Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Μάχες



  • Ο Γ. και η Α. έχασαν ένα παιδί από ιατρικά λάθη ∙ όχι του δημόσιου συστήματος υγείας αλλά διάσημων μεγαλογιατρών, απ’ αυτούς που αρθρογραφούν και συμβουλεύουν.  Όταν η Α. , χτυπημένη πια από μια αρρώστια που κατατρώει το μυϊκό της σύστημα, δεν βλέπει τον Γ., εκείνος  την κοιτάει μ’ έναν έρωτα παλιωμένο στα σωστά κελάρια. Το είδος του έρωτα που στήνει στον τοίχο χίλιους χαζοβαλεντίνους.  
  • Η Ε., μητέρα τριών παιδιών, παρατάει τη «σίγουρη» δουλειά, τον κενό γάμο, τις εξουσιαστικές οικογενειακές σχέσεις. Διακινδυνεύει να κυνηγήσει το επάγγελμα που αγαπάει και να ζήσει με τον άντρα που την αποκαλεί ευτυχία του. Ο κόσμος της μοιάζει ονειρικός, παράλληλος και συχνά έρχεται σε κόντρα με το δικό μας. Είναι όμως ένας κόσμος υπαρκτός και όμορφος.
  • Ο Δ. και η Ρ. συνεργάζονται σε μια εταιρεία που καταρρέει. Είναι το είδος των επιστημόνων που θα μπορούσαν να φύγουν στο εξωτερικό με πολύ καλύτερες προοπτικές. Επιλέγουν να δουλεύουν με σοβαρότητα κι επαγγελματισμό εδώ. Συνεχίζουν να γελούν με όσα τους πονάνε. Μέχρι δακρύων.
  • Ο Η. με την Π. και τα δυο παιδιά τους, εδώ και 7 χρόνια, εγκατέλειψαν τις τακτοποιημένες ζωές τους στη Γερμανία για να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Τους είχε λείψει. Ο Η. έχει αλλάξει ήδη πέντε δουλειές κι έχει μείνει πάνω από ένα χρόνο άνεργος. «Δεν ξαναφεύγω έξω. Αν έκανα κάτι τέτοιο, θα ήταν η μεγαλύτερη προσωπική ήττα», μου λέει.
  • Όταν η Σ. μιλάει για τον τόπο καταγωγής της, συμπληρώνει πάντα «χωριό μου όμορφο». Δεν έχει παραστήσει ποτέ την πρωτευουσιάνα κι ας παίζει την Αθήνα στα δάχτυλα. «Έχω χρόνια να πάω σε πορεία κι όλο και κάτι καινούριο θα έχει βγει. Τι με συμβουλεύετε να αγοράσω για τα δακρυγόνα;» ρώτησε τη μέρα της διαδήλωσης το φαρμακοποιό. Για μερικούς ανθρώπους μοιάζει τόσο εύκολο να είναι αυθεντικοί.
  • Η Ζ. χρόνια έψαχνε και υποψιαζόταν το άτιμο το σύνδρομο. Χρόνια οι ειδικοί την καθησύχαζαν: «δεν έχει τίποτα το παιδί σου!» Και τώρα που οι ειδικότεροι, αναγνώρισαν το μαύρο της το δίκιο, νοιώθει μόνη, μα θα συνεχίσει να παλεύει κι η μοναξιά θα πάψει να την πληγώνει, γιατί στις μάχες που αξίζουν τον κόπο, τα βαρίδια ελαφραίνουν.
  • Η Κ. γελάει κι ένας πληκτικός εργασιακός χώρος 100 τετραγωνικών φωτοβολείται. Άνθρωποι από το δικό μας και από άλλα τμήματα περιστρέφονται γύρω από τον ήλιο της για συμβουλές και βοήθεια που πάντα βρίσκει χρόνο να προσφέρει. Τις μέρες που λείπει, όλα σκοτεινιάζουν.
  • Ένας έφηβος οφείλει να δείχνει κουλ. Γι' αυτό κρύβει τα ποιήματα στο βάθος της ντουλάπας του.
  • Ο μικρός είναι αριστερόχειρας. Η εξωτερική πλευρά της παλάμης του σέρνεται στο τετράδιο και πασαλείβει τις καλλιγραφικές του απόπειρες. Επιμένει όμως να σκαρώνει όμορφα γράμματα κι ας ξαναβγαίνουν μουτζουρωμένα.
  • Φεύγω από το σπίτι στις έξι το πρωί, ενώ όλοι κοιμούνται ακόμα. Ο καλός μου -κάθε μέρα- μουρμουράει «να προσέχεις…»  
Ζούμε σε μια χώρα διαφθοράς; Πιθανόν. Είμαστε όλοι διεφθαρμένοι; Σε καμιά περίπτωση. Όχι όσο συνεχίζουμε να δίνουμε μάχες σαν τους ανθρώπους που θαυμάζω, αγαπώ και σέβομαι. Για μένα όλοι αυτοί είναι νικητές κι όσοι επιμένουν πως η Ελλάδα είναι μια χώρα τελειωμένη, για την οποία δεν αξίζει να βγούμε στους δρόμους και να παλέψουμε, δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Δηλαδή, δεν έμαθαν ποτέ ν’ αγαπάνε.  

Το τριαντάφυλλο είναι από το V for Vendetta (προφανώς)

5 σχόλια:

  1. Στις νεράιδες δεν λενε ευχαριστω.Παιρνουν αυτο που τους δινουν και το βαζουν στην καρδια τους στη θεση του ηλιου τους που εδυσε...για λιγο.Θα επανελθω οταν τα ματια μου γαληνεψουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμη,
    Αν και όταν επανέλθεις, να ξέρεις πως με συγκίνησες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...με συγκίνησες πολύ, συννεφούλα!
    Μου θύμισες τον πρώτο άνθρωπο που είδα και ΗΞΕΡΑ πέραν πάσης αμφιβολίας οτι ήταν άγγελος (τον Μανωλάκη-Σπύρο)...
    Και μου θύμισες κι εκείνο το τραγούδι του Σαββόπουλου που λέει για την "Ελλάδα που αντιστέκεται, την Ελλάδα που επιμένει, κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ξωτικό,
    Φαντάσου πως όταν ξεκίνησα να γράφω, είχα πρότυπο τους Ρόμπινς, Pratchett, Άνταμς και Λεμ (αλλά όχι στο Σολάρις, στην κυβεριάδα). Πώς μου βγαίνουν έτσι τα ποστ, δεν ξέρω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. nefosis, με την υπενθύμισή σου έβαλα και ξαναείδα το "V for Vendetta" για να ξανακούσω τον λόγο του V,ο οποίος διακόπτει το σύνηθες πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης για να ταρακουνήσει τον κόσμο, λίγο πριν την 5η Νοέμβρη-ημερομηνία ορόσημο για επανάσταση:
    "[...]Διότι παρόλο που το κλομπ μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντί για συζήτηση, τα λόγια θα διατηρούν πάντοτε την ισχύ τους. Οι λέξεις είναι το μέσον για το νόημα, και για όσους ακούσουν, για την έκφραση της αλήθειας. Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχει κάτι τρομερά λανθασμένο με αυτήν την χώρα, δεν είναι έτσι; Σκληρότητα και αδικία, μισαλλοδοξία και καταπίεση. Και εκεί που είχατε την ελευθερία να φέρνετε αντίρρηση, να σκεφτόσαστε και να μιλάτε, κατά το δοκούν, τώρα έχετε λογοκριτές και συστήματα επιτήρησης που σας εξαναγκάζουν να συμμορφώνεστε και να υποτάσσεσθε. Πώς συνέβη αυτό; Ποιος φταίει; Σίγουρα υπάρχουν άτομα που είναι πιο υπεύθυνα από άλλους, και θα πρέπει να λογοδοτήσουν, αλλά και πάλι να πούμε την αλήθεια, αν ψάχνετε για τους ενόχους, θα πρέπει μόνο να κοιτάξετε έναν καθρέφτη. Ξέρω γιατί το κάνατε. Ξέρω ότι φοβάστε. Ποιος δεν θα φοβόταν; Πόλεμος, τρομοκρατία, ασθένειες. Υπήρξε μια μυριάδα των προβλημάτων που συνωμότησαν για να διαφθείρουν τη λογική σας και να ληστέψουν σας τον κοινό σας νου. Ο φόβος πήρε τα καλύτερά σας, και μέσα στον πανικό σας στραφήκατε στον αποκαλούμενο πλέον Μέγα Καγκελάριο, Adam Sutler. Σας υποσχέθηκε τάξη, σας υποσχέθηκε ειρήνη, και το μόνο που ζήτησε σε αντάλλαγμα ήταν η σιωπηλή, υπάκουη συγκατάθεσή σας.
    Χθες βράδυ προσπάθησα να σταματήσω αυτήν τη σιωπή. Χθες βράδυ κατέστρεψα το Old Bailey, για να υπενθυμίσω σε αυτή τη χώρα από αυτό που έχει ξεχάσει. Πριν από παραπάνω από τετρακόσια χρόνια, ένας άλλος μεγάλος πολίτης θέλησε επιθυμούσε να ενσωματώσετε τη 5η Νοέμβρη για πάντα στη μνήμη σας. .ΕΛΠΙΖΕ ΝΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΤΙ Η ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ, Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΛΕΞΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ. Εφόσον τα εγκλήματα αυτής της κυβέρνησης παραμένουν άγνωστα σε σας και δεν θέλετε να δείτε την πραγματικότητα, προτείνω να αφήσετε την 5η Νοέμβρη να περάσει απαρατήρητα. Αλλά αν βλέπετε αυτό που βλέπω, αν αισθάνεστε όπως αισθάνομαι, τότε σας ζητώ να σταθείτε δίπλα μου σε ένα χρόνο από σήμερα το βράδυ, έξω από τις πύλες του Κοινοβουλίου, και μαζί θα τους δώσουμε μια 5η Νοέμβρη που κανείς ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσει [...]
    Ευχαριστώ τη nefosis για το ποστ που μου έδωσε λίγη ελπίδα για τις μέρες που ζούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή