S06E01

κι όλας δύο ετών;

“ας πάρoυμε τα πράγματα από την αρχή”, είπε και σταύρωσε τα χέρια, όπως μόνο αυτός είχε τη χάρη να σταυρώνει, πλέκοντας τα ακροδάχτυλα. Γυρίσαμε να τον παρακολουθήσουμε, σίγουροι ότι θα ακούσουμε μια συναρπαστική ιστορία, γνωρίζοντας ότι κατά βάση θα ήταν μια ολωσδιόλου καθημερινή ιστορία, σαν αυτές που συμβαίνουν σε αναρτήσεις ή σε νουβέλες, αλλά τη στιγμή εκείνη η ιστορία του έπαιρνε μιαν άλλη διάσταση περιλαμβάνοντας έναν ιδιοτελή τρόπο αφήγησης με αναπαράσταση χειρονομιών και σιγομουρμούρισμα μουσικών κομματιών. Κάθε τόσο τον διακόπταμε, είτε όταν δεν είχαμε ακούσει κάτι καλά – καθώς οι συνήθεις συναντήσεις μας λάμβαναν χώρα σε χώρους εκκωφαντικούς, και, προς απογοήτευση όλων, σε ταβερνεία χωρίς ροτόντες πράγμα που θα βοηθούσε στην ανταλλαγή απόψεων αλλά και στην ισότιμη πρόσβαση στα εδέσματα - είτε απλώς για να τον διακόψουμε. Σε κάθε περίπτωση όμως η επιθυμητή εξάλειψη γωνιών και περιθωρίων δεν θα κατάφερνε να περιορίσει τους ακκισμούς και τα πειράγματα, τις εξυπνάδες μας που έδιναν κι έπαιρναν, σαν φθηνές αλλά εντυπωσιακές φωτοβολίδες, σε κάποιες κάναμε πραγματικό lol, ενώ σε άλλες κολλούσαμε τις παλάμες μας πάνω από την πιατέλα με τα φαγητά...

Σε κάθε συνάντηση καταφθάναμε πεινασμένοι. Κι έτσι, ακόμη και η μόνιμα-σε-δίαιτα αναγκαζόταν να ρίξει πολύ γρήγορα τις αναστολές της και με αυτό το έμφυτο laisser-faire να προσαρμοστεί σε οποιαδήποτε γαστραιμαργική απόφαση του τραπεζιού· όπως ακριβώς έκανε και με κάθε έκβαση μιας συζήτησης, ακόμη και όταν τα ξίφη των ειδικών επί κάποιου θέματος διασταυρώνονταν, κατάφερνε να απαλύνει τις άκρες τους και να τα μεταμορφώσει σε ερωτευμένα γιαταγάνια - όταν τα κάναμε εικόνα βέβαια, ως μας υποδείκνυε. Η νεώτερη της παρέας σήκωνε κάθε τόσο όλο κατανόηση τα μάτια της από τις βελόνες και το πλεχτό, το οποίο προόριζε για ένα ακόμη μεγαλόπρεπο πάτσγουωρκ, φτιαγμένο από βελούδινες κλωστές, απαλά ατλαζένια κομμάτια, χρυσοκέντητα πλουμίδια, πούλιες και αυγερινούς, έτσι που το είχε ονειρευτεί, όπως έκανε άλλωστε με κάθε έργο της, είτε επρόκειτο για χρηστικό για τα παιδιά της είτε το προόριζε δώρο για τους φίλους της, και οι δυο εκδοχές ίδιας βαρύτητας και πιθανότητας. Μαζί πιο πέρα κάθονταν κι οι δυο παλιόφιλες που είχαν τόσα κοινά όσα και αντίθετα, όπως ήταν φυσικό σε μια πολύχρονη φιλία, και ήταν ακριβώς αυτός ο λόγος που βρίσκονταν και με τους άλλους, ό,τι έχανε η μία το συμπλήρωνε η άλλη, κι ό,τι χαριζόταν στη μία εξισσοροπούσε μια έλλειψη της άλλης, αλλά κι οι δυο υπερασπίζονταν την αγάπη ως προϊόν συμπλήρωσης και ποτέ αναπλήρωσης μιας ανάγκης. Στη μια άρεσε να ακούει ιστορίες, στην άλλη να τις διηγείται, αλλά κι οι δυο προτιμούσαν να τις γράφουν…

Η αφήγηση ιστοριών ήταν το κοινό όλων τους. Μόνο που ο καθένας το έκανε με το δικό του τρόπο. Στη σοφή της παρέας, που διάβαζε κι αφομίωνε ταχύτερα από όλους αυτούς κι ακόμη περισσότερους, άρεσαν προπάντων τα παραμύθια στα οποία κέρδιζε το συναίσθημα έναντι της λογικής, παρόλα αυτά προασπιζόταν τις ιστορίες με τις διδαχές, τα επιγράμματα και τα επιμύθια, οπότε συνήθως έκλεινε τη συζήτηση με αυτόν τον αδιόρατο τρόπο που δεν άφηνε σε κανέναν δισταγμούς, αμφιβολίες, ή μετανιώματα. Το δυσκολότερο έργο όμως το είχε ο αρχαιότερος της παρέας, αυτός που προϋπήρχε της παρέας, γιατί αυτό που προσπαθούσε κάθε φορά, εκτός από το να αναστατώνει τη συζήτηση, τα σχέδια, τις προτάσεις των άλλων, ήταν να τους φέρνει σε επαφή με κάποιο καινούργιο συναίσθημα ή τέλος πάντων με κάποια ανήκουστη απόχρωσή του, γι' αυτό το λόγο δεν υπήρχε περίπτωση να διηγηθεί κάτι και να μη το συρράψει με τραγούδι, να μην προτείνει κάτι χωρίς να το γιορτοφορήσει.

Και κάπως έτσι με αυτές ή τις άλλες ιστορίες που άκουγαν, που διηγόντουσαν, που ζούσαν, που απεύχονταν ή που βλογούσαν, που ανέπνεαν ή που λοιδωρούσαν, πάντα γύρω από ένα τραπέζι, αναζητώντας τη ροτόντα που να τους αντέχει, πέρασαν μαζί δύο χρόνια...

Επετειακόν

σήμερα το ιστολόγιο κλείνει 3 χρόνια…

ακολουθεί 3μερος εορτασμός

50 χρυσά χρόνια

Τις προάλλες οι γονείς μου γιόρτασαν τα 50 χρόνια γάμου. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι φίλοι τους έχουν φύγει ή βρίσκονται για λόγους υγείας περιορισμένοι κατ'οίκον, αποφασίσαμε να το γιορτάσουμε με ένα τραπέζι-έκπληξη, όσο μπορεί κάτι τέτοιο να αφομοιωθεί από ανθρώπους της ηλικίας τους. Καθώς λοιπόν από την οικογένεια δεν ξεφεύγεις ποτέ, μείναμε εντός της ευρύτερης οικογένειας: λίγοι συγγενείς, πιο πολλά ξαδέρφια, εξαιρουμένων αυτών που για λόγους κληρονομικών, όπως συνήθως συμβαίνει, δεν μιλιόμαστε. Ήταν μια ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί ξανά, αφού οι συνήθεις κοινωνικές συνευρέσεις, γάμοι, βαφτίσεις μας είχαν τελειώσει, και οι γιορτές είχαν πλέον τυποποιηθεί.