Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια
χώρα γραμμική. Γραμμική σαν λεπτή κόκκινη γραμμή. Οι κάτοικοί της μοιράζονταν στις
δύο ακραίες μεριές του τόπου. Γι αυτό τη λέγανε: Η Χώρα Των Δύο Άκρων. Στη δεξιά
μεριά ζούσαν οι βαρυκόκαλοι που ήταν λίγοι. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν μεγάλο
ειδικό βάρος, ήταν πιο προσγειωμένοι και η γνώμη τους βάραινε. Στο αριστερό
άκρο ζούσαν οι ελαφριοί που ήταν πολλοί και ήταν κάπως χαζοχαρούμενοι αλλά τους
άρεσε να φωνάζουν ο ένας τον άλλο: «Ει, ψιτ! Νοικοκυραίε!». Ας ήταν κι
ανέστιοι.