Σ' αγαπώ μα δεν το κχέρεις

Είσαι 3,5 κι εγκυμονώ τον αδερφό σου. Αναρωτιέμαι πού θα βρω αγάπη για κείνον. Έχεις ποτίσει κάθε κλωστούλα, κάθε σταγόνα της καρδιάς μου.  Προσπαθώ να σε προετοιμάσω για το νέο ερχομό. Ανεπιτυχώς, αφού ούτε κι εγώ είμαι έτοιμη. Σου μιλάω για ένα καινούριο σύντροφο στο παιχνίδι. Ξεχνάω να επισημάνω πόσο μικροσκοπικά κι ανήμπορα είναι τα νεογέννητα. Σύντομα, όλα μου τα λάθη, θα μας συναντήσουν.

Ξεκινάς παιδικό σταθμό. Μαγκωμένος, ανόρεχτος, αλλά ποτέ δεν μου ‘χεις  χαλάσει χατίρι.

Σε λίγες μέρες έρχεται βιαστικός ο αδερφός σου. Επελαύνει καταλαμβάνοντας τον κόσμο μου. Τον ερωτεύομαι αναπάντεχα κι ολοκληρωτικά κι εσύ απ’ τη μια μέρα στην άλλη, γίνεσαι ο μεγάλος. Φεύγεις για το «σκολείο» με κλάματα. Νιώθεις εξορισμένος και γεμίζω τύψεις γιατί με φοβάμαι. Φοβάμαι πως σε διώχνω για να μείνω μόνη με το νέο μου έρωτα. Σκαρφίζεσαι ιστορίες να δείξεις το δίκιο σου. Ιστορίες για ένα άλλο κείμενο.
Μια μέρα, τα δάκρυα στερεύουν. Συνήθισες λέω και σου πιάνω κουβέντα την ώρα του βραδινού μπάνιου. «Βρήκες καινούργιους φίλους;» σε ρωτώ. Κοκκινίζεις. Ναι, δεν με γελούν τα μάτια μου. Κοκκινίζεις! «Για πες!» σε τσιγκλάω. Έχω μυριστεί θησαυρό. «Όχι φίλο αγόρι» απαντάς μετά από σκέψη. «Κορίτσι, λοιπόν; Πώς τη λένε;». «Σοφία.», «Ωραίο όνομα! Και παίζετε μαζί;» , «μας αρέσει η ίδια γόμα. Μας αρέσει να ζωγραφίζουμε με την ίδια γόμα.»Μάλλον δεν το κάνετε για χάρη της τέχνης, αλλά δεν σου λέω αυτό:  «Την ίδια στιγμή;» Γνέφεις πως ναι. Με κοιτάς μ’ αυτά τα μάτια τα μεγάλα σαν εβδομάδες-που λέει η Ζυράννα. Το συλλογιέσαι ώρα αυτό που θα πεις. Κόκκινος πάλι, το ξεφουρνίζεις: «Εγώ τη Σοφία την παντρεύτηκα μα εκείνη δεν το κχέρει.» Το «Ξ» σου είναι ακόμα «Χ» και τ' αγκαλιάζω κάθε φορά που τ' ακούω. Μου έρχεται να γελάσω για τον ερήμην αρραβώνα. Μου έρχεται και να δακρύσω. Είναι που ο έρωτας γιατρεύει σκάβοντας νέες πληγές.  «Πώς είναι η Σοφία;» σε ρωτώ. «Είναι 2, 5 χρονών. Έχει κίτρινα και στρογγυλά μαλλιά και ξέρει πολλά πράγματα».  Με τους αριθμούς τα πήγαινες πάντα περίφημα, με τις περιγραφές πάλι, θα πρέπει να κάνω ταμείο (γρου-γρου): 
Κίτρινα και στρογγυλά μαλλιά= είναι ξανθιά με μπούκλες. 
Τα άλλα τα κατάλαβα χωρίς μεταφραστή. «Δεν θα πω κουβέντα.» σου υπόσχομαι όσο πιο όμοια με σένα μπορώ να ψηλώσω. Χαμογελάς με ανακούφιση. Έχεις αποφασίσει πια να φυλάγεσαι απ' τις αγάπες. Να τις κρύβεις. Όσο μπορείς.

Λίγες μέρες μετά, καθώς φτάνω στο σχολείο, μου τραβάς το χέρι. Δίπλα μας, ένας μεγαλόσωμος μπαμπάς παραλαμβάνει μία τοσοδούλα μπέμπα. Ξανθούλα και μπουκλωτή. Η πιπίλα καλύπτει το μισό πρόσωπο. Έχει γείρει στην πατρική αγκαλιά γλαρωμένη (τσομπ-τσομπ). Μου τραβάς το χέρι να χαμηλώσω. Τρέμεις πουλάκι μου. Ψιθυρίζεις: «Η Σοφία». Εντάξει, το καταλάβαμε. 
H Σοφία ξέρει όντως πολλά πράγματα. Καταλαβαίνει ας πούμε, πως μιλάμε γι αυτή. Ανοίγει μάτια, μας κοιτάει. Χαμογελάει, βγάζει την πιπίλα, λέει στον μπαμπά: «Αυτή είναι η μαμά του.» Το λέει για μένα και σου ρίχνει ένα βλέμμα με μάτια μισόκλειστα που δεν είναι της νύστας. Ούτε των δυόμισι χρόνων είναι. Ξαναβάζει την πιπίλα, γίνεται πάλι μωρό και γέρνει στον ώμο του πατέρα της. Εκείνος μου κλείνει το μάτι. «Γεια σου συμπεθέρα!» Μπορώ τώρα να χαμογελάσω κι εγώ στο συμπέθερο; Μπορώ.
Είπα όμως; Δεν είπα κουβέντα. (Ε, ως τώρα.)

Ποστ γραμμένο για το αφιέρωμα στην πρώτη αγάπη. 
Στο ίδιο αφιέρωμα συμμετέχουν εξαιρετικοί μπλόγκερς. 

Ο ήχος του ανέμου: ο πρώτος έρωτας

A mother's diary: Οι πρώτες αγάπες

Η ποδηλάτισσα: Πρώτη αγάπη

Kidscloud: Η πρώτη αγάπη αλλά και η πρώτη απογοήτευση
Το καραντί: Αγάπη
Ο βιβλιοθηκάριος: Η κα Τζίνα: η πρώτη αγάπη
Oι Κυνοκέφαλοι:  Ο Ταρζάν κι η αβωνιάρα
RedKangaroo:  Ραβασάκι και σκαμπίλι
Aναγεννημένη: Πρώτο σκίρτημα
Kos Panti Δυό αγάπες κι ένα ταξίδι στο μέλλον
Τα χαμένα επεισόδια And burn your bridges down
Polyannas'days Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο
Kizilkum αν ήσουν
Τσαλαπετεινός Αχ Ελισσάκι
Antidrasex Η πρώτη αγάπη
Mπανάνα: Η λάθος μπλούζα
Οld Boy: Το μαντηλάκι

 

Έρωτες

Το παιχνίδι στην αυλή έδινε κι έπαιρνε. Οι δασκάλες φώναζαν να μαζευτούν στην τάξη, αλλά κανένα από τα παιδιά δεν έδειχνε να συγκινείται. Τα έδιναν όλα στο τρεχαλητό που λαχταρούσαν ολόκληρο το χειμώνα. Ήταν ένα από αυτά τα ανοιξιάτικα πρωινά, που νοιώθεις τη γλυκιά ανάσα της πλάσης, όταν ο ήλιος δειλά-δειλά αρχίζει να ζεσταίνει και πάλι τη γη. Τα πρώτα ζωύφια είχαν πάρει είδηση ότι μπορούν να περιφέρονται αμέριμνα χωρίς να ξεροσταλιάζουν. Απαλλαγμένες από τη χειμερινή τους βραχνάδα οι φωνές από τα μεγάλα ζουζούνια πλημμύριζαν το σύμπαν. Η επιστάτρια είχε αρχίσει να ουρλιάζει, όταν επιτέλους αποφάσισαν να την ακούσουν. Τα μεγαλύτερα παιδιά ξεκίνησαν να ανεβαίνουν στις τάξεις σε ομάδες, ενώ τα πρωτάκια έμπαιναν στη σειρά. Είχαν ξωμείνει αρκετά παρά πίσω όταν τυχαία της έπιασε το χέρι. Το ένιωσε σαν το δικό της, μικρό και απαλό. Την τράβηξε απότομα προς τα πίσω. Ξεχώρισαν από τα άλλα παιδιά και κρύφτηκαν κάτω από τη σκάλα. Της έκανε νόημα να κάνει ησυχία βάζοντας το δάχτυλό του στο στόμα. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά πιο δυνατά, ένοιωθε το φτερούγισμα. Καθώς έσκυψαν να δουν αν κάποιος από το πλατύσκαλο μπορούσε να τους δει, τσούγκρισαν τα κεφάλια τους. Πήγαν να γελάσουν δυνατά, αλλά έπνιξαν το γέλιο σφίγγοντας με το άλλο, το ελεύθερο χέρι τους το στόμα. Στην αυλή είχε πια απλωθεί ησυχία. Τότε έσκυψε και τον φίλησε. Απαλά, όπως τη φιλάει η μαμά της πριν κοιμηθεί. Της ανταπόδωσε το φιλί, στο στόμα αυτή τη φορά, όπως είχε δει να κάνουν στην τηλεόραση. Η κοτσίδα της αναπήδησε στο ρυθμό της καρδιάς της. Τα μάγουλά της είχαν γίνει κατακόκκινα, από τη φλόγα. Αντάλλαξαν κουβέντες τρυφερές, σε γλώσσα συμπαντική που ξεχνιέται όσο περνάνε τα χρόνια. Πριν επιστρέψουν στην τάξη πρόλαβαν να ορκιστούν αιώνια αγάπη. Υποσχέσεις που κρατάνε όσο η μνήμη των παιδιών.

Πριν χτυπήσει την πόρτα του γραφείου ένοιωσε την παρουσία της. Ίσως να ήταν και το υπερβολικό, όπως πάντα άρωμά της, που έβγαινε από τις χαραμάδες. Στο γραφείο του διευθυντή επικρατούσε ησυχία και ταραχή. Τα βλοσυρά μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Τα δικά της, φουρτουνιασμένα γυάλιζαν. Έβαλε τα χέρια πίσω από την πλάτη της. Και περίμενε. Άρχισαν να μιλάνε κι οι δύο μαζί και δεν άντεχε να τους ακούει. Τα αυτιά της βούιζαν από την πίεση. Η καρδιά της χτυπούσε ανελέητα. Όταν το χέρι, το αγαπημένο, έπεσε πάνω στο παιδικό της μάγουλο, έκλεισε τα μάτια της για να το αποφύγει. Μόρφασε από τον πόνο. Τα δάκρυα ξεχύθηκαν. Γύρισε και κοίταξε το τζάμι του γραφείου του κυρίου διευθυντή. Της φάνηκε ότι, πίσω από το παράθυρο, πέρα στα σύννεφα που χαζολογούσαν στον ορίζοντα, ένα χαριτωμένο μουτράκι της χαμογελούσε.

Συμμετοχή στο αφιέρωμα "πρώτη αγάπη" 
Στο αφιέρωμα συμμετέχουν ένα σωρό αξιολάτρευτοι μπλογκερς:

Ο ήχος του ανέμου: ο πρώτος έρωτας

A mother's diary: Οι πρώτες αγάπες

Η ποδηλάτισσα: Πρώτη αγάπη

Kidscloud: Η πρώτη αγάπη αλλά και η πρώτη απογοήτευση
Το καραντί: Αγάπη
Ο βιβλιοθηκάριος: Η κα Τζίνα: η πρώτη αγάπη
Oι Κυνοκέφαλοι:  Ο Ταρζάν κι η αβωνιάρα
RedKangaroo:  Ραβασάκι και σκαμπίλι
Ev Zin Η τριανταφυλλένη
Aναγεννημένη: Πρώτο σκίρτημα
Kos Panti Δυό αγάπες κι ένα ταξίδι στο μέλλον
Τα χαμένα επεισόδια And burn your bridges down
Polyannas'days Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο
Kizilkum αν ήσουν
Τσαλαπετεινός Αχ Ελισσάκι
Antidrasex Η πρώτη αγάπη
Mπανάνα: Η λάθος μπλούζα
Old boy Το μαντηλάκι