Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Όλα βιαστικά


Μπαμπά...μπαμπά...μπαμπααά...μ'ακούς;
μ'ακούς εκεί κάτω;
ουφ έφτασα...να σου πω ένα γεια...πώς είσαι;
βιάζομαι όμως...είναι τόσα τα πράγματα...κι εγώ πάλι βιάζομαι...
πάντα βιαζόμουν όταν ερχόμουν να σας δω...
ξέρεις, η καθημερινότητα...το χρέος...κι η ευχαρίστηση που το εκπλήρωνα...
να ελέγξω τους λογαριασμούς που πλήθαιναν
να δω τη γαρδένια που άνοιξε
να φτιάξω τα κανάλια στην τηλεόραση
να ρυθμίσω την ώρα στο κινητό σου
κάποια ηλεκτρονική συσκευή που αποσυντονίστηκε...
μικρές-μικρές αγγαρείες για τις οποίες καμιά φορά βαρυγγωμούσα, γιατί μου έκλεβαν από την ώρα που αφιέρωνα για να σας δω και να τα λέμε, το χρόνο, τον μετρημένο, τον βδομαδιάτικο ..
και μετά, να μην ξεχάσω να πάρω όσα μου επιδιόρθωσες
να πάρω κι ένα πεπόνι ωραίο που μου αγόρασες
ό,τι σου ζητούσα-μερικές φορές κι επίτηδες φυσικά-το ήξερες, αλλά δεν έλεγες τίποτε, την επομένη φορά το είχες διεκπεραιώσει, αψόγως, όπως πάντα...καμιά φορά έκανες και λάθος, όσο βάραινε ο χρόνος και σου καρφώνονταν αλλόκοτες οι σκέψεις στο μυαλό, και σου 'βαζα τις φωνές, σαν τη μάνα μου κι εγώ...
αλλά κι εσύ βιαζόσουν τώρα πια...όλο και περισσότερο βιαζόσουν τελευταία, να προλάβεις να τα διεκπεραιώσεις όλα...κι εσύ βιάστηκες...πριν προλάβω να γυρίσω...δεν με περίμενες...έχασα μια αγκαλίτσα κι ένα φιλάκι στο μάγουλο...μα περισσότερο έχασα την ασπίδα μου...αυτή που με έκανε αδιάτρητη στα μάτια του κόσμου...ξέρω, μου το είπαν κι όλοι, η σκέψη σου θα με συντροφεύει, έτσι θέλω κι εγώ, κι από παιδί ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να με εμποδίσει να κάνω αυτό που θέλω...αυτό το πήρα από σένα, γιαυτό και σέβομαι την επιλογή σου, να πιέσεις τα πράγματα, να φύγεις ξαφνικά και γρήγορα, όρθιος και ανεξάρτητος, βιαζόσουν, δεν το κατάλαβες, αλλά και πάλι, κι αν την τελευταία στιγμή το μετάνιωσες;

13 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. ίσως να επιτυγχάνεται μια εξισορρόπηση...φυσική

      Διαγραφή
  2. Όλα του τα χαμόγελα, όλες του αγκαλιές δεν ήταν μόνο της στιγμής. Παρακαταθήκες ήταν. Κάθε φορά που σου λείπει, αυτά θα θυμάσαι. Δεν χρειάζεται καν να στο πω. Από μόνο του γίνεται, Εγώ θυμάμαι τις ατέλειωτες ώρες που έπαιζε μαζί μου στη θάλασσα.Άνοιγε τα πόδια, βουτούσα και πέρναγα από κάτω. Και μου 'λεγε -κάθε φορά όμως- μπράβο το κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε τα όσα αγαπάμε

      Διαγραφή
  3. Οσο τον εχεις στην καρδια σου,δεν εφυγε ποτε...Παντα θα ειναι εκει και θα σε συντροφευει,στα ευκολα,στα δυσκολα,στα ομορφα και στα ασχημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. νά'σαι καλά και καλωσήρθες με τον καλό σου λόγο!

      Διαγραφή
  4. 22 χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα μου, ακόμη κλαίω όταν διαβάζω τέτοια κείμενα... Έφυγε ρε γαμώτο κι ας τον έχω στην καρδιά μου...Δεν περνάει ποτέ αυτός ο πόνος...Απλά από πολύ οξύς που ήταν στην αρχή, έγινε βαθύς και γλυκόπικρος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλώς την!
      δεν νοιώθω πόνο...μόνο παράπονο...είναι εγωιστικό προς το παρόν

      Διαγραφή
  5. Απαντήσεις
    1. καταλαβαίνεις...http://anagennimeni.wordpress.com/2012/09/25/9/

      Διαγραφή
  6. Να ξέρεις οτι θα είναι πάντα μαζί σου, οσο τον θυμάσαι. Πεθαίνουν οσους ξεχνάμε.
    καλό απόγευμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν γίνεται να τον ξεχάσω βέβαια, αλλά θα ήθελα να μην με ξεχάσει κι αυτός
      καλό σου απόγευμα κι εσένα, Μαρία μου

      Διαγραφή
  7. δεν ξεχνιούνται οι κόρες, να το ξέρεις... όπου κι αν βρίσκεται ο γονιός

    ΑπάντησηΔιαγραφή