Κοινωνία μου, την εικόνα σου βλέπω και ΔΕΝ σου μοιάζω

Βλέποντας την εικόνα αυτή που σχολιάστηκε από αρκετούς ευαίσθητους ανθρώπους*  Βλέποντας το βίντεο να προβάλλεται από πολύ περισσότερους μιντιανθρώπους-μισανθρώπους  Βλέποντας κάποιο αχυρένιο μαριονετάκι να κρατά αβρόχοις ποσί το πολυπόθητο για κάποιους άλλους ανθρώπους χαρτί  Βλέποντας την επονείδιστη θυμηδία που προκαλεί το «αναμνηστικό Δελτίο Αιτούντος Ασύλου» που χαρίζει μια υπάλληλος** στον προϊστάμενό της  Βλέποντας ένα αστείο να αναπαράγεται αντί να σκύβει και κρύβεται  Βλέποντας να στήνεται μια παρωδία πάνω σε καθημερινές τραγωδίες διωγμένων από την πατρίδα τους συνανθρώπων Βλέποντας να χτίζεται μια προσωπική στιγμή (sic) μηδαμινής πολιτικής αξίας με λιθαράκια που ανάλγητα συνθλίβουν ζωές κατατρεγμένων  Βλέποντας να γελά ανερυθρίαστα και σε βάρος πονεμένων ανθρώπων αυτός που υποθάλποντας και συντηρώντας καταστάσεις άφησε να συμβεί το Φαρμακονήσι…

Δυο παιδιά κυνηγούν την ευτυχία

Δεν μ’ αρέσει η Γεωγραφία. Αύριο έχουμε διαγώνισμα και δεν έχω διαβάσει. Θα ‘ πρεπε να παίρναμε απαλλαγή στα μαθήματα που βαριόμαστε. Ή να έβρισκαν έναν τρόπο να τα διδάσκουν με πιο ελκυστικό τρόπο. Όπως τα μαθαίνουμε τώρα, είναι χαμένος κόπος ν' ασχολείσαι μαζί τους. Χτες, έμεινα ξύπνιος μέχρι αργά χαζεύοντας τηλεόραση. Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για τα παιδιά στη Συρία. Μάλλον θα έπρεπε να διαβάζω Γεωγραφία εκείνη την ώρα, αλλά όσα δείχνανε μου φάνηκαν πολύ πιο ενδιαφέροντα. Επίσης, έμαθα πού βρίσκεται η Συρία, γιατί κάποια στιγμή, δείξανε έναν χάρτη. Πάντως, τα παιδιά εκεί κάτω, περνάνε ζόρικα. Η γιαγιά είπε πως είμαι πολύ τυχερός που δεν είμαι στη θέση τους κι ας έχω να γράψω διαγώνισμα αύριο. 
(Γιώργος, 13 χρονών, Αθήνα)

Οι γονείς μου είναι η ασφάλειά μου. Σε κάθε πυροβολισμό, σε κάθε έκρηξη, αυτούς φέρνω στο μυαλό μου κι είναι σαν να τρέχουν κοντά μου, να με τυλίγουν σε μια κουβέρτα, να γίνομαι αόρατη. Κανείς δεν μπορεί να με δει, να με βλάψει. Εδώ και μερικούς μήνες,  δεν πηγαίνω πια σχολείο. Όταν πηγαίναμε, το βαριόμουν. Τώρα μου λείπει. Ακόμα κι οι ώρες των μαθηματικών μου λείπουν. Δεν θέλω να σκεφτώ τι άλλο μου λείπει. Είναι απ’ αυτές τις σκέψεις που κάθονται στο στομάχι σαν βαρύ φαΐ και δεν σ’ αφήνουν ν' αναπνεύσεις. Ούτε το φαΐ θέλω να σκέφτομαι, μόνο να αναπνεύσω και πάλι. Να φτάσει η ανάσα μου στ' ακροδάχτυλα. Θα φύγω με τους γονείς μου για την Ευρώπη. Θα περάσουμε νύχτα τη θάλασσα μέσα σε μια βάρκα. Θα είναι σαν εκδρομή περιπέτειας. Έτσι λέει ο μπαμπάς. 
(Λέιλα, 13 χρονών, Χαλέπι)