Jeux sociaux*

Καμιά φορά συναντιόμαστε κι εκτός του φατσοβιβλίου. Κάποια Παρασκευή, κάποιο Σαββατόβραδο, γιορτάζουμε, πανηγυρίζουμε και ξαναγινόμαστε παιδιά. Είναι από εκείνες τις φορές που το καλό φαγί και το ποτί μας συντρέχουν.

Ας παίξουμε ένα παιχνίδι. Όλοι μαζί. Ας αφήσουμε όλα αυτά τα ψεύτικα που χτίζουν οι άλλοι γύρω μας και ας γίνουμε ειλικρινείς. Το παιχνίδι συναινεί, αλήθεια ή ψέματα. Ένας βγαίνει έξω κι οι υπόλοιποι επινοούμε μια ιστορία. Στόχος σου να την εκμαιεύσεις υποβάλλοντας ερωτήσεις και δεχόμενος μονολεκτικές απαντήσεις: ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Στην αναπαραγωγή της, η τελική ιστορία έχει πλάκα. Στη διαδικασία το παιχνίδι γίνεται αστείο. Κι εμείς έχουμε ανάγκη το γέλιο. Σε οποιαδήποτε μορφή-με οποιοδήποτε κόστος.

Φούσκες

Χαμογελάς;  Γιατί χαμογελάς; Είναι εποχή περισυλλογής. Να μην σου πω κατήφειας. Είτε φταις είτε δεν φταις.

Αν πείσθηκες πως φταις και συνεχίζεις να γελάς, είσαι αναίσθητη. Με τα γέλια δεν πληρώνεις. Μόνο τα δάκρυα, κατόπιν συνεχών υποτιμήσεων και υποβαθμίσεων, είναι ανταγωνιστικά. Ένα θραψαλάκι οίκτου θα το αποσπάσουν. Ειδικά αν κοιτάξεις με στεναγμό δεξιά και προς τα πίσω. Όσο πιο δεξιά και όσο πιο πίσω μπορείς, τόσο το ευελφαρέστερο. Να έχεις και μια απόχρωση ερειπίων στο βλέμμα. Λίγο από γκρεμισμένο Παρθενώνα, μια θαμπή Καρυάτιδα, έναν βουρκωμένο Ηνίοχο. Αυτά πουλάνε και ξεπουλιούνται.

Κι αν νομίζεις πως δεν φταις, πάλι με μούτρα να ‘σαι. Από αλληλεγγύη , από φόβο. Μην αφήνεις αυτή την ανεξέλεγκτη φούσκα να σε παρασύρει. Ζούληξε την να σπάσει σε μια αποστηματική έκρηξη. Μην επιτρέψεις στη χαρά να αιωρείται στον αέρα. Προσβάλεις όλους τους θλιμμένους.  Είναι σαν να γελάς σε κηδεία.

Μα έλα που στις κηδείες κάνουμε τα καλύτερα γέλια. Στα μούτρα του Χάρου.

Τα top 10*

Στο Φαούδι, αρέσουν τα παιχνίδια. Λογικό για ένα παιδί. Και είναι και πειραχτήρι. Αυτό βέβαια το δηλώνει απερίφραστα. Προκάλεσε λοιπόν -μεταξύ άλλων-  εμένα και τη RoubinakiM σε ένα παιχνίδι κατάρτισης λίστας αγαπημένων για το 2011. Πώς να χαλάσεις το χατήρι σε ένα πειραχτήρι;