‹‹...οὐ
δύνατον γένεσθαι
λωστὸν ἀνθρωπὼι
πεδέχην δ'ἂρασθαι
τ'εξ ἀδοκήτω.››*
Σαπφώ
“Δεν
υπάρχει τίποτε πιο σκανδαλώδες από το
θάνατο ενός παιδιού και τίποτε πιο
παράλογο από το θάνατο από τροχαίο
ατύχημα”, φερόταν να είχε πει κάποια
στιγμή
ο Αλμπέρ Καμύ, και σκοτώθηκε πριν από
ακριβώς 63 χρόνια, σε μια στιγμή
απροσεξίας,
όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο φίλος
του (ξ)έφυγε από το δρόμο. Ένα λάστιχο
που έσκασε. Φρένα που ούρλιαξαν. Αν ζούσε
σήμερα θα ήταν 100 ετών. Ο Καμύ σημάδεψε
μια εποχή. Τα κειμενά του διαβάζονται,
τσιτάρονται, σχολιάζονται και
μεταλαμπαδεύονται από γενιά σε γενιά.
Ολόκληρο το νεώκοπο έτος είναι αφιερωμένο
σε αυτόν.
Χθες
το πρωί, ένα αυτοκίνητο παρέσυρε και
σκότωσε τη Γιάννα. Αχάραγο. Σε κάποια
άσφαλτο της πόλης. Βάδιζε με σκυμένο
κεφάλι. Πρωινή παγωνιά. Περνούσε το
δρόμο κοιτάζοντας να δει αν ερχόταν το
λεωφορείο που θα την έφερνε στη δουλειά.
Η Γιάννα συμμετείχε γράφοντας
βιβλιοκριτικές σε μπλογκ της πόλης της. Κάποια στιγμή
κάποιος θα διαβάσει ένα κάποιο κείμενό
της. Στο διηνεκές του χρόνου μόνο η
οικογένειά της θα τη θυμάται και ίσως
να αντέχει να διαβάζει αυτά που έγραψε.
