Άνοιξα σήμερα το mail κι ο καλός μου, είχε στείλει αυτήν την φάτσα. Για να την παρατηρήσω έστριψα το λαιμό μου στο όριο του κρατς-κρουτς. Αγνόησα τη φαγούρα απ' τα τσιμπητερά φύλλα, στραβώθηκα απ' το κίτρινο του λουλουδιού και μάτωσα στις κόκκινες απολήξεις των σέπαλων.
Έτσι σιωπηλή έρχεται η παρηγοριά. Δεν γουρλώνει τα μάτια, δεν φωνασκεί, δεν διακόπτει τις σκέψεις σου. Μοσχοβολάει, στέκεται στην άκρη κι αν την προσέξεις, σου λέει καλημέρα.
