Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2013

Υπόγειος Σταθμός

http://swo0sh.deviantart.com

Πλατεία Βικτωρίας. 
Σταθμός Ηλεκτρικού. 
Υπόγειος. Κρυμμένος. 
Η ρουφήχτρα του συρμού, σκοτεινό χωνευτήρι έτοιμο να σε καταπιεί. Ή να σε φτύσει. Φρεσκαρίστηκε ανόρεχτα το 2004. Εδώ το αποτύπωμα της παρακμής επικράτησε του έπους. Ίσως γι αυτό να είναι κι ένας από τους πιο οικείους μου σταθμούς. Ένα μέρος να χαζέψω λίγη αμασκάρευτη ειλικρίνεια. Η αλήθεια -έστω κι αρρωστημένη- μαγνητίζει. Το ίδιο κι οι γκρεμοί. Ποιος αντέχει να μην ρίξει μια ματιά στην άβυσσο;
Εδώ οι αέρηδες παγώνουν μουτρωμένοι. Οι άνθρωποι απομακρύνονται με γρήγορα βήματα από μια γειτονιά που τους τρομάζει. Μια γειτονιά όμως, που όσο τη θυμάμαι -πριν ακόμα τη διεκδικήσουν μετανάστες ή χρυσαυγίτες- ακροβατούσε μεταξύ κινδύνου, περιθωρίου κι αδιαπραγμάτευτης αποδοχής (μόνο όσοι δεν έχουν ζήσει εδώ, ισχυρίζονται ξεπεσμούς). Γι αυτό και ο σταθμός αυτός, που ανακαινίστηκε για να παραμείνει πιστός στην αρχική του ασχήμια, είναι τόσο μα τόσο ελκυστικός. Από τις λίγες αυθεντικές γωνιές της πόλης.
Παλιοί κάτοικοι διασταυρώνονται με νέους. Διερχόμενοι φοιτητές με βιαστικούς επαγγελματίες. Άστεγοι με την πραμάτεια-βιος δίπλα από λάτρεις του θεάτρου. Οι μισοί φεύγουν βιαστικά κι οι άλλοι μισοί εύχονται να μπορούσαν να φύγουν. Να και το κοντινό μέλλον της χώρας.
Κι αυτό το τραίνο που όπου να ‘ναι έρχεται, ενσαρκώνει όλους τους πλανόδιους φόβους. Τους άστεγους, τους περιθωριακούς, τους παρείσακτους, τους διωγμένους. Ο ήχος της έλευσης προηγείται. Ειδικό εφέ να επιτείνει το φόβο. Η βροντή πριν απ’ τη φωτιά του κεραυνού, η βοή πριν το σεισμό, η σειρήνα πριν το βομβαρδισμό. Το τραίνο-μέλλον ξεχύνεται μέσα απ’ τη σκοτεινή τρύπα φουριόζικο κι αναπόδραστο. Κάτσε εδώ. Θα σε πατήσω έτσι κι αλλιώς. Θα σε καταπιώ.
Ναι, έχει μια γοητεία ο τρόμος. Κυρίως όταν είναι συμβολικός, όταν δεν είναι ο ίδιος αλλά οι  εκπρόσωποί του.

Μα αν βαρεθείς να γοητεύεσαι; 
Αν σιχαθείς την αναμονή του τέλους; 
Τι κάνεις τότε; 
Ψάχνω να βρω τη λέξη. Ανακατεύω το βιβλίο με τα ξόρκια κι αφού ψαχουλέψω κι ανακατέψω, ανασύρω μόνο αυτό:

Απλότητα.

Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2013

Υπέρ αδυνάτου 3 (Παγκόσμια μέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού)


Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα των Δικαιωμάτων του Παιδιού, ως επέτειος της υιοθέτησης της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού*, είναι αφιερωμένη στην καταπολέμηση της βίας κατά των παιδιών. Είναι άραγε μάταιη η υπενθύμιση όταν παντού, σε όλον τον κόσμο, όπου κι αν κοιτάξει κάποιος τριγύρω του, διαπιστώνει μια ολοένα κλιμακούμενη βία; Δυστυχώς για μας ζούμε στην εποχή εκείνη που μια παγκόσμια μέρα που όχι μόνο από μόνη της δεν είναι αρκετή, αλλά ακόμη και η ανάληψη δράσης δείχνει ποτέ να μη φτάνει. Κι όταν ζούμε σε μια χώρα που τα δικαιώματα των ενηλίκων κατοίκων της ολοένα και περισσότερο καταπατούνται και περιθωριοποιούνται και αυτά των ξένων επισκεπτών της διαγράφονται και πολτοποιούνται, δεν περιμένει κανείς πολλά πράγματα για τα δικαιώματα των πλέον αδυνάτων, γυναικών, παιδιών και ζώων. Είναι αναμενόμενο να αυξάνεται η κακοποίηση εις βάρος των ασθενέστερων. Το επιβεβαιώνουν διεθνείς οργανισμοί και κοινωνικές οργανώσεις**. Αλλά δεν χρειάζεται, το βλέπουμε γύρω μας, στο κλάμα ενός παιδιού στη βόλτα μας, στα μάτια του ρομά στο δρόμο μας, στο απότομο τράβηγμα από το χέρι για να μπει το παιδί στο αυτοκίνητο, το χαστούκι για να κάτσει ήσυχο στο μετρό…το νιώθουμε όταν ακούμε την πόρτα που βαράει με δύναμη και παιδικό κλάμα πίσω της ή την απεγνωσμένη φωνή «συγνώμη-μαμά-δεν-θα το-ξανακάνω" εκεί που έξαλλη η μάνα ουρλιάζει...στις πονεμένες ιστορίες που φτάνουν στο διαδίκτυο και την τηλεόραση...στις ζωγραφιές των μικρών στις παιδικές εκθέσεις... 
«Όποτε και όπου τα παιδιά πλήττονται, η οργή και ο θυμός μας, πρέπει να φαίνονται και να ακούγονται. Πρέπει να κάνουμε το αόρατο ορατό», λέει ο Εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF.
Όταν η βία μεταφέρεται στους ασθενέστερους η τραγικότητα περισσεύει. Και χρειαζόμαστε τη μέρα αυτή και άλλες πολλές για να αναψηλαφήσουμε τις καρδιές μας μπας και βρούμε περίσσεια ψήγματα αγάπης, ενδιαφέροντος και εμπλοκής. 

Βιώνουμε τον αιώνα που ακόμη κι η φύση μας τιμωρεί για τις επιλογές μας. Φτιάχνουμε την ιστορική περίοδο εκείνη που δεν θα αξίζει να διασωθεί…εκτός αν…εκτός αν γυρίσουμε και κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας:

* Το κείμενο της συνθήκης επικυρωμένο από την Ελλάδα με το ΦΕΚ 192/2-12-1992 είναι στα γαλλικά…

** World Report on Violence and health: Εδώ 
     Key facts and figures on child injuries and violence  Εδώ
    Η Έκθεση της Unicef για την κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα το 2013 αποτυπώνει αδρά τις επιπτώσεις της κρίσης στη ζωή όλων. Εδώ