Το τυχερό μου δεκατριάρι

13 είναι το νούμερο που δεν θα βρεις σε αεροπορικό κάθισμα. Το δωμάτιο 13 ή 113 ή 213, απουσιάζει από πολλά ξενοδοχεία. Αν δεν το κοιτάς, είναι σαν να μην υπάρχει. (Νομίζεις.) Ατυχώς, στην αρίθμηση των ετών, τα 13άρια είναι παρόντα. Δεν περάσαμε από το 2012 στο 2014. Νομίζω πως ακόμα κι αν σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, αποφάσιζαν να παραλείψουν το 2013, στην Ελλάδα θα το διανύαμε με απόφαση της τρόικας (μεταφρασμένη σε πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου). 

Τόσοι πολλοί στόχοι, τόσο λίγος χρόνος. 

Και το 2013 υπήρξε έτος βραχύσωμο. Κυρίως γι  αυτούς που ξεψύχησαν πριν ακόμα τελειώσει. Με τη βοήθεια των διεθνών υποστηρικτών μας και των εκλεγμένων αντιπροσώπων  μας, το 2013 πάει για νέο ρεκόρ αυτοκτονιών. Το Δίκτυο Καταγραφής του Κέντρου Πρόληψης της Αυτοκτονίας κατέγραψε ήδη 231 αυτοκτονίες από τον Ιανουάριο μέχρι τον Αύγουστο του 2013. Κι όλα αυτά χωρίς να συνυπολογίζουμε τους θανάτους από μαγκάλια, σόμπες, κεριά. Χωρίς να προσμετράμε τους φόνους των φασιστών, τη μαυρίλα, την απελπισία, την ταπείνωση που ακόμα ανασαίνουν. Δηλητηριάζουν και αυτοφαρμακώνονται.

Έτσι λοιπόν θα χαιρετήσω τη χρονιά; 

Μετρώντας τη μακριά σειρά των εκλιπόντων; 

Μα, όχι!

Ίσως να φταίει που τα μυαλά μου δηλώνουν τόπο μόνιμης κατοικίας τα σύννεφα, ίσως να είναι προσωπικός αυτοματισμός, μια στρουθοκαμηλική άμυνα πασπαλισμένη με ολίγη γαϊδουριά. Μα είναι εδώ. Είμαι εγώ και με κοιτάω με επιείκεια. Δεν είναι του γούστου μου η αυστηρότητα ούτε και μου ταιριάζει. 

2013, έτος μιας στιγμής

‹‹...οὐ δύνατον γένεσθαι λωστὸν ἀνθρωπὼι πεδέχην δ'ἂρασθαι τ'εξ ἀδοκήτω.››*

Σαπφώ

“Δεν υπάρχει τίποτε πιο σκανδαλώδες από το θάνατο ενός παιδιού και τίποτε πιο παράλογο από το θάνατο από τροχαίο ατύχημα”, φερόταν να είχε πει κάποια στιγμή ο Αλμπέρ Καμύ, και σκοτώθηκε πριν από ακριβώς 63 χρόνια, σε μια στιγμή απροσεξίας, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο φίλος του (ξ)έφυγε από το δρόμο. Ένα λάστιχο που έσκασε. Φρένα που ούρλιαξαν. Αν ζούσε σήμερα θα ήταν 100 ετών. Ο Καμύ σημάδεψε μια εποχή. Τα κειμενά του διαβάζονται, τσιτάρονται, σχολιάζονται και μεταλαμπαδεύονται από γενιά σε γενιά. Ολόκληρο το νεώκοπο έτος είναι αφιερωμένο σε αυτόν.

Χθες το πρωί, ένα αυτοκίνητο παρέσυρε και σκότωσε τη Γιάννα. Αχάραγο. Σε κάποια άσφαλτο της πόλης. Βάδιζε με σκυμένο κεφάλι. Πρωινή παγωνιά. Περνούσε το δρόμο κοιτάζοντας να δει αν ερχόταν το λεωφορείο που θα την έφερνε στη δουλειά. Η Γιάννα συμμετείχε γράφοντας βιβλιοκριτικές σε μπλογκ της πόλης της. Κάποια στιγμή κάποιος θα διαβάσει ένα κάποιο κείμενό της. Στο διηνεκές του χρόνου μόνο η οικογένειά της θα τη θυμάται και ίσως να αντέχει να διαβάζει αυτά που έγραψε.

Ολόφρεσκο 2013

Τι χαρά όταν απ’ τις πρώτες σελίδες, καταλαβαίνεις πως κρατάς στα χέρια σου ένα βιβλίο που θα σε ταξιδέψει, θα σε μπλέξει στα γαϊτανάκια των λέξεων και των σκέψεων.
Τι απόλαυση όταν η πρώτη μπουκιά υπόσχεται ένα δείπνο πλήρες γευστικών εκρήξεων.
Τι ευπρόσδεκτη η ζαλάδα του χορού με φίλους κι αγνώστους, ωραίους ανθρώπους.
Τι προσμονή, όταν απ’ τα πρώτα λεπτά καταλαβαίνεις πως θα την λατρέψεις την ταινία.
Κι όταν γνωρίζεις άνθρωπο που μιλάει και κρέμεσαι απ’ τα χείλη σου. Κι ας μην είναι γραφτό να γίνετε φίλοι. Δικές της διαδρομές ακολουθεί η φιλία. Η συζήτηση τώρα, όμως, θα σε φέρει στ’ ανάκλιντρα αρχαίου Συμποσίου.
Κι όταν βλέπεις πως εκείνος(-η) ανταποδίδει το θερμό σου βλέμμα κι έπειτα το πρώτο φιλί στέλνει ηλεκτρικά μηνύματα ως τ’ ακροδάκτυλά σου.

Σαν καλό βιβλίο, σαν ζουμερή μπριζόλα, σαν αριστουργηματική ταινία, σαν ενδιαφέρων άνθρωπος, σαν απογειωτικός χορός, σαν φρέσκος έρωτας.
Σαν όλα αυτά να είναι η χρονιά μας.
(Σσσσσσς... Μην λες δεν γίνεται!)

Αποχαιρετισμοί

Να αποχαιρετήσω ή ν’ αγκαλιάσω; Η χρονιά αποχωρεί με διλήμματα.  Για την καινούρια βλέπουμε.

Μα πώς να μην αποχαιρετήσω το φίλο μας τον Αποστόλη; Πώς να μην χαιρετήσω το θείο που λαχταρούσε ένα κοριτσάκι κι όταν ήμουν πιτσιρίκα σκάρωνε για ώρες κοτσιδάκια στα μαλλιά μου; Και μην κοιτάς που τώρα τα ισιώνω, τότε ήταν ολόσγουρα κι αυτά δεν ήταν κοτσιδάκια, κερατάκια ήταν, όπως άλλωστε ταίριαζαν στο διαολάκι που ήμουν και διακαώς αγωνίζομαι να παραμείνω. Πήξαμε στους αποχαιρετισμούς αγαπημένων μπαμπάδων, αγαπημένων μουσικών, καλλιτεχνών –κάτι σαν γονείς, σαν φίλοι κι αυτοί. Λες και στριμώχτηκαν τόσοι καλοί στην έξοδο. Λες και δεν θέλανε να μοιραστούν μαζί μας το βάρος της χρονιάς που έφευγε ή την ντροπή της επόμενης.

Σε αποχαιρετιστήριο εξελίχθηκε το ποστάκι. Αποφάσισε μόνο του καθ’ οδόν. Άλλη μια απόδειξη πως για να πάρεις αποφάσεις –σωστές ή λάθος, δεν έχει τόση σημασία, όλα έτσι κι αλλιώς κοιτάνε κι απ’ τις δυο πλευρές- πρέπει να ξεκινήσεις. Πρέπει να βγεις στην οδό, στο δρόμο.

Καλά ξεκινήματα λοιπόν.