Σήμερα συνάντησα την Ελλάδα σ’ ένα βαγόνι του ηλεκτρικού.
Δεν ήταν η Ελλάδα του Ντελακρουά.
Ήταν ένας γέρος με ματιά γαλανόλευκη-καλορυθμισμένο λέιζερ.
Tο βλέμμα του είχε τη
σβελτάδα του θηράματος που τη γλυτώνει χρόνια. Ένας παππούς φολκλόρ. Με τριμμένο
καρό σακάκι και φαρδύ καφέ παντελόνι. Πουλούσε μαγκούρες αν και όπως περήφανα
μας δήλωσε, είχε κλείσει τα ενενήντα κι είχε –αυτός που τον βλέπαμε- ένα
κορίτσι εξήντα χρονών. Ένα κορίτσι, που προφανώς, δεν υπήρξε ποτέ παιδί.
 |
| Όχι, δεν συνάντησα αυτήν την Ελλάδα |
