Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Το φτηνό το κρέας, τα σκυλιά το τρώνε


Μερικά πράγματα δεν ξέρεις πώς να τα πιάσεις. Μετά το πρώτο σοκ, είπα να ξεχάσω το περιστατικό. Να προσποιηθώ πως δεν είναι εδώ και δεν με στοιχειώνει. Αν δεν πιστεύεις στα στοιχειά, ενδέχεται να σε προσπεράσουν. Μα έλα που τριγυρνάει στο μυαλό, το σκεπάζω να κοιμηθεί κι όλο ξυπνάει:  

172 ευρώ. 

Δεν είναι τιμή smart phone σε ευκαιρία, δεν είναι φτηνό αεροπορικό εισιτήριο, δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας. Είναι μηνιαίος μισθός. Δεν είναι η απαράδεκτη αμοιβή του ξεχασμένου πια πρόσφυγα, στη Μανωλάδα. Τόσα καθαρίζει το μήνα, καθηγήτρια, που μόλις αποφοίτησε, σε αθηναϊκό φροντιστήριο. 
Έξι μέρες τη μέρα, 5 μέρες τη βδομάδα. 
Μπορεί να διδάσκει και τα δικά σας παιδιά. 
Μπορεί να τα στέλνετε εκεί γιατί ο τύπος που έχει το σχολείο, κατέβασε τις τιμές κι έγινε ανταγωνιστικός. 
Και μπορεί στο ίδιο φροντιστήριο να δουλεύει και κάποιος παλιός καθηγητής, με παιδιά που πρέπει κι αυτά να μορφωθούν, αν ξεχάσουμε πως θέλουν και να φάνε και να πάνε στο παιδίατρο. ‘Ισως να χρειάζονται και ορθοδοντικό ή κάποιον ειδικό θεραπευτή. Κι αυτός ο καθηγητής, θα βλέπει την πιτσιρίκα και θα τρέμει. Και θα κάνει ότι του λένε. Και θα διδάσκει κι αυτός τα παιδιά μας.

Δεν πρόκειται για λάθος. Ξαναρώτησα τον πατέρα της νεαράς. Κι επειδή συνέχισα να αμφιβάλλω, επανήρθα μετά από μέρες. Μήπως και τ’ ονειρεύτηκα; Αλλά όχι. Τα 172 ευρώ, είναι ακόμα εδώ. Είναι πολύ πιο αληθινά από το πρωτογενές πλεόνασμα και την ανάπτυξη που έρχεται.

Σκέψου τώρα, με απλά νούμερα -αυτά που καταλαβαίνουν οι τύποι που αποκαλώ ΠεΤιΠρ (Πες Τι Προτείνεις!)- τι σόι επένδυση έκανε τόσα χρόνια ο πατέρας του κοριτσιού. Διπλοβάρδιες, υπερωρίες σε βαριά, ανθυγιεινή και εξειδικευμένη τεχνική εργασία έκανε. Μιλάμε για ώρες επί ωρών. Με σωματική και ψυχική φθορά. Μετάτρεψε τώρα σε νόμισμα τις προσδοκίες του. Στερεοποίησε τον κόπο και την αγωνία. Για να πληρώνει φροντιστές, μπαλέτα, αθλήματα, μουσική παιδεία, εκδρομές, βόλτες, όλα όσα προσφέρουμε/προσφέραμε σε ένα παιδί για να είμαστε σίγουροι πως κάνουμε το ελάχιστο για τη μόρφωση και την καλλιέργειά του. Για να μην μιλήσουμε για τα υπόλοιπα έξοδά του. Την τροφή, τους γιατρούς, τις ιώσεις, τα ξενύχτια, τα μικρά ατυχήματα, τις στιγμές που η ψυχή σου πετάγεται στην Κούλουρη κι επιστρέφει με μια επιπρόσθετη άσπρη τούφα. Βάλτα όλα αυτά στη μια μεριά της ζυγαριάς και αφού καταφέρεις να τα στριμώξεις, βάλε απ’ την άλλη τα 172 ευρώ. Σε κέρματα, για να βαραίνουν. Και έλα μετά να μου πεις, τι θα σκέφτεσαι όταν ρωτάς τα παιδιά σου αν διάβασαν το μάθημά τους. Τι θα τους πεις όταν ο καθηγητής τους έχει παράξενη συμπεριφορά. Όταν σε ρωτάνε εκείνα για την πολιτική, την ιστορία, την Ευρωπαϊκή ένωση, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, τις εκλογές, το τι θα ψηφίσεις, την πρόοδο της ανθρωπότητας κι όλα αυτά που ξεπηδάνε κάθε τόσο στο μυαλό τους και σε βομβαρδίζουν κι εσύ οφείλεις να τους απαντήσεις με το χέρι στην καρδιά, διαφορετικά, το ψέμα θα το βρεις μπροστά σου και θες να σου έχουν εμπιστοσύνη. Για να σου ανοίγουν μετά την καρδιά τους και στα πιο δύσκολα. Και να μπορείς εσύ, να τα συμβουλεύεις. Που λέει ο λόγος.

Ένας μάστορας κάποτε, με ορμήνεψε να μην αγοράζω με βάση την τιμή. Το φτηνό το κρέας, τα σκυλιά το τρώνε, μου είχε πει. Αυτός -μάλλον- δεν είχε πάει σε πολλά σχολεία.

6 σχόλια:

  1. Για να μπορέσουμε να κρίνουμε πρέπει να μάθουμε πόσες ώρες κάνει η κοπέλα μάθημα! Οι καθηγητές δεν δουλεύουν ωράριο. Είναι ωρομίσθιοι.Οι τιμές που πέρνανε παλιά οι καθηγητές ήταν 8-9€ την ώρα σε φροντιστήριο. Τώρα νομίζω ότι έχει πάει στα 3-4€ την ώρα. Επίσης ξέρω και καθηγητές που κάνουν μάθημα σε φροντιστήρια χωρίς να πληρώνονται, μόνο και μόνο για να κάνουν όνομα ή για να βρουν κανα ιδιαίτερο...

    Είναι κρίμα και για την κοπέλα αλλά από την άλλη λογικό είναι να μετακυλήσει η κρίση σε αυτούς. Οταν το φροντιστήριο κατεβάζει τα δίδακτρα στα μισά και όταν έχει τους μισούς μαθητές(γιατί οι άλλοι μισοί είναι άνεργοι οι γονείς τους και αδυνατούν) τι να κάνει ο ιδιοκτήτης?Να πληρώσει από την τσέπη του? Δε παίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Χριστίνα,
      Νομίζω φαίνεται στο κείμενο πως η κοπέλα δουλεύει φουλ ωράριο. 6 ώρες τη μέρα, 5 μέρες τη βδομάδα. Για ώρες διδασκαλίες, είναι περισσότερες από όσο συνηθίζεται ή επιτρέπεται-δεν γνωρίζω επακριβώς, αλλά έτσι νομίζω. Αυτό το «συνηθίζεται ή επιτρέπεται» έχει να κάνει με την απόδοση του δασκάλου.
      Τώρα, αν ξεχάσουμε ολότελα τα ζητήματα ηθικής τάξης, και κοιτάξουμε μέσα από τη ματιά του επιχειρηματία, θα πρέπει ταυτόχρονα να ξεχάσουμε και όλα όσα μαθαίνουμε εδώ και χρόνια για τις αρχές διοίκησης. Ξέραμε πως εξαθλιωμένος εργαζόμενος παρέχει άθλιας ποιότητας υπηρεσίες. Άθλιες υπηρεσίες οδηγούν σε κλείσιμο της επιχείρησης. Μπορεί βέβαια, στις γενικότερες συνθήκες εξαθλίωσης, αυτό να μην ισχύει πλέον. Έχω δει νέους που πάσχουν από καινούριες ψυχώσεις: του κατά φαντασία έμμισθου εργαζόμενου. Ίσως πρέπει να πετάξουμε τα παλιά βιβλία Business Management και ν΄ αναζητήσουμε το εγχειρίδιο του πετυχημένου ιδιοκτήτη σκλάβων. Και να το διαβάσουμε από τη σκοπιά του σκλάβου ή του γονέα σκλάβων. Εφόσον συμφωνήσουμε όμως πως είμαστε σκλάβοι.
      Είναι περίεργο πράγμα η λογική και κατά την ταπεινή μου γνώμη, θέλουν πολύ προσοχή τα μονοπάτια της στους κακοτράχαλους καιρούς μας.

      Διαγραφή
  2. Χριστίνα....φροντηστηριούχος είσαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, θα θελα....

      Απλά ενας ανθρωπος με λογική είμαι...

      Διαγραφή
  3. Και πριν την κριση υπηρχε εκμεταλευση. Έδινα κοντα στα 2000-3000 ευρω το εξαμηνο για ταχυρηθμα μαθηματα αγγλικων. Στην εθουσα ειμασταν κοντα στα 15 ατομα (επιτρεπεται;;;;). Και η τοτε καθηγητρια νυν φιλη μου δεν επερνε ουτε χιλια, και μιλαμε για πολλες ωρες εργασιας. Συγνωμη αλλα εγω ειμαι με την κοπελα:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή