Οι φίλοι μου, μου το ‘χαν πει, ξέχνα…εχμ, άσχετο. Ας το
ξαναπάρω απ’ την αρχή.
Οι φίλοι μου γνωρίζουν πως –μεταξύ πολλών άλλων- έχω ένα
ψώνιο με τη φιλοσοφία. Κι επειδή η αρχή της φιλοσοφικής σκέψης ξεκινάει με τα
συνήθη ερωτήματα: τι είναι ο άνθρωπος και ποιο είναι το νόημα της ζωής
(εντάξει, αυτό το απάντησε ο Ντ. Άνταμς και είναι 42), η φιλοσοφία από
γεννησιμιού της συμπορευόταν με τη θεολογία κι ενίοτε καπελωνόταν απ’ αυτήν. Τα
φιλοσοφικά θέματα ξινίζουν τους αυτοαποκαλούμενους μη-κουλτουριάρηδες (απαξιωτικός
χαρακτηρισμός παιδιά. Να τον επανεξετάσετε). Τα θεολογικά ξενίζουν πλέον,
σχεδόν τους πάντες. Οπότε και δεν περιμένω να συνεχίσετε την ανάγνωση αυτού του
άκυρου ποστ, επομένως μπορώ να γράψω ότι να ‘ναι από δω και κάτω. Χιχιχι!
Εχμ…εντάξει. Πάντα ότι να ‘ναι γράφω, οπότε δεν θα υπάρχει και μεγάλη διαφορά.
Για τους περίεργους που συνεχίζουν την ανάγνωση, να
ξεκαθαρίσω πως δεν έχω ακολουθήσει ακαδημαϊκές σπουδές Θεολογίας. Είχα όμως κάποιους εξαίρετους
δασκάλους. Η πρώτη ερώτηση που έκανα στον πρώτο μου δάσκαλο ήταν «γιατί υπάρχει
ο άνθρωπος;» Και η απάντηση του ήταν ένας αρχαίος μύθος. Εκείνος μου τον
διηγήθηκε με τρόπο συγκλονιστικό, εγώ θα μεταφέρω τα λειψά που κατάλαβα.
