Όλοι οι φίλοι μου γνωρίζουν πως λατρεύω το σινεμά. Θα μπορούσα να περάσω τη ζωή μου στις σκοτεινές σαν σπηλιές - που λέει κι ένας αγαπημένος συγγραφέας- αίθουσες, με ελάχιστες διακοπές για τ’ απαραίτητα μόνο. Και πιθανόν χωρίς κοινωνική ζωή. Θα μπορούσα να καταθέσω όλη μου την ενέργεια στην οθόνη και στους ήρωες των ταινιών και μετά θα μ’ άρεσε να γράφω γι αυτούς. Αρκετά αργά κατάλαβα ότι αυτή ήταν η δουλειά που ήθελα να κάνω. Αργά, γιατί δεν έκανα ούτε τις απαραίτητες σπουδές, ούτε και πήρα την απαραίτητη απόφαση. Παλιότερα, έβλεπα δύο με τρεις ταινίες τη βδομάδα. Σε μέρες avant premiere χανόμουν στους κινηματογράφους για δωδεκάωρα. Αργότερα, οι πολυτέλειες αυτές περιορίστηκαν. Τώρα ακολουθώ τα παιδιά μου στην παρακολούθηση ενός ορισμένου είδους ταινιών. Αγαπούν τα multiplex και τα blockbusters με τα νταβαντούρια, τους πενήντα νεκρούς και τους διακόσιους τραυματίες ανά σκηνή. Σκούρα τα πράγματα για την πάλαι ποτέ κινηματογραφόφιλη μαμά. Αλλά μερικές φορές τους το σκάω. Ας είναι καλά η RoubinakiM. Τα καταφέραμε πάλι σήμερα να κλέψουμε ένα δίωρο πραγματικής απόλαυσης. Έχω ξαναπεί ότι ζωή είναι τα προϊόντα παρόμοιων κλοπών.
