πες μου

-πες μου τι βλέπεις

-μα δεν θέλω να δω

-πες μου, τι βλέπεις;

-είναι θολά και μακριά

-πες μου τι κοιτάς;

-κοιτάω το πάτωμα

-πες μου όμως, τι βλέπεις;

-είναι θολά και σκοτεινά

-πες μου αν βλέπεις

-μα δεν θέλω να δω

-πες μου, με βλέπεις;

-πού να κοιτάξω γιατρέ;

-πες μου τι θέλεις;

-να κοιτάω τον ουρανό

...

-πες μου, τι θέλεις;

-να με πιάσεις απ'το χέρι

-μα δεν μπορώ, είμαι ο γιατρός σου

...

-πες μου, τι θέλεις;

-να κοιτάξω ψηλά

-πες μου...τι; θέλεις;

-να πετάξω μακριά

-πες μου

-τι;

 9.11.1921. Κάπου στη Ζυρίχη. Ο ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Hermann Rorschach ζητά από τον ασθενή του να διαβάσει και να μιλήσει για τα σχέδια που βλέπει στα ζωγραφισμένα με σινική μελάνη χαρτιά στην προσπάθειά του να τον εξωθήσει να μιλήσει για τον εαυτό του. Η αντίληψη του κόσμου, όπως αέναα διηθείται από τις αισθητηριακές μας εμπειρίες, διασαλεύοντας και τροφοδοτώντας τον ψυχικό μας κόσμο...πες μου τι βλέπεις

Ιερό και Όσιο (δεν έχω;)

Φωτογραφία του Λεωνίδα με την παλιά μηχανή

 Ναι, ξέρω. Οι διακοπές πάνε στο καλό και τώρα μόνο καλά δεν αντικρίζουμε. Άρα; Ή βλέπουμε πώς θ’ αντιμετωπίσουμε όσα έρχονται ή, τι;

Δηλώνω, πως δεν ξέρω πώς θα πολεμήσω. Ίσως και να ‘χω κάποιες ιδέες, αλλά δεν θα σας αρέσουν. Ούτε κι εμένα μ’ αρέσουν. Γι αυτό λέω να κοιτάξω προς τα πίσω. Σαν τις γριές. Για να μην βρεθούν φάτσα με το θάνατο, θυμούνται τα παλιά. Κι εγώ εκεί  γυρνάω. Μπορεί και να πάρω δύναμη. Κι οι γριές το ίδιο θα νομίζουν.

Πίσω στο νησί λοιπόν. Που είναι διάσημο για το στραβό το λόγο. Στραβός είναι για μένα τη στραβή. Για τους προσκυνητές της Παναγίας, μια χαρά λόγος είναι.

Βέβαια, αν το νησί ήταν διάσημο για τις ξερολιθιές και για τις πεζούλες και τις παραλίες και  για τα πενηντατόσα χωριά-πρότυπα σεβασμού στην κυκλαδίτικη παράδοση και για τους περιστερεώνες   και για την τέχνη του και για τους τεχνίτες του και για τον αέρα του και για τα βότανα και για τ’ αρώματα και για τα γλυκά και το κλίμα και τη δροσιά του, τότε θα ήταν Μύκονος στη θέση της Μυκόνου και δεν θα χτυποκαρδούσα από έρωτα βαρύ, κάθε φορά που διακρίνω απ’ το πλοίο τη μυτερή του άκρη, εκεί δα όπου τελειώνει η Άνδρος.

(Σταθμός. Ανάσα. Αυτή πρέπει να ήταν η μεγαλύτερη πρόταση που έχω γράψει στο βλογ.)