Στιγμές ύπαρξης

Κάπου-κάπου η καθημερινότητα σε γυρίζει στα παιδικάτα σου ενώ η σκέψη σου ψηλαφεί για παλιές αμυχές σωτηρίας. Σαν τα πρόσωπα από τα κινούμενα σκίτσα, που, τρέχοντας σαν παλαβά, φτάνουν πάνω από το κενό, χωρίς να το'χουν πάρει χαμπάρι, λες και κάποια μαγική δύναμη-φόβος ή όνειρο, τους έχει δώσει τα φτερά να πετάξουν, να φτάσουν ως εκεί, και που το επόμενο καρέ αυτό της πραγματικότητας-ή της φαντασίας του σκιτσογράφου, τα βάζει να πέφτουν ανώμαλα, μέσα.

Όταν σου τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια, ενώ εσύ το είχες στρώσει για να κοιμηθείς

Όταν ο κόσμος γύρω σου σβήνει απαλά και αργοχάνεται κι εσύ μένεις μόνος/η με τον εαυτό σου

Όταν ο χρόνος κυλά αδυσώπητα αργά ή ανεπαισθήτα γρήγορα

Όταν θολώνουν τα μάτια σου και τίποτε δεν σε παρηγορεί

Όταν ψάχνεις να κάνεις το μεγάλο βήμα σε τοπίο ομιχλώδες και ασταθές

Τότε ο χρόνος δεν είναι πια φίλος σου, είναι εχθρός σου

Τότε οι φίλοι σου γίνονται αγαπημένοι

Τότε οι αγαπημένοι σου γίνονται φίλοι σου

Κι όταν η μπόρα περάσει, ξαναζείς με τα μάτια στεγνά, ξαναβλέπεις καθαρά μέσα από τον ήλιο, ξανακάνεις αγόγγυστα όνειρα και διακρίνεις τ'ανθρώπινα, αυτό που άξιζε τελικά. Κοιτώντας προς τα πίσω και διαπιστώνεις ότι κάτι έχεις χάσει ή κάτι δεν θυμάσαι πια. Ίσως να μην άξιζε, γιατί αλλιώς θα ήταν εκεί.

Είναι ανθρώπινη αξιοσύνη το πόσο καλά η μνήμη "φυλάει τα έρμα".

Χόκους πόκους

Ας υποθέσουμε ότι για λίγα λεπτά και για λόγους τυχαίους και ανεξήγητους βρίσκεται στο χέρι μου ένα μαγικό ραβδί. Με τις άκρες ν' αστραποβολούν και το κορμό από ξύλο πευκοσφενδαμιάς φυτεμένης στην Μέση Γη και πουθενά αλλού και με όλα τα σχετικά του γκάτζετ.  Ας υποθέσουμε επίσης, ότι μαζί με το ραβδί κατέχω και τις οδηγίες χρήσης. Απ' απέναντι έρχεται κύμα τεράστιο.  Πρόκειται για την υγροποιημένη λογική των αγορών. Τσουνάμι κανονικό. Δεν μας κάνει τη χάρη να πλησιάσει με χολιγουντιανή αργή κίνηση ή με την οικεία αγγελοπουλική ταχύτητα, μόνο ορμάει άγριο, λυσσασμένο, πιθανόν αγοραίο μα καθόλου λογικό. Ας μην γελιόμαστε. Δεν υπάρχει ξόρκι ειπωμένο από έναν μόνο άνθρωπο , ικανό να το εξαερώσει. Κατέχοντας όμως τη μαγική τέχνη και κρατώντας στο χέρι το μαγικό ραβδί, μπορώ να παγώσω για λίγο ότι αξίζει να σωθεί.  Όχι για πολύ. Όσο να πιω ένα ποτήρι νερό, όσο  για ν’ αναλογιστώ μια ζωή βγαλμένη από τις επιλογές του ότι μου κατέβει.