, εκείνο το μυρωδάτο φρούτο στη λαϊκή –όλο και σπανιότερα- και λέμε χαλάλι, γιατί είναι η τελευταία φορά. Κι ας αδειάζει όλο και πιο γρήγορα το πορτοφόλι κι ας αδειάζει μαζί του κι εκείνο το μέρος στο στομάχι όπου άλλοτε φτεροκοπούσαν πεταλούδες. Χαζές μεν. Πεταλούδες δε. Κάθε φορά, τελευταία φορά. Σαν τα τελευταία πέντε λεπτά των παιδικών υποσχέσεων τα τελευταία χρόνια (Άλλα πέντε λεπτά μαμά!). Μια παράταση αναπνοών.

O Ασπιρινάς

dreancom.com

Ένα παραμύθι για καληνύχτα είναι ένα κοτσύφι. Στη ράχη του  κουρνιάζει το πιτσιρίκι σφίγγοντας στη χούφτα ένα μοναδικό εισιτήριο για την ονειροχώρα. Κρατηθείτε απ΄τις φτερούγες (απαλά όμως, ε;). Θα πετάξουμε.

Φοράει λευκή ποδιά, γυαλιά με χρυσό σκελετό, έχει γαλάζια  -λίγο χαζά- μάτια, μια συμπαθητική καραφλίτσα και κόκκινα μωρουδιακά μάγουλα. Είναι κάπου στα -άντα –κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά πόσο- και είναι ο γιατρός του χωριού. Όλη τη μέρα κάθεται στο γραφείο του και φτιάχνει σαΐτες. Κι ενώ έχει καταναλώσει τόνους χαρτί προκαλώντας τη μήνη των οικολόγων, δεν έχει καταφέρει να πετύχει το στόχο του, δηλαδή τον οφθαλμιατρικό πίνακα που κρέμεται πίσω απ ΄την πόρτα. Τα ξέρω αυτά, γιατί έχω ρωτήσει το δημιουργό του. Τον μπαμπά μου δηλαδή.

Eυχαριστούμε, ω υπέροχε ηγέτη μας

Χάρη σε σας, θυμηθήκαμε όλοι, πόσες υπέροχες εκπομπές μας έχει δώσει η δημόσια τηλεόραση και πόσο η ιδιωτική - εκτός απ’ την προπαγάνδα- κατακρεούργησε και το κριτήριο της αισθητικής μας.
Χάρη σε σας, οι κρατικοί υπάλληλοι της ΕΡΤ ανακάλυψαν εκ νέου το ταλέντο τους στη δημοσιογραφία. Μάθαμε σε ποια γόνατα κανακεύτηκε κι ανδρώθηκε  ο δικός σας Σίμος, που παλιά ήταν ο Σίμος της ΕΡΤ. Γεια σου βρε Σιμάκο με τη ρομφαία της εξυγίανσης, την απαστράπτουσα!
Χάρη σε σας μάθανε –οι λίγοι που δεν το γνώριζαν- ότι προσπάθεια εξυγίανσης δεν επιχειρήθηκε ποτέ στην ΕΡΤ, όπως και σε καμία άλλη Δημόσια Επιχείρηση, γιατί -βρε κουτά- τις ΔΕΚΟ τις έχετε για να βολεύετε τα φιλαράκια σας στις υψηλόβαθμες θέσεις. Και καθόλου δεν αρέσει στα δικά σας παιδιά η εξυγίανση, γιατί αν γινόταν, θα ένοιωθαν όπως τα μικρόβια μπροστά στην αντιβίωση.
Ακόμα κι οι άνοες που θεώρησαν πως εξυγίανση μπορούσε να γίνει  μόνο με την ΕΡΤ κλειστή, λίγο θα προβληματίστηκαν, όταν πληροφορήθηκαν, ότι τα δικά σας παιδιά διορίστηκαν ήδη στη ΝΕΡΙΤ σε λίστα διχόνοιας και απειλής που κυκλοφόρησε γρήγορα-γρήγορα μεταξύ των απολυμένων. Χωρίς ΑΣΕΠ και σαχλαμάρες.
Σε σας οφείλει ο 902, ω υπέροχε πρωθυπουργέ μας ,τα υψηλότερα ποσοστά τηλεθέασης που γνώρισε ποτέ. Τόσο ψηλά που ούτε η Αλέκα στις εφηβικές της ονειρώξεις τολμούσε να οραματιστεί.

Η πρώτη σκέψη

Μ.Τετάρτη 30/4

Βρίσκω κολλημένο στο γραφείο μου το χαρτάκι με το εξής μήνυμα:

Μ. Παρασκευή 10.00 ΝΕΤ Τρίπτυχο, Μαυρίκιος

και ξέρω ότι, πριν φύγω για τις διακοπές του Πάσχα, έπρεπε να προγραμματίσω το ρεκόρντερ γαι την εγγραφή.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Κυριακή 9/6

Αντιγράφω σε DVD το ντοκυμαντέρ που μου είχε ζητήσει ο καλός ανώνυμος φίλος. Είχα καθυστερήσει να το κάνω δίνοντας προτεραιότητες σε άλλες δουλειές, από εκείνες που πιάνεις και δεν τελειώνεις ποτέ.

Δευτέρα 10/6

Αφήνω το DVD στο γραφείο του ανώνυμου φίλου.

-Εγώ πάντως στο΄γραψα όπως μου ζήτησες, παρόλο που το σήμα στο σπίτι μου είναι κακό. Είναι κουραστικό όμως γιατί τα βλέπεις όλα διπλά.

-Δεν πειράζει βρε κουτό, το έχω δει, πολλά χρόνια πριν, και μου είχε αφήσει αυτήν την αλλούτερη αίσθηση, ήθελα να το ξαναδώ.

-Μπορούμε ανά πάσα στιγμή να το κατεβάσουμε από το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ.

-Δεν μπορείς να το κατεβάσεις, να το δεις μόνο ονλάιν μπορείς...

Τρίτη 11/6

(Ούτε αυτό πια)

Τετάρτη 12/6

U-tube: 493+1 views

Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που μοιράζονται…ακόμη

Είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν μαθαίνεις ότι κάποιος έφυγε· ανεπιστρεπτί. Αυτό που νιώθεις όταν χάνεις κάποιον δικό σου. Αυτό που σε πιάνει και σε σφίγγει για μερικά δευτερόλεπτα. Η πρώτη σου σκέψη είναι πότε τον/την/το είδες τελευταία φορά. Το μπαλόνι γεμάτο με ελαφρό αέριο έχει ξεκινήσει την άνοδό του. Κι εσύ ψάχνεις με μανία να βρεις την κλωστή που σε συνέδεε μαζί του. Μάταια αναζητάς την κλωστή. Σου απομένει μόνο η τελευταία ματιά. Αυτή της καρδιάς. Ο χρόνος όμως, όπως και η ζωντανή καρδιά, δεν σταματά. Συνεχίζεις να ζεις, και κάθε μέρα ανασύρεις και κάτι διαφορετικό από τα βάθη της μνήμης σου, πετώντας μακριά τα τσιρότα που άκομψα έχει κολλήσει η καθημερινότητα...

Μέχρι που ο χρόνος που κυλά, περνά κι από πάνω σου και σε παρασύρει στα κανάλια της μικροζωής σου. Η ανάμνηση ολοένα και πιο αχνά παίζει. Κι η πρώτη σου σκέψη πάει να απαντήσει την τελευταία ματιά.